Εορτάζει σήμερον 6/12/14

Η παραβολή του άδικου οικονόμου
  καὶ ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ὅτι φρονίμως ἐποίησεν

Ο οικονόμος της αδικίας και οι αναγνώστες της αδικίας


Σήμερα αγαπητοί θα ασχοληθούμε με ένα ερώτημα που προκύπτει από τον όγδοο στίχο της παραβολής του αδίκου οικονόμου. Διάφοροι πολέμιοι της πίστεως, θεωρούν ότι ο στίχος αυτός επαινεί την αδικία και λένε ότι με αυτόν τον στίχο ο Χριστός δίδει έπαινο στην πονηριά.
Είναι πολύ παλαιά η σκέψη όμως ερμηνεύοντας την παραβολή θα αποδειχθεί ότι εκτός από τους οικονόμους της αδικίας έχουμε και τους αναγνώστες της αδικίας.
Ξεκινώντας παραθέτουμε την παραβολή.

Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, ὃς εἶχεν οἰκονόμον, καὶ οὗτος διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. 2 καὶ φωνήσας αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου· οὐ γὰρ δύνῃ ἔτι οἰκονομεῖν. 3 εἶπε δὲ ἐν ἑαυτῷ ὁ οἰκονόμος· τί ποιήσω, ὅτι ὁ κύριός μου ἀφαιρεῖται τὴν οἰκονομίαν ἀπ' ἐμοῦ; σκάπτειν οὐκ ἰσχύω, ἐπαιτεῖν αἰσχύνομαι· 4 ἔγνων τί ποιήσω, ἵνα, ὅταν μετασταθῶ ἐκ τῆς οἰκονομίας, δέξωνταί με εἰς τοὺς οἴκους ἑαυτῶν. 5 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα ἕκαστον τῶν χρεοφειλετῶν τοῦ κυρίου ἔλεγε τῷ πρώτῳ· πόσον ὀφείλεις σὺ τῷ κυρίῳ μου; 6 ὁ δὲ εἶπεν· ἑκατὸν βάτους ἐλαίου. καὶ εἶπεν αὐτῷ· δέξαι σου τὸ γράμμα καὶ καθίσας ταχέως γράψον πεντήκοντα. 7 ἔπειτα ἑτέρῳ εἶπε· σὺ δὲ πόσον ὀφείλεις; ὁ δὲ εἶπεν ἑκατὸν κόρους σίτου. καὶ λέγει αὐτῷ· δέξαι σου τὸ γράμμα καὶ γράψον ὀγδοήκοντα. 8 καὶ ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ὅτι φρονίμως ἐποίησεν· ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσι. 9 κἀγὼ ὑμῖν λέγω· ποιήσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, ἵνα, ὅταν ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς. 10 ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός ἐστι, καὶ ὁ ἐν ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν πολλῷ ἄδικός ἐστιν. 11 εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει; 12 καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει; 13 Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. 14 Ἤκουον δὲ ταῦτα πάντα οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες, καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν. 15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν· ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ

Ο Χριστός ξεκινάει την παραβολή παρουσιάζοντας έναν οικονόμο ο οποίος παραβαίνει το καθήκον του αλλά συνάμα με αυτό παραβαίνει και το συμφέρον του. Διασκορπίζει την περιουσία που του έχει εμπιστευθεί ο πλούσιος και ταυτόχρονα όχι μόνο έρχεται σε θέση κλέπτου αλλά χάνει και την αξιόλογη δουλειά του ως οικονόμος ενός πλουσίου.
Όχι μόνο φέρεται με αδιαφορία σε αυτά που του εμπιστεύθηκαν αλλά χειρότερα κάνει καταχρήσεις και σπατάλες. Η κακοδιαχείριση αυτή όμως γίνεται γνωστή στον κύριο της περιουσίας ο οποίος απολύει τον κακό οικονόμο.
Προτού όμως αποπεμφθεί οριστικά από την θέση του, του ζητούνται τα βιβλία της διαχειρίσεως, ο κύριος της περιουσίας τον καλεί να δώσει τον λογαριασμό της διαχειρίσεως του.
Όταν ο οικονόμος άκουσε την απόφαση απολύσεώς του δεν έχει να αντιτείνει κάτι αφού είναι ένοχος. Έχει φανερωθεί και τώρα με τα νέα δεδομένα σκέφτεται τι μπορεί να κάνει. Σκέφτεται μέσα του και λέγει ότι δεν μπορώ να εργαστώ, να ζητιανέψω ντρέπομαι. 
Γιατί δεν μπορεί να εργαστεί εργασία κοπιαστική; Μήπως είχε κάποια αναπηρία; 
Όχι αλλά είχε συνηθίσει στην καλοπέραση από τα κλεμμένα χρήματα του ταμείου και τώρα πια βαριόταν να δουλέψει. Είχε πέσει και στην οκνηρία, δηλαδή τεμπελιά, η αδυναμία του δεν είναι σωματική αλλά ηθική.
Λέγοντας ότι ντρέπεται να ζητιανέψει βλέπουμε ότι και σωματική αναπηρία δεν είχε αλλά και πάλι επιβεβαιώνεται ότι η αιτία του κακού είναι ηθική. Εάν ήταν ανάπηρος θα του ήταν εύκολο να ζητήσει βοήθεια. Είναι άραγε ντροπή να ζητήσεις βοήθεια όταν είσαι σωματικώς ανίκανος για εργασία;
Όμως τι παράδοξο, ο άδικος οικονόμος που δεν ντράπηκε να κλέβει χρήματα, τώρα ντρέπεται να ζητήσει βοήθεια, ενώ λοιπόν στην πραγματικότητα είναι ένας κλέπτης έχει έπαρση και νομίζει ότι κάποιος είναι.
Δεν ντράπηκε να γίνει κλέπτης, πράγμα ντροπής άξιο, άλλα ντρέπεται τώρα που είναι άνεργος να ζητήσει βοήθεια, πράγμα που θα έδειχνε και την μεταμέλεια του ως προς την πράξη της κλοπής.
Εάν μετάνιωνε θα έλεγε, αυτό μου αξίζει έτσι όπως έπραξα, θα μετανοήσω και ο πλούσιος θα δει αυτήν την μεταμέλεια μου και εάν δεν με επαναπροσλάβει, τουλάχιστον ίσως με ελεήσει, διότι εκτός από πλούσιος είναι και εύσπλαχνος και καλός, αφού ενώ έχει μάθει ότι τον έκλεψα, ούτε με αποκάλεσε κλέπτη, ούτε ζήτησε να παραδοθώ στην φυλακή, αλλά ευγενικά μου είπε "τι ακούω για εσένα;". Το μόνο που έκανε είναι να επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα που θα είχε η πράξη μου σε εμένα, και να μου πει ότι δεν μπορώ εφόσον είμαι κλέπτης να είμαι και διαχειριστής.
Έτσι και ο Κύριος αγαπητοί θα πράξει στο τέλος όταν εκλίψουμε, θα επιβεβαιώσει τον αυτοπροορισμό μας, είτε στο αιώνιο φως, είτε στο αιώνιο σκότος.
Βρίσκει όμως ο οικονόμος, όπως νομίζει, λύση στο πρόβλημά του. Ξέρω τι θα κάνω λέγει.
Γνωρίζω τους οφειλέτες, θα αλλάξω τα χρωστούμενα και θα τα μειώσω. 
Στον έναν θα αφαιρέσω τα μισά χρωστούμενα, στον άλλον το ένα πέμπτο, και αναλόγως θα πράξω σε όλους τους οφειλέτες και με αυτό θα τους υποχρεώσω ώστε να τους έχω στο χέρι.
Ιδού άλλη μια τρανή απόδειξη περί ηθικής κατάπτωσης.
Δέξωνταί με εἰς τοὺς οἴκους ἑαυτῶν, να με βάλουν στα σπίτια τους, λέγει ο κακός οικονόμος. Μα μήπως και στην νέα οικία που θα έμπαινε με απάτη, δεν θα εφάρμοζε ξανά και εκεί την απάτη; ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ.
Λέγει η Γραφή, ύπαρξις ἐπισπουδαζομένη μετὰ ἀνομίας ἐλάσσων γίνεται, ὁ δὲ συνάγων ἑαυτῷ μετ᾿ εὐσεβείας πληθυνθήσεται· δίκαιος οἰκτείρει καὶ κιχρᾷ. Δηλαδή περιουσία που αποκτάται και αυξάνεται με παράνομα μέσα, γρήγορα θα λιγοστέψει και θα εξαφανιστεί. 
Εκείνος όμως που πλουτίζει κατά δίκαιο τρόπο θα γεμίσει από ευλογίες και αγαθά εκ Κυρίου. Και αυτό γίνεται γιατί όχι απλώς αποκτά τα αγαθά νομίμως αλλά κυρίως διότι οἰκτείρει δηλαδή ελεεί και κιχρᾷ δηλαδή δανείζει, και εννοεί ότι δανείζει χωρίς τόκο, τους στερούμενους.
Ενώ λοιπόν αρχικά στον χρεώστη που έτρεξε να υπογράψει θα του φαινόταν ότι κερδίζει από αυτήν την κλοπή, στο τέλος θα έχανε και από πάνω διότι ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ, δηλαδή, ο κλέφτης δεν έρχεται για καλό σκοπό παρά μόνο για να καταστρέψει και να σκοτώσει.
Ο άδικος οικονόμος βρίσκει την λύση μέσα από μια νέα αδικία, μέσα από μια νέα απάτη.
Δρα μάλιστα ταχέως, ταχέως γράψον λέγει η παραβολή, δηλαδή χωρίς καθόλου καθυστέρηση έτρεξε και τους έβαζε να υπογράψουν τα νέα χρεόγραφα άμεσα.
Όμως παρά την ταχύτητα με την οποία έδρασε και αυτή η αδικία του γίνεται γνωστή και λέγει η παραβολή ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ὅτι φρονίμως ἐποίησεν· ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσι.
Τι κάνει εδώ ο κύριος της περιουσίας; Επαινεί τον άδικο οικονόμο;
Ο πλούσιος δεν ήταν παράλογος να επαινεί πραγματικά κάποιον που τον κλέβει και μάλιστα για δεύτερη φορά, τον έχει εξάλλου ήδη απολύσει με την πρώτη αδικία που έγινε εις βάρος του. Μήπως είδες άραγε κάποιον λογικό που να αγαπά αυτόν που τον κλέβει ; Μήπως άραγε είδες να υπάρχει έπαινος προς την κλεψιά εάν αυτή δεν είναι προς όφελος του επαινούντος ;
Για να υπήρχε έπαινος επί κλεψιάς τότε αυτή θα έπρεπε να είναι προς όφελος του πλουσίου και εις βάρος άλλου. Εάν ο πλούσιος θαμπώθηκε από την μεγάλη εξυπνάδα του οικονόμου, εάν ήταν πραγματικός και γνήσιος έπαινος της πονηριάς και της πονηρής επινοητικότητας αυτό που του είπε, τότε οι επόμενοι στίχοι θα έλεγαν ότι τον επαναπροσέλαβε θέτοντας τον μεν υπό αυστηρή επιτήρηση, την δε εφευρετικότητα και προνοητικότητα του στην υπηρεσία του ταμείου.
Ο πλούσιος όμως πουθενά δεν φαίνεται να μην επιμένει στην απόλυση του άδικου οικονόμου, ενώ επιπλέον τώρα αποκαλείται, "οικονόμος της αδικίας", ενώ πριν αποκαλούνταν σε όλους τους στίχους απλώς μόνο "οικονόμος". 
Αυτό δείχνει ότι έχει κριθεί από τον πλούσιο τώρα πια οριστικά ως άδικος.
Δεν τον προσλαμβάνει πίσω ο πλούσιος διότι άνευ όρων δεν ανέχεται την αδικία, δεν την ανέχεται ούτε εις βάρος του, ούτε εις βάρος των άλλων προς κέρδος του.
Έτσι και ο Κύριος, ο οποίος είναι ο πλούσιος, άνευ όρων δεν ανέχεται την αδικία και δεν θέλει μέρος από τα κλεμμένα για να κατευναστεί.  
Αλλά ταυτόχρονα περιμένει και την μετάνοια του αμαρτωλού, δεν σπεύδει να τιμωρήσει, ο οικονόμος αποκαλείται άδικος μόνο μετά από την ευκαιρία που του δόθηκε ώστε να ζητήσει συγχώρηση και να μετανοήσει και αυτός την κλώτσησε. 
Ο οικονόμος έχει παγιωθεί προς το κακό, αμέσως μετά την γνωστοποίηση της επικείμενης απολύσεως αντί να δει την φιλανθρωπία του πλουσίου και να ζητήσει συγγνώμη δρα ξανά προς το κακό και μάλιστα ταχέως.
Αυτή η υπό απόλυση κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο οικονόμος μέχρι να αποδώσει λογαριασμό, το ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου που ακούει, πράγμα περιττό για τον πλούσιο αφού όπως αποδείχτηκε ξέρει άριστα και με λεπτομέρεια τι γίνεται στην περιουσία του ακόμη και όταν ο καταχραστής δρα "ταχέως" στην νέα απάτη, είναι η παιδαγωγική τιμωρία. 
Η αποδοκιμασία του πλουσίου είναι η απομάκρυνση του Θεού από εμάς η οποία έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα ώστε μέσω αυτής να επέλθει συναίσθηση και μετάνοια πριν την έκλειψη, δηλαδή τον θάνατο, όπου τότε θα οριστικοποιηθεί η απόλυση εάν συνεχιστεί η κακή διαγωγή. Είναι για να έρθει σε συναίσθηση ο οικονόμος ο οποίος είναι όλοι αυτοί που διαχειρίζονται κακώς τα διάφορα τάλαντα που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός.
Αλλά ο οικονόμος που βρίσκεται υπό απόλυση αποδίδει τον λόγον της οικονομίας του με την νέα κακή του πράξη, έτσι κρίνεται οριστικά και αποκαλείται τώρα πια "οικονόμος της αδικίας".  
Η οριστική απόδοση θα είναι στην τελική κρίση μετά τον θάνατο μας, η πορεία όμως προς την απώλεια ξεκινάει με την έναρξη της κακής διαχείρισης, με αυτήν άμεσα εκπίπτουμε της υψηλής θέσεως. Για αυτό και ο πλούσιος ευσπλαχνικά του δίδει μεν χρόνο και ευκαιρία διορθώσεως λέγοντας του ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου πράγμα που όπως είδαμε είναι περιττό αφού έχει επίβλεψη επί της περιουσίας του, γεγονός το οποίο ο οικονόμος αγνοεί, του αναφέρει δε ταυτόχρονα ότι, οὐ γὰρ δύνῃ ἔτι οἰκονομεῖν
Ένας διαχειριστής δεν χρειάζεται πολλές κλοπές για να εκπέσει, με την πρώτη κλοπή έχει ήδη καταστεί από διαχειριστής, καταχραστής.
Καὶ οὗτος διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, δηλαδή, και ο διαχειριστής κατηγορήθηκε στον κύριο ότι διασκορπίζει και σπαταλά την περιουσία του. 
Ο Κύριος που είναι ο πλούσιος όλα τα γνωρίζει, γιατί λέει ότι του έκαναν γνωστή την κατάχρηση άλλοι και ποιοι είναι αυτοί;  
Εἶπε δὲ Κύριος· κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόῤῥας πεπλήθυνται πρός με καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα, δηλαδή οι φωνές των αδικούμενων από τις πόλεις Σόδομα και Γόμορρα έχουν πληθυνθεί προς εμένα και οι αμαρτίες στις πόλεις αυτές είναι πάρα πολύ μεγάλες. 
Είναι αυτοί που αδίκησε ο οικονόμος οι οποίοι διαμαρτύρονται για την αδικία του. 
Είναι οι ασθενείς, είναι οι πτωχοί, είναι όλοι οι ενδεείς συνάνθρωποι μας, είναι αυτοί που τους στέρησε τα χρήματα που είχε ο πλούσιος ορίσει δικά τους και τα σπαταλούσε τώρα για τον εαυτό του, αυτοί τον κατηγορούν, όχι με λόγια, αλλά η ανάγκη τους τον κατηγορεί, είδες λοιπόν ότι ο εύσπλαχνος Κύριος ἀγαπᾷ δικαίους και ότι ὀρφανὸν καὶ χήραν ἀναλήψεται; 
Είναι η κατάσταση τους ο αδιάσειστος μάρτυρας της αδικίας του και για αυτό δεν χωράει καμία δικαιολογία από τον οικονόμο.
Ο Θεός τον κατέστησε οικονόμο και του έδωσε εν λευκώ το ταμείο ώστε να το διαχειριστεί όπως διδάσκει ο κύριος της περιουσίας, να διαχειρίζεται δηλαδή τα χρήματα και να τα σπαταλά, αλλά και σε φιλανθρωπίες και σε αγαθοεργίες, όχι για να το έχει αποκλειστικά προς ιδίαν χρήση αλλά και για ωφέλεια του πλησίον.
Αλλά γιατί άραγε τον επαινείς Κύριε; Μήπως δεν τον ανακάλυψες αμέσως; 
Πως θα μπορούσες να τον παραδεχτείς ως εφευρετικό και να τον επαινέσεις αφού παρά το ότι έδρασε ταχέως για να μην συλληφθεί και αυτή του η κλεψιά έγινε άμεσα σε εσένα φανερή; Εσύ επέβλεπες και το ταμείο αλλά και την κάθε του κίνηση αφού ποτέ δεν θα σου μαρτυρούσε την αλλαγή στο χρεόγραφο αυτός που ωφελήθηκε από την κλεψιά. 
Μήπως άραγε ο οικονόμος δεν αποδείχτηκε αφελής αφού υπέθεσε ότι δεν είχες γνώση της περιουσίας σου;  Ω του μεγέθους της φιλανθρωπίας σου Κύριε ! 
Και στην νέα του αδικία με πατρική αγάπη του μιλάς.
Είχε δώσει ο πλούσιος εν λευκώ την διαχείριση του ταμείου και των χρεωγράφων και έτσι θεώρησε ο οικονόμος ότι δεν θα έχει ιδέα τι γίνεται, μα δυστυχώς δεν ήταν έτσι τα πράγματα και η κάθε κίνηση του γίνεται γνωστή, για αυτό παρά την γρηγοράδα του συλλαμβάνεται άμεσα ξανά
Τίποτα δεν κατάφερε προς όφελος του παρά μόνο επιβάρυνε περισσότερο την θέση του.  
Οι μόνοι που ξεγέλασε ήταν οι χρεώστες !  
Θα έμπαινε στα σπίτια τους και θα εξασκούσε και εκεί απάτη εις βάρος τους, για αυτό και ο πλούσιος μιλάει σε αυτόν και παρατηρεί πατρικά μόνο αυτόν.
Κοίταξε πως ο Κύριος ενδιαφέρετε για όλη την πλάση, μιλώντας πατρικά στον οικονόμο βοηθεί και τους άλλους παρόλο που δέχθηκαν να τον κλέψουν. 
Βλέπεις λοιπόν το άπειρο μέγεθος της φιλανθρωπίας και της ανεξικακίας του Δεσπότου και ότι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους ;
Ο οικονόμος την πρώτη φορά δεν απολογείται, ούτε μια λέξη δεν λέει, τώρα όχι μόνο δεν θα έχει κάτι να πει αλλά θα βρίσκεται και προ εκπλήξεως αφού νόμιζε ότι ο πλούσιος δεν ήξερε τι γινόταν. Αποδεικνύεται ότι τελικά δεν ήταν καθόλου εξυπνότερος και προνοητικός ώστε να είναι άξιος να επαινεθεί πραγματικά από τον πλούσιο.
Έτσι και ο Κύριος, σε εμάς δίδει εν λευκώ την διαχείριση του ταμείου του και κάποιοι νομίζουμε σαν τον οικονόμο ότι είναι δικά μας ή άλλοι ότι δεν ξέρει τι γίνεται στο ταμείο και άρα θα τον κοροϊδέψουμε. Μὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται· ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει· ο Κύριος δεν κοροϊδεύεται με λίγα ψίχουλα από τα κλεμμένα, ότι σπείρεις θα θερίσεις ακριβώς όπως και ο οικονόμος.
Τότε μήπως ο έπαινος είναι ειρωνεία; Μήπως ο Κύριος λέγει ειρωνικά, μωρέ μπράβο καλά τα καταφέρνεις ; Μα αυτός δεν τον απεκάλεσε κλέπτη όταν την πρώτη φορά έμαθε ότι τον έκλεβε, θα άρχιζε τώρα να τον ειρωνευόταν; Είδες ότι φάνηκε περίτρανα η ευγένεια, η καλοσύνη, η ανεξικακία του και η πραότητά του όταν έμαθε για την κακοδιαχείριση. 
Ούτε του μίλησε άσχημα, ούτε τον έδωσε να τιμωρηθεί, ούτε του ζήτησε τα κλεμμένα πίσω, αλλά μόνο ευγενικά του είπε, τι είναι αυτά που ακούω για εσένα ; 
Όλους μας περιμένει ο Χριστός με πατρική αγάπη, βραδύς στην τιμωρία και γρήγορος στην βοήθεια.
Αλλά εφόσον δεν είναι έπαινος της κλεψιάς αλλά ούτε ειρωνεία τότε τι είναι;
Η επινοητικότητα που επαινείται τίθεται στην υπηρεσία της κλεψιάς, έτσι αφού ο πλούσιος αποδείχτηκε ότι ούτε αγαπά την αδικία αλλά είναι δίκαιος, ούτε κακολογεί αλλά είναι ευγενής, ούτε αφελής αλλά μάλλον εξυπνότερος είναι, ο έπαινος είναι στην πραγματικότητα μια ευγενική πατρική παρατήρηση. Είναι πατρική παρατήρηση με ενδιαφέρον προς τον οικονόμο γιατί ο Κύριος που είναι ο πλούσιος της παραβολής είναι ο Πατήρ μας και λυπάται όταν τα τάλαντα μας τα θέτουμε στην υπηρεσία του κακού. 
Μόνο το αγαθό θέλει ο Κύριος και αυτό ζητά και από εμάς, να θέλουμε και να κάνουμε το αγαθό.
Ζητώντας τον λογαριασμό της διαχειρίσεως του έχει πει, οι πράξεις σου έκριναν ότι δεν είσαι άξιος για οικονόμος μου. Τώρα είναι σαν να του λέγει είσαι προνοητικός, όμως έθεσες αυτό το καλό στην υπηρεσία της κλεψιάς. Προσπαθείς να διορθώσεις τα αποτελέσματα (απόλυση) της παλαιάς κλεψιάς με μια νέα κλεψιά. Έθεσες το καλό που κατέχεις στην υπηρεσία αυτού που σε χαρακτηρίζει ως άτομο, τι κρίμα παιδί μου που την χρησιμοποίησες έτσι την προνοητικότητα, αποδεικνύεσαι γνήσιος κλέπτης.
Βλέπουμε καθαρά ότι η προνοητικότητα που επέδειξε δεν είναι πραγματική προνοητικότητα, για την ακρίβεια δεν υπήρξε ποτέ προνοητικότητα ώστε αργότερα να μπορεί να επαινεθεί αφού δεν εποίησε φρονίμως ο οικονόμος και ο πλούσιος το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Γνωρίζει ο πλούσιος ότι έχασε ο οικονόμος την υψηλή του θέση και τώρα προσπαθεί να προσκολληθεί σε απλούς οφειλέτες, και σε λίγο ενώ νομίζει ότι πράττει σωστά, κινδυνεύει να βρεθεί να απορρίπτεται και από αυτούς αφού η ηθική του κατάπτωση θα τον έκανε να συνεχίσει και εκεί την κακή διαγωγή και αργά ή γρήγορα θα τον ανακάλυπταν ξανά. Που είναι λοιπόν η προνοητικότητα ή η οξύνοια ;
Το ότι δεν ήταν προνοητικότητα ή αποτέλεσμα οξύνοιας αυτό που έκανε το είδε τώρα και ο οικονόμος αφού και την διαχείριση έχασε και τα νέα του σχέδια απέτυχαν κάνοντας τον να φτάσει ακόμη χαμηλότερα. Τώρα έχασε τα πάντα.
Αν ήταν πραγματικά προνοητικός θα ήταν καλός διαχειριστής, έτσι ταυτόχρονα θα είχε και ανάλογη αμοιβή, και θα ήταν μόνιμα στην υψηλή θέση ως οικονόμος ενός πλουσίου.
Το φρονίμως ἐποίησες δεν σημαίνει αποδείχθηκες προνοητικός αν και με αδίκησες, αποδείχθηκες οξύνους αν και με έκλεψες, αλλά σημαίνει, κατέχεις την προνοητικότητα, έχεις το τάλαντο.
Αυτή η γνώση εκ μέρους του πλουσίου της κατοχής της προνοητικότητας από τον οικονόμο είναι και η αιτία του τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; δηλαδή, τι ακούω για εσένα; 
Ποιος θα μάθαινε ότι τον έκλεβαν πέραν πάσης αμφιβολίας, και μάλιστα με τόσο ισχυρές καταγγελίες που έκαναν ακόμη και τον ίδιο τον οικονόμο να μην πει ούτε μια δικαιολογία, και θα έλεγε στον κλέφτη "τι ακούω για εσένα;" 
Πολλώ δε μάλλον όταν του έχει εμπιστευθεί εν λευκώ το ταμείο και από πάνω.
Μόνο ένας που μιλά με στενοχώρια διότι λυπήθηκε για τον οικονόμο, μόνο ένας που διαψεύσθηκαν οι ελπίδες του, ελπίδες όχι για αύξηση περιουσίας αλλά για τον οικονόμο. Εάν τον ενδιέφερε η κλοπή της περιουσίας του, αυτό το γεγονός θα ήταν η πρώτη αναφορά εκ μέρους του πλουσίου. 
Τον ενδιαφέρει όμως ο οικονόμος και όχι η περιουσία του για αυτό και λέει "τι ακούω για εσένα" και όχι "απολύεσαι παλιοκλέφτη και καταχραστή της εμπιστοσύνης μου", ενώ στο ίδιο πνεύμα είναι και ο έπαινος.
Ο πλούσιος περιμένει να εκδηλωθεί η προνοητικότητα από τον οικονόμο, όχι για καλό του πλουσίου αλλά για καλό του οικονόμου, αυτή όμως δεν εκδηλώθηκε ποτέ.
Είναι ποτέ δυνατόν η πραγματική προνοητικότητα να σε φέρει σε χειρότερη θέση ; 
Είναι ποτέ δυνατόν η πραγματική οξύνοια να σε οδηγήσει σε ανοησία ;
Έτσι βλέπουμε ξανά ότι ο έπαινος είναι πατρικό ενδιαφέρον για την σωτηρία ενώ παρατηρούμε ότι εδώ μας διδάσκει ο Χριστός το ὁ μὴ συνάγων μετ' ἐμοῦ σκορπίζει.
Η παραπάνω πρόταση σημαίνει ότι ο Χριστός μας κάνει φανερό  για τον μεν κακό οικονόμο ότι η αμέλεια των εντολών οδηγεί αυτόν που έχει το τάλαντο όχι μόνο να μην μπορεί να το φυλάξει, η προνοητικότητα δεν εκδηλώνεται, αλλά να το χάνει κιόλας, αντί καλό φέρνει άσχημο αποτέλεσμα, ενώ στους υιούς φωτός διδάσκει ότι κάποιος δεν φτάνει να εξαλείψει μόνο τα πάθη, να μην κλέβει τα λεφτά, αλλά πρέπει να προχωρήσει και στην αρετή, να δώσει ακόμη και από τον μισθό του, λέγει ο Ψαλμωδός, ἔκκλινον ἀπὸ κακοῦ καὶ ποίησον ἀγαθόν, δηλαδή όχι μόνο να φεύγεις από το κακό αλλά να κάνει και το καλό.
Δεν υπήρξε προβλεπτικότητα και προνοητικότητα εκ μέρους του οικονόμου, όχι γιατί δεν φρόντισε ο οικονόμος να είναι καλυμμένος στις απάτες και ξεσκεπάστηκε, αλλά γιατί οτιδήποτε, είτε αυτό είναι ικανότητα, είτε είναι περιουσία, και τίθεται σε χρήση εκτός της δόξης Θεού δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που δείχνει, ενώ φαίνεται καλό και ωφέλιμο στην πραγματικότητα είναι κακό και βλαβερό. 
Η προνοητικότητα του οικονόμου δεν είναι στην πραγματικότητα προνοητικότητα, από το πρώτο δευτερόλεπτο που τέθηκε στην υπηρεσία του κακού έπαψε να είναι προνοητικότητα, είναι τώρα διαστρέβλωση και κακή χρήση του ταλάντου και έτσι αντί να τον ωφελήσει τον φέρνει σε χειρότερη θέση, όχι μόνο χάνει την θέση οριστικώς αλλά ευτελίζει και εντελώς την ύπαρξη του. Ο οικονόμος, όπως και κάθε ένας που ποιεί την αμαρτία, αλλάζει την αγαθή φύση που έλαβε από τον Θεό. 
Για αυτό όταν θα δούμε τα πράγματα όπως είναι τότε θα καταλάβουμε ότι η αμαρτωλή χρήση των ταλάντων και γενικώς η αμαρτία είναι ενός είδους τρέλα που σκοτίζει τον νου ο οποίος νομίζει ότι δρα καλώς αλλά στην πραγματικότητα πράττει κακώς και κατά του συμφέροντος μας.
Αγαπητοί δεν χρειάζεται μεγάλες αναλύσεις για να δούμε ότι ο έπαινος έχει εντελώς, έχει αποκλειστικώς, πνευματικά ελατήρια, είναι πατρική παρατήρηση προς διόρθωση.
Εάν είχε υλικά ελατήρια τότε πρώτον ο πλούσιος θα ζητούσε τα κλεμμένα χρήματα πίσω αμέσως ή θα τον έβαζε να ξοφλήσει αλλά και να φέρει κέρδος με την πονηρή εφευρετικότητα, στο δε άκουσμα ότι δέχθηκαν να τον κλέψουν οι χρεώστες θα τους έκανε σφοδρότατη παρατήρηση απαιτώντας άμεσα από αυτούς όλα τα χρωστούμενα. 
Όμως βλέπουμε ότι ο πλούσιος σώζει από το κακό τους χρεώστες και ενδιαφέρεται πολύ για τον οικονόμο που ήταν η όλη αιτία του κακού και προσπαθεί να τον κάνει να μετανοήσει.
Και βλέποντας αυτά ας δούμε και ως ένα τύπο Διαβόλου τον οικονόμο και αυτό να μας δείξει ξανά ότι όλα είναι για πνευματικό σκοπό και προς σωτηρία, μα και να μας διδάξει.
Υμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν.
Δηλαδή, εσείς έχετε πατέρα τον Διάβολο και τις επιθυμίες του πονηρού πατέρα σας θέλετε να εκτελείτε.
Ο οικονόμος ο οποίος εξέπεσε του υψηλού αξιώματος του και μετά πλάνησε τους χρεώστες με δόλωμα δήθεν ωφέλεια μόνο και μόνο όμως για να τους έχει στο χέρι και να τους  ζημιώσει, ταχέως γράψον τους λέει και για να μην δώσει ευκαιρία καλύτερης σκέψης, όπως και ο Διάβολος που μπροστά στο δέντρο έδρασε, όμως ο πλούσιος που είναι ο Χριστός τους σώζει χωρίς ουδεμία απαίτηση, όπως έσωσε και εμάς δωρεάν, πετάει το χειρόγραφο ἐξαλείψας τὸ καθ’ ἡμῶν χειρόγραφον, ενώ καταδικάζει οριστικά τον αίτιο του κακού, τον οικονόμο, που η πορεία του δείχνει ότι έχει παγιωθεί προς το κακό λέγοντας τον άδικο, όπως καταδικάζει και τον Διάβολο και για αυτόν μόνο ετοίμασε την κόλαση, και όσοι χρεώστες κατάλαβαν το κακό που θα τους έκανε ο οικονόμος και από τι τους έσωσε ο πλούσιος αγάπησαν τον πλούσιο σφόδρα, ενώ όσοι χρεώστες παρέμειναν στην κακή διαγωγή και δεν εννόησαν, ακολουθούν τον οικονόμο και κρίνονται και αυτοί οριστικά ως άδικοι.   
Πορεύεσθε ἀπ' ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ·
Αλλά και το δεύτερο μέρος της προτάσεως έχει σημασία ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ὅτι φρονίμως ἐποίησεν· ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσι.
Είναι βεβαιωτικό ότι δεν υπάρχει πραγματικός έπαινος της πονηριάς, αφού το "φρονιμώτεροι" δεν σημαίνει ότι είναι στην πραγματικότητα φρόνιμοι και συνετοί οι υιοί του αιώνος τούτου, έτσι ο έπαινος, που προήλθε από την κακή φρονιμάδα, είναι στην πραγματικότητα πατρικό ενδιαφέρον για την χρησιμοποίηση της επινοητικότητας για κακό σκοπό ενώ στο δεύτερο σκέλος το φρονιμότεροι σημαίνει την πορεία, πορεία είχε ο άδικος οικονόμος, πορεία πρέπει να έχει και ο Χριστιανός.
Κατά τον ίδιο τρόπο, πατρικά μιλάει στους δίκαιους οικονόμους και παρατηρεί ότι ενώ ξέρουν ότι κάποια στιγμή θα έλθει η απόλυση, εδώ εννοεί ο θάνατος, και θα πρέπει να αποδώσουν λογαριασμό, εν τούτοις όμως δεν εργάζονται όσο πρέπει και αυτό θα τους στοιχίσει, γιατί δεν πρέπει μόνο να ελευθερωθούμε από τα πάθη άλλα να προχωρήσουμε και στις αρετές, όπως ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή πατρικά, είχε μιλήσει και στο πρώτο σκέλος στον άδικο οικονόμο λυπούμενος για το τάλαντο του που το έθεσε στην υπηρεσία του κακού, γιατί με αυτήν του την πορεία θα αποκλειστεί από την ουράνιο βασιλεία. 
Ο Χριστός για κανέναν δεν αδιαφορεί, θέλει όλα τα παιδιά του να σωθούν, και ποτέ δεν λέει αδιάφορα "αυτός καλά κάνει, εσύ Χριστιανέ τι κάνεις;"
Το παράπονο-νουθεσία αλλά και ο έπαινος-παρατήρηση προέρχονται από το ίδιο πατρικό ενδιαφέρον για την σωτηρία μας.
Ο θεοφόρος γέρων Παΐσιος, ο χαρισματούχος αυτός οδοδείκτης της αληθείας, θα μας έλεγε για τον στίχο αυτό, ότι με τον έπαινο στον έναν και το παράπονο στους άλλους, ήθελε να φέρει και τους δυο στο φιλότιμο για να μην χάσουν την σωτηρία.
Τα συμπλέκει ο Χριστός έτσι ώστε να μας δείξει δυο πράγματα, ότι πρώτον κάποιοι υιοί φωτός δεν ενεργούν με την απαραίτητη θέρμη στην σωστή διαχείριση και δεύτερον ότι είναι υποχρέωση τους να ενδιαφερθούν για τους αδελφούς που διαχειρίζονται κακώς ώστε και αυτοί να έλθουν εις επίγνωση αληθείας, ότι δηλαδή πράττουν κατά του συμφέροντος τους, και να επανέλθουν στην σωστή διαχείριση.
Τέλος, το δεύτερο σκέλος του στίχου 8, η φράση υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου και υἱοὺς τοῦ φωτὸς, μας δείχνει το γεγονός ότι ο Ιησούς θέτει όλα τα επιμέρους στοιχεία της παραβολής υπό το πρίσμα της Χριστιανικής διδασκαλίας. 
Πλούσιος είναι ο Θεός και οικονόμοι όλοι εμείς οι άνθρωποι. 
Αλλά και οι υπόλοιποι στίχοι αυτό κάνουν, στίχος 9 η έκλειψη, εδώ τώρα είναι ο θάνατος, στίχος 10 είναι η δικαία ανταπόδοσις εκ του αυτοπροορισμού μας, στίχος 11 αντιπαραβολή προσωρινού με αιώνιο, στίχος 13 που μας λέει ότι όπως και ο οικονόμος και εμείς δουλεύουμε αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε έναν, είτε στον Θεό είτε στον μαμμωνά.
Μετά τον στίχο 8 ο στίχος 9 μας λέει: Ποιήσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας, ἵνα, ὅταν ἐκλίπητε, δέξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς. 
Εδώ ο Κύριος συνεχίζοντας αφήνει τον άδικο οικονόμο και μιλάει προς εμάς που έχουμε τώρα μπροστά μας φρέσκο το παράδειγμα του άδικου οικονόμου και μας λέγει να κάνουμε φίλους από τον μαμμωνά της αδικίας. 
Για τι πράγμα μιλάει; Είδες ότι ο πλούσιος είναι ο Κύριος, και οικονόμοι αναλόγως είτε άδικοι, είτε δίκαιοι, όλοι εμείς οι άνθρωποι. Έχε λοιπόν κατά νου την παραβολή και δες ότι ο οικονόμος σφετερίστηκε την περιουσία του κυρίου του, αυτήν έχει οικειοποιηθεί αδίκως, δεν έχει αφαιρέσει χρήματα από άλλον οικονόμο. Έτσι θα καταλάβεις ότι εδώ ο Χριστός δεν μιλάει για τα χρήματα που προήλθαν από αδικία και κλοπές, αλλά για τα χρήματα και άπασα την νόμιμη περιουσία σου, επάνω στην οποία ενώ είσαι μόνο διαχειριστής, εγωιστικώς την θεωρείς αποκλειστικά δική σου αγνοώντας τον συνάνθρωπο.
Δεν γνωρίζεις ότι τα πάντα ανήκουν στον Θεό;
Εμείς όμως σαν τον άδικο οικονόμο σφετεριζόμαστε την περιουσία Του, την θεωρούμε δική μας αγνοώντας τον συνάνθρωπο. Λέμε αυτά είναι δικά μου και εκείνα δικά μου, και το λέμε αυτό επάνω στην περιουσία άλλου, δηλαδή του Δημιουργού.
Σου δοθήκαν τα υλικά αγαθά και οι διάφορες επιδεξιότητες από τον ουράνιο Πατέρα, όχι για να τα κρατάς μόνο για εσένα αλλά και για να μοιράζεις στον εν ανάγκαις αδελφό σου που είναι τέκνο Θεού και αδελφός σου. 
Μόνο τότε αναιρείται η άδικη διαχείριση, όταν αρχίσεις να φέρεσαι ως καλός οικονόμος.
Έτσι αποκτάς φίλους όχι μόνο αυτούς που ελέησες, αλλά όλο το ουράνιο στερέωμα και πρώτα τον ίδιο τον Θεό που είπε, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε, αφού πως θα σε δέχονταν στις αιώνιες σκηνές αυτοί που έχεις ελεήσει, εάν δεν σε δεχόταν πρώτα ο δημιουργός του Παραδείσου;
Για αυτό και τα χρήματα ή τα περιουσιακά στοιχεία, είναι σε εμάς αλλότρια, καὶ εἰ ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ὑμέτερον τίς ὑμῖν δώσει;   
Αλλότριος δηλαδή ξένος, αυτός που ανήκει σε άλλον. 
Και σου είναι ξένα για δυο λόγους, πρώτον γιατί είναι του πλουσίου, δηλαδή του Θεού, και όχι δικά σου, και δεύτερον διότι είναι υλικά πράγματα και άρα ξένα προς την φύση σου. Δεν έχει γραφτεί ημῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει;
Ο άνθρωπος είναι πνευματική ύπαρξη, η ελπίδα σου είναι στον ουρανό, εδώ είσαι περαστικός και τα υλικά είναι αλλότρια, είδες στον τάφο να παίρνει κάνεις τίποτα; 
Όταν κατακρατείς εγωιστικά τότε τα χρήματα είναι ο μαμμωνάς της αδικίας.
Είναι ο εργοδότης σου, ο μαμμωνάς που δουλεύεις για αυτόν, είναι ο δαίμονας που κυριαρχεί επάνω σου και σε εξαπατά. Και είναι της αδικίας διότι επήλθε από την αδικία, την κλεψιά της περιουσίας του Δημιουργού.
Πολλοί νομίζουν ότι δίδοντας κάποια από τα κλεμμένα θα εξοφλήσουν και ότι αυτό λέει ο Χριστός στον στίχο. 
Εάν δώσεις λίγα από τα κλεμμένα, δεν εξακολουθούν να είναι τα χρήματα σου τοποθετημένα στην αδικία και να εσύ είσαι όχι μόνο άδικος οικονόμος αλλά και κλέπτης; Κλέβοντας θεώρησες ότι εξασφαλίζεις το επίγειο μέλλον σου, νομίζεις ότι τώρα έρχεται ο Χριστός και σου λέγει ότι με λίγα από τα κλεμμένα θα εξασφαλίσεις και το ουράνιο; Μήπως σκέφτηκες ότι ο Θεός θέλει μερίδιο από τα κλεμμένα για να σε δικαιώσει;
Μήπως πάλι αφού σφετερίστηκες την περιουσία του Κυρίου τώρα προσπαθείς να δουλέψεις και στους δυο κυρίους; Μα είδες ότι αυτό δεν γίνεται. 
Τι άλλο μπορεί να σου προσφέρουν λοιπόν αυτές οι σκέψεις παρά ένα θανατηφόρο υπνωτικό που θα κοιμίσει την συνείδηση σου;
Εάν είναι άξιος κατακρίσεως αυτός που τα νόμιμα δεν διαχειρίζεται σωστά, τότε πόσο άξιος κατακρίσεως είναι ο κλέπτης; 
Αλλά και εάν έχεις κλέψει δεν έχει χαθεί η ελπίδα για εσένα. Σταμάτησε την κλοπή, δώσε πίσω τα ξένα, μην ξανακλέψεις, και στα νόμιμα που αποκτάς γίνε καλός διαχειριστής και αφού έγινες στα προσωρινά καλός θα σου δοθούν και τα αιώνια.   
Εδώ ο αξεπέραστος Χρυσόστομος ας μας μιλήσει, oυ λέγω ίνα αρπάζων ελεής αλλ' ίνα της πλεονεξίας αποστάς, προς ελεημοσύνην και φιλανθρωπίαν αποχρήση τω πλούτω. Ει γαρ τις μη παύσαιτο της αρπαγής, ουδέ ελεημοσύνην εργάσεται αλλά καν μύρια καταβάλη χρήματα εις τας των δεομένων χείρας, τα ετέρων αρπάζων και πλεονεκτών τοις ανδροφόνοις εξίσης λελόγισται τω Θεώ.   
Δεν λέγω να ελεείς από τα κλεμμένα, αλλά να σταματήσεις την πλεονεξία, και τον πλούτο σου να διαθέτεις σε ελεημοσύνες και φιλανθρωπίες. Αν κάποιος δεν σταματήσει την κλοπή, δεν κάνει ελεημοσύνη ακομη και εάν καταβάλει άπειρα χρήματα στους φτωχούς, τα ξένα αρπάζοντας και πλεονεκτώντας, στα μάτια του Θεού είναι ίδιος με τον φονιά.
Ο στίχος 11 λέει εἰ οὖν ἐν τῷ ἀδίκῳ μαμωνᾷ πιστοὶ οὐκ ἐγένεσθε, τὸ ἀληθινὸν τίς ὑμῖν πιστεύσει;
Εδώ ο Χριστός μιλάει με την αναλογία των ουρανίων που είναι τα αληθινά σε σχέση με τα επίγεια. Πως είναι δυνατόν ο Κύριος να μας εμπιστευθεί τα αληθινά πλούτη όταν στα προσωρινά αποδειχθήκαμε αναξιόπιστοι; Με το να τα κρατήσουμε για εμάς τα ψεύτικα και προσωρινά φανήκαμε ανάξιοι του αληθινού πλούτου.
Στίχος 14, Ἤκουον δὲ ταῦτα πάντα οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες, καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν. Οι Φαρισαίοι ακούγοντάς τα αυτά καταλαβαίνουν αμέσως το τι είπε ο Χριστός, δεν ερμηνεύουν τα λεγόμενα ως, να δώσουν λίγα από τα κλεμμένα και έτσι θα δικαιωθούν.
Εάν αυτό ήταν το νόημα τότε θα δυσανασχετούσαν; 
Εάν οι φιλάργυροι Φαρισαίοι δυσανασχέτησαν που πολύ θα τους άρεσε το γεγονός ότι τώρα με λίγα από τα κλεμμένα θα εξασφαλίσουν και το ουράνιο μέλλον τότε πως εσύ λέγεις ότι ο Χριστός επαινεί την κλεψιά ;
Πόσες φορές δεν είδες ότι οι ακροατές των λόγων του Ιησού καταλάβαιναν αμέσως ορθά τι τους έλεγε και μάλιστα μη έχοντας μπροστά τους την Γραφή; 
Γιατί εσύ "αναγνώστη της αδικίας" επιμένεις να μην θες να εννοήσεις τι λέει ο Χριστός;

2 σχόλια:

  1. Ευχαριστούμε πολύ για τον λόγο περί του έπαινου του οικονόμου και του "μαμωνά δις αδικίας". Παρακαλούμε να μας πείτε ποιός το έγραψε. Θέλουμε Θεού συνεργούντος να το μεταφράσουμε.
    Με εκτίμηση, Jordan.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα άρθρα του ιστολογίου είναι ελεύθερα να τα χρησιμοποιήσει ο οποιοσδήποτε, αρκεί φυσικά να μην είναι προς οικονομικό κέρδος ή διαστρέβλωση. Το άρθρο έγραψε ο μαθητής του πατρός Δανιήλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή