29/6/2017 Πέτρου και Παύλου

Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται 
ο δε απιστήσας κατακριθήσεται

Νηπιοβαπτισμός

Το χωρίο αυτό οι αιρετικοί το προτάσσουν ώστε να στηρίξουν την αντίθεσή τους στον νηπιοβαπτισμό, θα το εξετάσουμε ώστε να δούμε εάν τους προσφέρει υποστήριξη.
Ξεκινώντας πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι στην Γραφή άτομα που δεν έχουν συνειδητή συμμετοχή λαμβάνουν χάρη, ευλογία, Άγιο Πνεύμα. Ας θυμηθούμε τα νήπια και βρέφη στα οποία ο Χριστός κάνει επίθεση των χειρών, τον Γαδαρηνό, τον κωφό τυφλό δαιμονιζόμενο, τον άλαλο ο οποίος θεραπεύεται γιατί πιστεύει ο πατέρας του, την παιδίσκη με πνεύμα Πύθωνος στους Φιλίππους.
Φυσικά αυτό γίνεται γιατί ο Θεός είναι αγάπη και είναι αγαθό και πρέπον να κάνεις στον άλλο το καλό ακόμη και εάν δεν το ξέρει ενώ κακό και απαγορευτικό θα είναι να τον ζημιώσεις το ξέρει δεν το ξέρει. 
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἄνθρωπός τις πρόσηλθε τῷ Ἰησοῦ γονυπετῶν αὐτῷ καὶ λέγων διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. Καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, φήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· 
Δηλαδή: εκείνο τον καιρό ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού γονάτισε μπροστά του και είπε "Διδάσκαλε, σου έφερα το γιο μου που έχει πνεύμα άλαλο και όπου τον πιάσει τον ρίχνει κάτω και αφρίζει και τρίζει τα δόντια του και ξεραίνεται"
Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. Καὶ πολλάκις αὐτὸν εἰς τὸ πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτὸν ἀλλ’ εἰ τὶ δύνασαι, βοηθῆσαν ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ' ἡμᾶς ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. Καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε πιστεύω, κύριε βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.
Μετάφραση: Και ο Ιησούς ρώτησε τον πατέρα, "πόσος καιρός είναι από τότε που το έπαθε;" Και ο πατέρας απάντησε "από τότε που ήταν παιδί και πολλές φορές και στη φωτιά τον έριξε το πνεύμα αλλά και στο νερό για να τον σκοτώσει, αν κάτι μπορείς να κάνεις λυπήσου μας και βοήθησε μας". Και ο Ιησούς του είπε "αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε εκείνον που πιστεύει". Τότε αμέσως φώναξε ο πατέρας του παιδιού με δάκρυα και είπε "Πιστεύω Κύριε, βοήθα με στην απιστία μου". 
Δηλαδή εδώ ο πατέρας πιστεύει και ο γιος θεραπεύεται.
Ο εκατόνταρχος που η απάντηση του προς τον Χριστό είναι εντυπωσιακή πηγαίνει γιατί υποφέρει από τρομερούς πόνους ο δούλος του, εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. Ο ασθενής θεραπεύεται από την παράκληση και την πίστη του Ρωμαίου στρατιωτικού καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ
Ο Χριστός θεραπεύει κάποιον επειδή πιστεύει ένας άλλος, "πήγαινε και ας γίνει όπως πίστεψες", δεν του απαντά πάμε να τον κατηχήσω πρώτα και μετά βλέπουμε αν θα τον κάνω καλά ή δεν του λέει μίλησε του για εμένα τώρα που έγινε καλά και αν δεν με δεχθεί θα πέσει πάλι σε πόνους.
Ο δαιμονιζόμενος Γαδαρηνός θεραπεύεται από τον Ιησού χωρίς προηγουμένως να ερωτηθεί από αυτόν εάν πιστεύει ότι είναι ο Μεσσίας. Ο Γαδαρηνός προφανώς θα ήταν όμοιος σε συμπεριφορά με τους άλλους της πόλεως του οι οποίοι όλοι! πᾶσα ἡ πόλις είπαν στον Ιησού να σηκωθεί να φύγει από κοντά τους παρά το ότι θεράπευσε τον βασανιζόμενο συνάνθρωπό τους. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.
Και όμως ο Χριστός θεραπεύει τον δαιμονισμένο και με αυτόν που δεν κατανοούσε τι έκανε μας δίδει όχι μόνο μια τρανή εικόνα για το ανθρώπινο γένος αλλά εικόνα για αυτόν που δεν φταίει. Με αυτόν που λαμβάνει ενώ έφταιγε, είχε φέρει ο ίδιος με την κακία του το δαιμόνιο επάνω του, μας δίνει εικόνα για το εάν πρέπει να λάβει αυτός που δεν έφταιγε, εδώ έχουμε τον Ιησού να μας διδάσκει έμμεσα το ορθό του νηπιοβαπτισμού.
Ο δαιμονισμένος βρισκόταν σε κατάσταση τρέλας και δεν μπορούσαν να περάσουν οι άνθρωποι από εκεί που ήταν, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης, λέει για τον άσωτο ότι πριν ήταν εκτός εαυτού, εις εαυτόν δε ελθών, ήταν γυμνός ο δαιμονισμένος καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, το ίδιο είναι και ο άνθρωπος προ του βαπτίσματος στο οποίο ενδύεται τον Χριστό, ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε
Μετά την θεραπεία βλέπουμε τον δαιμονισμένο να είναι σώφρων, ιματισμένος και να κάθεται στα πόδια του Ιησού καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ.
Και το νήπιο γεννιέται με τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος και είναι υπό την επήρεια του Διαβόλου, για αυτό και στην πρώτη Εκκλησία είχαμε την απόταξη του Σατανά κατά την ώρα της βάπτισης, μετά έρχεται σε έναν νέο κόσμο, λουτρόν παλιγγενεσίας, και είναι ιματισμένο παρά τους πόδας Ιησού, Χριστὸν ἐνεδύσασθε.
Δείτε κάνοντας κλίκ εδώ την ανάρτηση η απόταξη Σατανά στην βάπτιση.
Η παιδίσκη με το σατανικό πνεύμα που έκανε το μέντιουμ δεν θα ήταν ούτε καν Εβραία. Αυτοί που την εκμεταλλεύονταν λένε για τον Παύλο και Σίλα Ἰουδαῖοι ὑπάρχοντες, δηλαδή, αυτοί είναι Ιουδαίοι, ενώ επιπλέον αναφέρουν οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν παραδέχεσθαι οὐδὲ ποιεῖν Ῥωμαίοις οὖσι, δηλαδή, εμείς είμαστε Ρωμαίοι και αυτά που διδάσκει ο Παύλος δεν επιτρέπεται να τα ακολουθούμε.
Και όμως ο Παύλος εκδιώκει το δαιμόνιο, αργότερα φυσικά και δεν ρωτάει αν αρέσει στην μικρή κοπέλα που ελευθερώθηκε ή να το ξαναφέρει πίσω.
Τα νήπια και τα βρέφη ευλογούνται από τον Χριστό ο οποίος τα αγκαλιάζει και τα ευλογεί κάνοντας τους επίθεση των χειρών καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὰ κατευλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ' αὐτά.
Φυσικά ο Χριστός δεν έπαιζε με τα παιδιά αλλά τους μετέδιδε την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Καταλάβαιναν τα βρέφη και τα νήπια ποιος είναι ή τι διδάσκει ο Χριστός;
Ας πούμε επί παραδείγματι ότι κάποιο μικρό το ευλόγησε και του έδωσε το χάρισμα να γίνει σοφό.  
Αυτό που έλαβε την ώρα που το ευλογούσε ο Χριστός είναι Άγιο Πνεύμα, είναι ένα μέρος του αμέριστου Αγίου Πνεύματος, σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι (καταπληκτικά γεγονότα ποικίλα, υπερφυσικές δυνάμεις και χαρίσματα) καὶ Πνεύματος Ἁγίου μερισμοῖς.
Ποια μεγαλύτερη ευκαιρία θα μπορούσε να υπάρξει ώστε να μας δίδασκε σε αυτό το περιστατικό την απαγόρευση νηπιοβαπτισμού; Αλλά ως παντογνώστης γνώριζε ότι θα εμφανιστούν αιρετικοί διδάσκαλοι και θα λένε του Σατάν τις διδαχές και έδωσε απάντηση.
Όχι μόνο δεν αποτρέπει να τα φέρουν, όχι μόνο αγανακτεί με τους Αποστόλους επειδή τα εμπόδιζαν, ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἠγανάκτησε, αλλά τους μεταδίδει και Άγιο Πνεύμα. 
Και τώρα ο Ιησούς αγανακτεί με αυτούς που τα εμποδίζουν.
Δείτε κάνοντας κλίκ εδώ εκτενέστερη ανάλυση του θέματος Νηπιοβαπτισμός.
Είναι δε περιττό να πούμε κάτι παραπάνω από μια απλή αναφορά για την περιτομή η οποία γινόταν στον οκταήμερο Ισραηλίτη. Δηλαδή βλέπουμε περίτρανα ότι είναι, στην ουσία, στο αίμα του Χριστιανισμού, το γεγονός ότι άτομα που δεν έχουν αντίληψη λαμβάνουν ευλογίες δωρεές Άγιο Πνεύμα.
Ακόμη και η ίδια η ύπαρξη μας είναι μια ευλογία που την λάβαμε χωρίς να έχουμε συνείδηση.
Είναι ένα δώρο Θεού το οποίο όταν μεγαλώσουμε, είτε σε ηλικία είτε σε σύνεση, το αξιοποιούμε προς ωφέλεια δική μας και του συνανθρώπου μας. Το ίδιο γίνεται με το βάπτισμα στο νήπιο, στο μυστήριο λαμβάνει ουράνια δωρεά όπως δωρεά ήταν η ύπαρξη του.  
Εφόσον βλέπουμε όλα αυτά στον Χριστιανισμό θα χρειαστεί ρητή απαγόρευση στην Βίβλο για να αποκλειστούν τα νήπια των Χριστιανών από το βάπτισμα η οποία δεν υπάρχει πουθενά στην Γραφή. Το βάρος της απόδειξης λοιπόν πέφτει στους αιρετικούς και θα πρέπει να υποδείξουν ρητή απαγόρευση ή εξαίρεση αφού χρειάζεται τέτοια για κάτι που γίνεται συνήθως. Επί παραδείγματι εκδίδεται απαγόρευση κυκλοφορίας αυτοκινήτων γιατί το σύνηθες είναι να κυκλοφορούμε το αυτοκίνητο μας κατά βούληση. Επιπλέον θα χρειαζόταν η "νεωτέρα εντολή" όπως πάντοτε γίνεται όταν κάτι αλλάζει, πόσο μάλλον τόσο ριζικά, εάν δηλαδή ο μικρός πολίτης της Παλαιάς εντασσόταν οκταήμερος και τώρα ο πολίτης της Καινής πρέπει να ενταχθεί ενήλικας.
Εκτός αυτού το επιχείρημα "αυτός που πιστεύει πρέπει να βαπτιστεί, τα νήπια δεν μπορούν να πιστέψουν, άρα δεν μπορούν να βαπτιστούν" είναι λογική πλάνη και ανοησία του χειρίστου είδους, επιπέδου "ο αστυνομικός είναι όργανο άρα είναι μπουζούκι". 
Είναι σαν κάποιος να μας πει "το βιβλίο του πανεπιστημίου δεν το καταλαβαίνει το παιδί 10 ετών άρα 10χρονα δεν παίρνουν μέρος στην εκπαίδευση". Κάποιος ίσως σας πει με το βάπτισμα δίνεις το πτυχίο και μετά το πας σχολείο, αλλά το πανεπιστημιακό πτυχίο το πήρες με την δύναμη σου, με ενέργειές σου, ενώ στην σωτηρία δεν γίνεται αυτό ούτε στο ελάχιστο ειδάλλως αυτοσώζεσαι σε κάποιο βαθμό, προσφέρεις και εσύ στην αναγέννηση, λουτροῦ παλιγγενεσίας.
Με όλα όσα είδαμε λοιπόν δεν φτάνει παράγωγο από μια πρόταση που για την ακρίβεια μιλάει για κάτι άλλο, πιστεύσας σημαίνει αυτός που ειλικρινά αποδέχτηκε όχι αυτός που καταλαβαίνει, και θα πρέπει να υποδείξουν ρητώς στην Βίβλο την γελοιότητα που υποστηρίζουν οι αιρετικοί. Φυσικά όχι μόνο δεν υπάρχει απαγόρευση αλλά υπάρχει ρητή επιβεβαίωση όταν στα νήπια κάνει ο Χριστός επίθεση των χειρών. Αυτό όμως δεν απασχολεί κανένα από τους αιρετικούς, αυτοί αγρόν ηγόρασαν ή μάλλον αγόρασαν τις μπαρούφες που τους πούλησε ο κάθε ένας ψευτοποιμένας.  
Καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὰ κατηυλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτά
Ο Χριστός δεν ευλόγει απλά αλλά κατ-ευλόγει αυτό μας δείχνει υπερθετικό, τα υπερευλογεί ο Χριστός τα νήπια, είναι γραμματικά σαν το κατ-εφίλησεν του Ιούδα καὶ εὐθέως προσελθὼν τῷ Ἰησοῦ εἶπε· Χαῖρε, ῥαββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν
Έλαβαν κάτι με την επίθεση των χειρών; Εάν έλαβαν κάτι τότε έχουν ανάγκη από κάτι και αυτό που είχαν ανάγκη το έλαβαν εν αγνοία. Εάν με την επίθεση των χειρών έλαβαν Άγιο Πνεύμα γιατί να μην λάβουν το βάπτισμα; Είναι πολίτες παραδείσου χωρίς του Θεού την ενέργεια απλά επειδή δεν καταλαβαίνουν; Όχι. Άρα λαμβάνουν κάτι εν αγνοία για να γίνουν πολίτες παραδείσου αλλά τι αντιφατικό το ίδιο γίνεται στον νηπιοβαπτισμό τον οποίο οι αιρετικοί χωρίς να τα σκεφτούν όλα αυτά τον απορρίπτουν μόνο και μόνο γιατί έτσι τους είπαν. 
Δηλαδή ενώ κατηγορούν τους Ορθόδοξους ότι δήθεν έχουν παραδόσεις ανθρώπων είναι οι ίδιοι οι οποίοι έχουν παραδόσεις ανθρώπων και μάλιστα αντί-Γραφικές.
Το επιχείρημα των αιρετικών εκτός από το γεγονός ότι στρέφεται κατά της ουσίας του Χριστιανισμού είναι και ανόητο αφού πως είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να ξέρει ότι έλαβε την δωρεά της υπάρξεως του από την αγάπη του Θεού και χωρίς να ρωτηθεί, να δοξάζει τον Δημιουργό για αυτό, αλλά μετά να απαιτεί να ρωτηθεί το νήπιο του Χριστιανού για να λάβει την δωρεά της νέας γεννήσεως από τον Θεό; Το βάπτισμα αναφέρεται ως νέα γέννηση, ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας, δηλαδή: μας έσωσε δια μέσω του βαπτίσματος το οποίο μας προσφέρει νέα γέννηση.  
Δείτε κάνοντας κλίκ εδώ την Γραφή να μας δηλώνει ότι το βάπτισμα είναι η αναγέννηση.
Καμία λοιπόν υποψία απαγορεύσεως βαπτίσεως νηπίων, ούτε από την Γραφή, ούτε από την επίμαχη πρόταση του Ιησού αφού τέτοια ερμηνεία θα αναιρεί όλη την διδασκαλία και τα γεγονότα. 
Ας δούμε όμως το επίμαχο χωρίο, καὶ εἶπεν αὐτοῖς πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται. Οι αιρετικοί διδάσκαλοι που μπλέκουν αθώους στα δίχτυα τους παραφράζουν το "ο πιστεύσας" σε "ο έχων ηλικία", αλλά όταν ο Χριστός λέει την φράση ο πιστεύσας δεν έχει καμία πρόθεση να μας πει αυτόν που έχει ηλικία κατανόησης αλλά κάνει αναφορά σε αυτόν που θα πιστέψει, πραγματικά, αληθινά, ενώ ταυτόχρονα μας διδάσκει ότι δεν θέλει οπαδούς.
Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Το βάρος και η ουσία των λόγων είναι στο σωθήσεται ενώ τα προηγούμενα είναι η υπόδειξη του πως σωθήσεται. Όλο το λεχθέν είναι οδηγίες για το πως κάποιος θα σωθεί και όχι ποιος πρέπει να βαπτιστεί. Μας λέει ο Χριστός ποιος θα σωθεί και πως, δεν θέτει όριο ηλικίας όπως δεν έθεσε όριο ηλικίας όταν ευλόγησε τα παιδιά και τα νήπια ενώ οι Απόστολοι τα έδιωχναν. Ούτε προϋποθέσεις βαπτίσεως θέτει διότι δεν μιλάει για το βάπτισμα αλλά για την σωτηρία, δηλαδή το χωρίο κάνει αναφορά για το τέλος μιας πορείας και όχι για την αρχή της. Καταδεικνύει την πορεία που θα οδηγήσει στην σωτηρία περιγράφοντας τα μέσα με τα οποία θα οδηγηθεί κάποιος σε αυτήν. Αυτός που θα κατακτήσει την σωτηρία θα πρέπει να έχει πιστέψει πραγματικά, ειλικρινά, και ταυτόχρονα να έχει βαπτιστεί.
Εδώ φαίνεται ξανά το απαραίτητο του βαπτίσματος το οποίο έχει υποδειχθεί στο κατά Ιωάννη 3,5 Απεκρίθη Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 
Δηλαδή έχουμε δύο συστατικά της σωτηρίας, αληθινή, ειλικρινή πίστη και βάπτισμα. Για να κατακτηθεί η σωτηρία απαιτείται συγχρόνως και βάπτισμα, βαπτισθείς, άρα το χωρίο όχι μόνο δεν απαγορεύει αλλά επιβάλλει τον νηπιοβαπτισμό.
Βεβαίωση έχουμε και από το δεύτερο συνθετικό της πρότασης, δηλαδή το ο δε απιστήσας κατακριθήσεται. Αυτό εξυπακούεται ότι δεν κάνει λόγο μόνο για το κήρυγμα των συγκεκριμένων 12 Αποστόλων καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει το οποίο κάποιος θα απορρίψει και θα κατακριθεί. Κάποιος μπορεί να πιστέψει να βαπτισθεί και να απιστήσει, εάν αρχίσει να πιστεύει πραγματικά τότε, ας πούμε ποιητική αδεία, θα ενεργοποιηθεί και το βάπτισμα που έχει.  
Για αυτό τον λόγο στο δεύτερο σκέλος λέει μόνο ο απιστήσας κατακριθήσεται, αυτός που θα απιστήσει απενεργοποιεί και το βάπτισμα, το ένα συνθετικό της σωτηρίας, άρα έχουμε βεβαίωση ότι το πιστεύσας στο πρώτο σκέλος κάνει λόγο για αυτόν που πιστεύει ειλικρινά.
Για την ακρίβεια δεν ενεργοποιείται το βάπτισμα αλλά ενεργοποιείται η θέληση του ανθρώπου και έτσι διαμέσω των μυστηρίων πραγματώνεται η σωτηρία.
Το ότι ο πιστεύσας σημαίνει αυτός που πιστεύει ειλικρινά το βλέπουμε στην αρχαία Εκκλησία όταν ο Χρυσόστομος αναφέροντας την λέξη "πιστεύσας" την εννοεί ως αυτός που έχει αποδεχθεί ειλικρινώς. Εξ αυτού του γεγονότος κάνει λόγο για τα χαρίσματα που έλαβε αυτός "που βαπτίστηκε και πίστεψε". Τα λόγια του είναι τα εξής, "το παλαιόν ο βαπτισθείς και πιστεύσας ευθέως προς την φανέρωσιν του Πνεύματος διαφόροις ελάλει γλώσσαις. Επειδή γαρ έτι ασθενέστερον διέκειντο οι τότε, και τα νοητά χαρίσματα οράν ουκ ηδύναντο τοις οφθαλμοίς της σαρκός, εδίδοτο αισθητόν χάρισμα, ώστε το νοητόν γίνεσθαι καταφανές και ο βαπτισθείς ευθέως και τη ημετέρα γλώσση, και τη των Περσών, και την των Ινδών, και την των Σκυθών εφθέγγετο, ώστε μαθείν και τους απίστους, ότι Πνεύματος αγίου ηξίωτο". Δηλαδή μας λέει ότι στα παλαιά χρόνια, εννοεί την αρχή του Χριστιανισμού, εκείνος που βαπτιζόταν και πίστευε μιλούσε γλώσσες που δεν είχε μάθει ποτέ ώστε να φανερωθεί η ύπαρξη Θεού και η φανέρωση σε αυτόν του Αγίου Πνεύματος διότι τότε η πίστη ήταν νέα και πολλοί ήταν ασθενείς στην πίστη και τους διδόταν ταυτόχρονα κάτι το νοητό από τους οφθαλμούς της σάρκας ώστε να βεβαιωθούν. 
Ότι το πιστεύσας δεν σημαίνει αυτόν που κατανοεί μας το καταδεικνύει και το ανεπανάληπτο του βαπτίσματος. Εφόσον το βάπτισμα δεν επαναλαμβάνεται όποιος δεν πιστεύσει ειλικρινά είναι σε θέση μεν να βαπτιστεί λαμβάνοντας ότι δίδει το βάπτισμα, αλλά δεν είναι σε θέση να λάβει τα χαρίσματα που ακολουθούν το βάπτισμα τα οποία είναι στην εξουσία του ανθρώπου να τα λάβει. Αυτό που λέει ο Χρυσόστομος ότι έγινε στον πιστεύσας (πιστεύσαντα) δεν έγινε στον Σίμωνα. Ο Θεός κανέναν δεν αρνείται να ευλογήσει ή να παράσχει τις Ουράνιες δωρεές, μόνο η συνειδητή άρνηση και απιστία απομακρύνει την Θεία Χάρη και καθιστά τις δωρεές ανενεργές.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σίμωνας ο Μάγος ανὴρ δέ τις ὀνόματι Σίμων προϋπῆρχεν ἐν τῇ πόλει μαγεύων γίνεται δεκτός στο βάπτισμα από τον Θεό αλλά δεν λαμβάνει κανένα χάρισμα. Έτσι αφού δεν είχε λάβει θέλησε να αγοράσει από τους Αποστόλους την θαυματουργική δύναμη.
Ο Σίμωνας γίνεται δεκτός στο μυστήριο του βαπτίσματος παρότι δεν είχε πιστέψει, ὁ δὲ Σίμων καὶ αὐτὸς ἐπίστευσε, καὶ βαπτισθεὶς ἦν προσκαρτερῶν τῷ Φιλίππῳ, θεωρῶν τε δυνάμεις καὶ σημεῖα γινόμενα ἐξίστατο. Το ἐπίστευσε που λέει η Γραφή δεν εννοεί ότι πίστεψε πραγματικά στο μήνυμα του Ευαγγελίου και άφησε τις απάτες αλλά σημαίνει ότι πίστεψε ότι από τον Χριστό ήταν οι δυνάμεις και τα θαύματα έτσι σκέφτηκε, "ας πάω να βαπτιστώ και με τα χαρίσματα που δίνει αυτός ο Χριστός θα κάνω τον μεγαλύτερο μάγο από πριν". Τότε υπήρξαν έκτακτα χαρίσματα τα οποία βοηθούσαν τους ανθρώπους οι οποίοι προέρχονταν από την πολυθεΐα να πιστέψουν στον Χριστό.
Βλέποντας μεγάλα θαύματα που δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτός με την μαγεία ο Σίμωνας κάθεται συνεχώς προσκαρτερῶν δίπλα στον Φίλιππο που τα επιτελούσε ώστε όπως νόμιζε να πάρει τις ίδιες δυνάμεις. Ο Χρυσόστομος λέει για τον Σίμωνα: "ο δε Σίμων, φησί, βαπτισθείς, ήν προσκαρτερών τω Φιλίππω. Ου πίστεως ένεκεν, αλλ' ώστε γενέσθαι τοιούτος προσκαρτέρει." Και πιο κάτω λέει ο ιερός πατήρ: "ώστε από της κακίας πάντα έπραττε" δηλαδή, ότι έκανε το έκανε από κακό σκοπό.
Στην πραγματικότητα ενώ βαπτίζεται δεν ήταν πιστεύσας αφού προσήλθε από υστεροβουλία και παρότι βαπτισμένος ήταν στο ο δε απιστήσας. Ήταν σε αυτήν την θέση όχι γιατί το βάπτισμα του ακυρώθηκε αλλά γιατί αυτός το κατέστησε ανενεργό με την συνειδητή του άρνηση.
Το βάπτισμα του έγινε ουσιαστικά χωρίς συνείδηση, για την ακρίβεια έγινε από πονηρά κίνητρα δηλαδή χειρότερα και όμως θεωρείται απολύτως έγκυρο.
Ο Απόστολος του ζητάει να μετανοήσει μετανόησον οὖν ἀπὸ τῆς κακίας σου ταύτης, καὶ δεήθητι τοῦ Θεοῦ εἰ ἄρα ἀφεθήσεταί σοι ἡ ἐπίνοια τῆς καρδίας σου· όχι να ξαναβαπτιστεί άρα έχει λάβει ότι δίδει το βάπτισμα. Μετανόησον λοιπόν από της κακίας σου ταύτης και δεήθητι του Θεού, ίσως συγχωρηθή εις σε η επίνοια της καρδίας σου· επειδή σε βλέπω ότι είσαι εις χολήν πικρίας και δεσμόν αδικίας. Μετάφραση Βάμβα. 
Εξ Αγίου Πνεύματος λαμβάνει πληροφορία ο διορατικός απόστολος, βλέπει τα άσχημα εσώψυχα του και αμφιβάλλει εάν μετανοήσει. Του λέει εἰς γὰρ χολὴν πικρίας καὶ σύνδεσμον ἀδικίας ὁρῶ σε ὄντα δηλαδή: μετανόησε από την κακία σου, αν και έχω αμφιβολίες εάν μετανοήσεις γιατί σε βλέπω γε­­μάτο κακία η οποία δηλητηρίασε πλήρως την καρδιά σου και σε κατέστησε επικίν­δυ­νο και στους άλλους. Το εἰ ἄρα ἀφεθήσεταί σοι σημαίνει "και ίσως σου συγχωρηθεί", όμως ο απόστολος δεν εννοεί ότι υπάρχει περίπτωση να ζητούσε άφεση ο Σίμωνας και ο Χριστός μην τον συγχωρούσε "γιατί τέτοια δεν τα σηκώνει" αλλά ότι έχει πλήρως κατακτηθεί από το κακό που ούτε ειλικρινή συγγνώμη δεν μπορεί να ζητήσει ώστε να λάβει την άφεση.
Δεν του λέει ο Απόστολος είναι άκυρο το βάπτισμα σου ή δεν επιδεικνύει εναντίωση ώστε να πει "γιατί τον βάπτισες Φίλιππε;" όπως κάνουν οι αιρετικοί για την βάπτιση του νηπίου.  
Θαυμάστε σατανική πονηρία, ο Σίμωνας με τέτοιο σκεπτικό έχει λάβει αλλά το μωρό απαγορεύεται να λάβει, αυτός που μίλησε λέγοντας ψέματα προσήλθε και έλαβε ενώ αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει προσέρχεται αλλά δεν λαμβάνει, το νήπιο έλαβε εν αγνοία το δώρο της ζωής και αυτό είναι άξιο δοξολογίας αλλά δεν πρέπει να λάβει εν αγνοία το δώρο της νέας ζωής γιατί αυτό είναι κατακριτέο.
Το νήπιο αφενός εάν βαπτιστεί από άλλον αυτό είναι εντός του Χριστιανικού σκεπτικού που παρουσιάστηκε με τα παραπάνω παραδείγματα θεραπειών ενώ αφετέρου είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Σίμωνα αφού αυτός πήγε με πονηρά κίνητρα στο μυστήριο.  
Το βάπτισμα και αυτά που δίδει, αναγέννηση, άφεση αμαρτιών, υιοθεσία, σωτηρία και λοιπά, δεν είναι συνεργασία ανθρώπου και Θεού αλλά αποκλειστικά του Θεού για αυτό το βάπτισμα του Σίμωνα ήταν έγκυρο και η πλήρης απιστία του πριν κατά την διάρκεια και μετά το βάπτισμα ουδέποτε το ακύρωσε. 
Οι αιρετικοί πονηρά προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το κηρύξατε ώστε μετά να πουν ότι πρώτα γίνεται κήρυγμα και μετά αποδοχή και βάπτιση, αλλά αυτό είναι διαστρέβλωση μεγίστου σατανικού επιπέδου διότι και ο Χριστός κήρυττε αλλά αυτοί που έλαβαν θεραπεία δεν είχαν ιδέα ποιος ήταν, τα νήπια που δεν καταλάβαιναν είχαν ανάγκη από κάτι το οποίο έλαβαν και αυτό έγινε εν αγνοία, ενώ το πιστεύσας ουδέποτε υπήρξε στον Σίμωνα, έτσι δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτός στο βάπτισμα ή θα έπρεπε να ξαναβαπτιστεί. Αλλά γνωρίζουμε ότι το βάπτισμα δεν επαναλαμβάνεται ποτέ και είδαμε ότι ο Απόστολος του λέει να μετανοήσει όχι να ξαναβαπτιστεί. Όπως θα αποδειχθεί σε επόμενη ανάρτηση το κηρύξατε σημαίνει όχι κάντε κήρυγμα αλλά κάντε Χριστιανούς, εκχριστιανίστε.
Καταπέφτει μάλιστα εδώ και η ψευδής δήλωση των ψευτοποιμένων ότι παραδέχονται το Πιστεύω που αποσκοπεί στην παραπλάνηση υποψήφιων θυμάτων. Εφόσον αυτό ομιλεί για εν βάπτισμα δηλαδή ότι το βάπτισμα είναι ένα δηλαδή ανεπανάληπτο, τότε είναι έγκυρο σε κάποιον που δεν έχει μεγάλη αντιληπτική ικανότητα, είναι έγκυρο στον Σίμωνα αλλά έγκυρο και στα νήπια, άρα δεν δέχονται το Πιστεύω και λένε ψευδώς ότι το παραδέχονται ώστε να παραπλανήσουν.
Το κατανόηση ως υποπροϊόν του πιστεύσας, το οποίο δηλώνει αυτόν που θα πιστέψει πραγματικά, αληθινά, ειλικρινά, είναι αφενός λογική πλάνη αλλά κυρίως παμπόνηρη διαστρέβλωση, δικαιώνει το όνομα Διάβολος που προέρχεται από το διαβολή, έρχεται ενάντια στην όλη Χριστιανική διδασκαλία αλλά και τις πράξεις Χριστού και Αποστόλων. Είναι ένα σατανικό εφεύρημα το οποίο καθιστά ταυτόχρονα αλλοπρόσαλλη την διδαχή ενώ αποτρέπει να δεχτεί το νήπιο την Θεία Χάρη.  Ας το δούμε με ένα παράδειγμα, το νήπιο με το βάπτισμα λαμβάνει μια ανεκτίμητη πλάκα χρυσού ως προίκα για την ζωή του και δεν έχει σημασία για την αξία του χρυσού εάν δεν κατανοεί. Όταν μεγαλώσει είτε σε ηλικία είτε πνευματικά τότε αυτό τον χρυσό που ήδη έλαβε και η αξία του είναι ανεκτίμητη θα τον αξιοποιήσει ειδάλλως ο χρυσός παραμένει πάντοτε χρυσός αλλά ανεκμετάλλευτος.
Εδώ έχουμε και ένα ερώτημα το τι θα γίνει με τα αβάπτιστα νήπια. Αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του δίκαιου Κριτή ο οποίος δεν θα αδικήσει κανένα. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρὸς σέ; σύ ἀκολούθει μοι. Λέει ο Ιησούς στον Πέτρο, εάν υποθέσουμε ότι θέλω να μείνει ζωντανός ο Ιωάννης όσα χρόνια και αν περάσουν μέχρι να έλθω εγώ ξανά στην Β Παρουσία, αυτό τι ενδιαφέρει εσένα; Εσύ ακολούθησε με και φρόντισε αυτά που αφορούν εσένα.
Δική μας λοιπόν υπόθεση και υποχρέωση είναι το ἀκολούθει μοι και αυτό λέει ότι το ένα συστατικό προς το σωθήσεται είναι το βαπτισθείς και ότι εάν κάποιος δεν βαπτισθεί, ου δύναται, δεν μπορεί, να εισέλθει στην Βασιλεία του Θεού.
Ο Παύλος λέει ότι ο άνθρωπος που δεν γνώρισε τον Θεό αλλά ήταν αγαθός θα λάβει τιμή όμως δεν άφησε στην άγνοια όποιον δεν ήξερε για τον Χριστό θεωρώντας ότι θα σωθεί αν είναι καλός άνθρωπος αλλά ευαγγέλισε την οικουμένη. Δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἕλληνι·, δηλαδή, δόξα από τον Θεό, τιμή και έπαινος, ειρήνη και χαρά θα δοθεί σε καθένα που εργάζεται το αγαθό, στον Ιουδαίο αλλά και στον ειδωλολάτρη.
Αποδεικνύονται λοιπόν λανθασμένες οι θεωρίες των αιρετικών ενώ είναι φανερό ότι με την διαστρέβλωση του χωρίου αποσκοπούν αποκλειστικά στο να στερηθεί το νήπιο της χάρης του Θεού. Εξάλλου η βάπτιση δεν υποχρεώνει σε τίποτα απολύτως, άρα ούτε δημιουργεί οπαδούς, ούτε προσηλυτίζει με το ζόρι, μπορεί κάλλιστα ο οποιοσδήποτε να το απορρίψει οποτεδήποτε αυτοστιγμεί χωρίς καν να κουνηθεί από την θέση του.
Το βάπτισμα και βαπτισθείς είναι το ένα σκέλος προς την σωτηρία σωθήσεται άρα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά από τον Χριστιανό και ωφελεί το νήπιο του αφού το εισάγει σε έναν νέο κόσμο, λουτροῦ παλιγγενεσίας, είναι δε υποχρέωση του Χριστιανού να δίδει προς το νήπιο του το ένα εφόδιο προς το σωθήσεται και παράληψη εάν το αμελήσει. Όπως ακριβώς είναι παράληψη εάν αμελήσει και το πιστεύσας το άλλο συνθετικό της σωτηρίας, δηλαδή να αμελήσει να μεγαλώσει το νήπιο ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου