Κατάρες. Η κατάρα στην Γραφή.








 
Οι κατάρες


Η κατάρα στην Γραφή
Ποικίλες απόψεις ακούγονται για τις κατάρες, ο ένας βγαίνει και λέει το τάδε, ο άλλος μας λέει ότι ο τάδε είπε το δείνα και από όλα αυτά που ακούμε δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε και επιπλέον δεν ξέρουμε και το τι πραγματικά έχει πει κάποιος που έχει ομιλήσει για τις κατάρες και άκρη δεν βγάζουμε, οπότε είναι σκόπιμο να παρουσιάσουμε, εν συντομία, το τι λέγει η αυθεντία της διδασκαλίας δηλαδή το τι λέγει η Γραφή, για τις κατάρες.
Ξεκινώντας να πούμε ότι η κατάρα που βλέπουμε σε κάποια σημεία στην Γραφή δεν είναι φυσικά απόρροια δίψας για εκδίκηση, ούτε είναι αποτέλεσμα μαγικών δυνάμεων, ούτε βεβαίως μπορούν να επιβληθούν γεγονότα δια της βίας από παράγοντες όπως γέννηση το Σάββατο και τα λοιπά παρόμοια και αυτό διότι δεν μπορεί να παρακαμφθεί ο "φέρων τε τὰ πάντα τῷ ρήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ" Θεός.
Όταν βλέπουμε μια κατάρα στην Γραφή αυτό είναι είτε μια δικαία κρίση επί πολλών ανομημάτων, είτε είναι αναφορά στα κακά που θα επέλθουν από την απιστία και τον παραγκωνισμό του Θεού.
Έτσι στο βιβλίο της Γραφής, Σοφία Σειράχ, στο κεφάλαιο 4 στίχοι 5 έως 6 διαβάζουμε, ἀπὸ δεομένου μὴ ἀποστρέψῃς ὀφθαλμὸν καὶ μὴ δῷς τόπον ἀνθρώπῳ καταράσασθαί σε· καταρωμένου γάρ σε ἐν πικρίᾳ ψυχῆς αὐτοῦ, τῆς δεήσεως αὐτοῦ ἐπακούσεται ὁ ποιήσας αὐτόν.
Δηλαδή, μην αποστρέψεις τα μάτια σου από άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη και μη δίνεις σε κανένα αφορμή να σε καταραστεί διότι ο Κύριος ο οποίος τον έπλασε θα ακούσει την δέηση του.
Εδώ δεν έχουμε κατάρα υπό την έννοια του να πάθει κακό αυτός που απέστρεψε τα μάτια του αλλά έχουμε το παράπονο, πικρία ψυχής, από κάποιον που είναι σε ανάγκη και αγνοήθηκε.  Θα μπορούσε να ειπωθεί ας πούμε ως "γιατί δεν με βοηθάς; τι αδικία Θεέ μου". 

Αυτή είναι η "κατάρα", έτσι εδώ μας λέει η Γραφή για την δίκαιη κρίση του Θεού επάνω στον αποστρέψαντα τους οφθαλμούς. Δηλαδή ενώ ο Θεός βοηθά κάποιον ώστε να έχει καλή οικονομική κατάσταση αλλά και υγεία ώστε να χαρεί τον πλούτο του, αυτός όταν του ζητάνε βοήθεια είναι παγερά αδιάφορος και αφήνει τον συνάνθρωπο χωρίς να του δώσει σημασία, έτσι ο Θεός απομακρύνεται από τον άσπλαχνο ώστε αυτός να διδαχθεί.
Είναι το ίδιο σκεπτικό με την παραβολή του χρεωφειλέτη των μυρίων ταλάντων που ενώ του χαρίστηκε ένα αστρονομικό χρέος το οποίο δεν το είχαν δέκα πλούσιοι μαζί, αυτός δεν χάριζε ένα μικρό ποσό σε έναν άλλον αλλά απαίτησε
την εξόφληση και μάλιστα βίαια, τον έπιασε από τον λαιμό. Αυτός που χάρισε το αστρονομικό χρέος μόλις άκουσε ότι ο οφειλέτης απαίτησε ένα μικροποσό ξεχνώντας το καλό που έγινε σε αυτόν τον φυλάκισε έως ότου ξεπληρώσει. 
Είναι οι πνευματικοί νόμοι που έλεγε ο γέρων Παΐσιος και αυτή είναι η κατάρα που λέει το χωρίο ότι θα εισακούσει ο Θεός, δεν είναι λοιπόν ανεξάρτητη με την Χριστιανική διδασκαλία που λέει περί φιλανθρωπίας και περί παιδαγωγίας, είναι λοιπόν προφανές ότι ο Θεός δεν θα εισακούσει κατάρα η οποία κινείται από ζήλια για υλικά αγαθά που τα έχει ο άλλος αλλά όχι εμείς και έτσι από φθόνο αρχίζουμε τις κατάρες.
Είναι λοιπόν σε συνάφεια με την Χριστιανική διδασκαλία η "κατάρα" που λέει το χωρίο και για αυτό εισακούεται και δεν επέρχεται κάποιο γεγονός όπως την "δύναμη" της γεννήσεως το Σάββατο, το χρώμα της ίριδος του ματιού ή άλλο τέτοιο παρόμοιο.
Έχοντας λοιπόν αυτά κατά νου είναι φυσικά ευκόλως εννοούμενο να καταλάβουμε ότι μια άδικη κατάρα δεν πιάνει. Δηλαδή ο κάθε ένας μπορεί να νομίζει ότι έχει δίκιο και να αρχίζει να καταριέται όποιον δεν του αρέσει ή να βλέπει κάποιον να κατέχει κάποιο υλικό αγαθό και να καταριέται από φθόνο, αλλά αυτά δεν σημαίνουν ότι η κατάρα του θα εισακουστεί από τον Θεό, το αντίθετο μάλιστα....
Η Γραφή λέγει ὥσπερ ὄρνεα πέταται καὶ στρουθοί, οὕτως ἀρὰ ματαία οὐκ ἐπελεύσεται οὐδενί. Παρ. 26,2 δηλαδή: όπως πετούν και φεύγουν τα πουλιά και τα σπουργίτια και χάνονται, έτσι και η άδικη κατάρα θα εξαφανιστεί και δεν θα επέλθει εναντίον κάποιου.
Με τα παραπάνω λοιπόν γίνονται φανερά δύο πράγματα.
Πρώτον ότι η εναντίωση στο καλό, δηλαδή οι άδικες κατάρες από ποταπά και υλικά κίνητρα εναντίων κάποιου δικαίου είναι ευλογίες, δηλαδή ο Θεός περισσότερο ευλογεί αυτόν που είναι δίκαιος και οι άλλοι από φθόνο τον βλασφημούν, ενώ αντιθέτως η ευλόγηση του κακού είναι αποστροφή του Θεού και άρα κατάρα.
Λέγει η Γραφή, οἱ εὐλογοῦντές σε εὐλόγηνται, καὶ οἱ καταρώμενοί σε κεκατήρανται Αριθ.24,9
Δηλαδή: Λαέ του Ισραήλ, εκείνοι που θα σε ευλογούν, θα είναι ευλογημένοι και όσοι σε καταρώνται, θα είναι καταραμένοι.

Εδώ είναι η περίπτωση του Βαλαάμ, εν θα παραθέσουμε περισσότερες λεπτομέρειες περί του περιστατικού με τον Βαλαάμ αλλά θα πούμε ότι τώρα δεν έχουμε τον Ισραηλιτικό λαό αλλά τον "νέο Ισραήλ" δηλαδή τον Χριστιανικό λαό και είναι φανερό ότι όταν ο άδικος καταριέται τον δίκαιο η κατάρα και άδικη σαν τον κύριό της είναι και συμβαδίζει με κατάκριση με άσχημα σχόλια με κακά κίνητρα.  
Έτσι με αυτά τα λόγια φθόνου και την εν γένει συμπεριφορά του ο καταρώμενος αφενός αποδιώκει περισσότερο τον Θεό από τον εαυτό του και αφετέρου ο δίκαιος που αδίκως κακολογείται προσελκύει τον Θεό και όχι μόνο δεν μπορεί να πειραχτεί από κατάρες αλλά ευλογείται παραπάνω.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου