29/6/2017 Πέτρου και Παύλου


Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται 
ο δε απιστήσας κατακριθήσεται

Νηπιοβαπτισμός

Το χωρίο αυτό οι αιρετικοί το προτάσσουν ώστε να στηρίξουν την αντίθεσή τους στον νηπιοβαπτισμό, θα το εξετάσουμε ώστε να δούμε εάν τους προσφέρει υποστήριξη.
Ξεκινώντας πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι στην Γραφή άτομα που δεν έχουν συνειδητή συμμετοχή λαμβάνουν χάρη ευλογία Άγιο Πνεύμα. Ας θυμηθούμε τα νήπια και βρέφη στα οποία ο Χριστός κάνει επίθεση των χειρών, τον Γαδαρηνό, τον κωφό τυφλό δαιμονιζόμενο, τον άλαλο ο οποίος θεραπεύεται γιατί πιστεύει ο πατέρας του, την παιδίσκη με πνεύμα Πύθωνος στους Φιλίππους.
Φυσικά αυτό γίνεται γιατί ο Θεός είναι αγάπη και είναι αγαθό και πρέπον να κάνεις στον άλλο το καλό ακόμη και εάν δεν το ξέρει, ενώ κακό και απαγορευτικό θα είναι να τον ζημιώσεις το ξέρει δεν το ξέρει. 
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἄνθρωπός τις πρόσηλθε τῷ Ἰησοῦ γονυπετῶν αὐτῷ καὶ λέγων διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. Καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, φήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· 
Δηλαδή: εκείνο τον καιρό ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού γονάτισε μπροστά του και είπε "Διδάσκαλε, σου έφερα το γιο μου που έχει πνεύμα άλαλο και όπου τον πιάσει τον ρίχνει κάτω και αφρίζει και τρίζει τα δόντια του και ξεραίνεται"
Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν. Καὶ πολλάκις αὐτὸν εἰς τὸ πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτὸν ἀλλ’ εἰ τὶ δύνασαι, βοηθῆσαν ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ' ἡμᾶς ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. Καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε πιστεύω, κύριε βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.
Δηλαδή: Και ο Ιησούς ρώτησε τον πατέρα, "πόσος καιρός είναι από τότε που το έπαθε;" Και ο πατέρας απάντησε "από τότε που ήταν παιδί και πολλές φορές και στη φωτιά τον έριξε το πνεύμα αλλά και στο νερό για να τον σκοτώσει, αν κάτι μπορείς να κάνεις λυπήσου μας και βοήθησε μας". Και ο Ιησούς του είπε "αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε εκείνον που πιστεύει". Τότε αμέσως φώναξε ο πατέρας του παιδιού με δάκρυα και είπε "Πιστεύω Κύριε, βοήθα με στην απιστία μου". 
Δηλαδή εδώ ο πατέρας πιστεύει και ο γιος θεραπεύεται.
Ο δαιμονιζόμενος Γαδαρηνός θεραπεύεται από τον Ιησού χωρίς προηγουμένως να ερωτηθεί από αυτόν εάν πιστεύει ότι είναι ο Μεσσίας. Ο Γαδαρηνός προφανώς θα ήταν όμοιος με τους άλλους της πόλεως του οι οποίοι όλοι! πᾶσα ἡ πόλις είπαν στον Ιησού να σηκωθεί να φύγει από κοντά τους παρά το ότι θεράπευσε τον βασανιζόμενο συνάνθρωπό τους!! Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.
Και όμως ο Χριστός θεραπεύει τον δαιμονισμένο και με αυτόν που δεν κατανοούσε τι έκανε μας δίδει μια τρανή εικόνα για το ανθρώπινο γένος.
Ο δαιμονισμένος βρισκόταν σε κατάσταση τρέλας και δεν μπορούσαν να περάσουν οι άνθρωποι από εκεί που ήταν, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης, το ίδιο και ο αμαρτωλός άνθρωπος, λέει για τον άσωτο ότι πριν ήταν εκτός εαυτού, εις εαυτόν δε ελθών, ήταν γυμνός ο δαιμονισμένος καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, το ίδιο είναι και ο άνθρωπος προ του βαπτίσματος στο οποίο ενδύεται τον Χριστό, ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε
Μετά την θεραπεία βλέπουμε τον δαιμονισμένο να είναι σώφρων, ιματισμένος και να κάθεται στα πόδια του Ιησού καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ.
Η παιδίσκη με το σατανικό πνεύμα που έκανε το μέντιουμ μάλλον δεν θα ήταν ούτε καν Εβραία. Αυτοί που την εκμεταλλεύονταν λένε για τον Παύλο και Σίλα Ἰουδαῖοι ὑπάρχοντες, δηλαδή αυτοί είναι Ιουδαίοι, ενώ επιπλέον αναφέρουν οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν παραδέχεσθαι οὐδὲ ποιεῖν Ῥωμαίοις οὖσι, δηλαδή "εμείς είμαστε Ρωμαίοι και αυτά που διδάσκει ο Παύλος δεν επιτρέπεται να τα ακολουθούμε".
Και όμως ο Παύλος εκδιώκει το δαιμόνιο, αργότερα φυσικά και δεν ρωτάει αν αρέσει στην μικρή κοπέλα που ελευθερώθηκε ή να το ξαναφέρει πίσω.
Τα νήπια και τα βρέφη ευλογούνται από τον Χριστό ο οποίος τα αγκαλιάζει και τα ευλογεί κάνοντας τους επίθεση των χειρών καὶ ἐναγκαλισάμενος αὐτὰ κατευλόγει τιθεὶς τὰς χεῖρας ἐπ' αὐτά
Φυσικά ο Χριστός δεν έπαιζε με τα παιδιά αλλά τους μετέδιδε την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Καταλάβαιναν τα βρέφη και τα νήπια ποιος είναι ή τι διδάσκει ο Χριστός;
Ας πούμε επί παραδείγματι ότι κάποιο μικρό το ευλόγησε και του έδωσε το χάρισμα να γίνει σοφό.  
Αυτό που έλαβε την ώρα που το ευλογούσε ο Χριστός είναι Άγιο Πνεύμα, είναι ένα μέρος του αμέριστου Αγίου Πνεύματος, σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι (καταπληκτικά γεγονότα ποικίλα, υπερφυσικές δυνάμεις και χαρίσματα) καὶ Πνεύματος Ἁγίου μερισμοῖς.
Ποια μεγαλύτερη ευκαιρία θα μπορούσε να υπάρξει ώστε μας δίδασκε σε αυτό το περιστατικό την απαγόρευση νηπιοβαπτισμού; Αλλά ως παντογνώστης γνώριζε ότι θα εμφανιστούν αιρετικοί διδάσκαλοι και θα λένε του Σατάν τις διδαχές και έδωσε απάντηση.
Όχι μόνο δεν αποτρέπει να τα φέρουν, όχι μόνο αγανακτεί με τους Αποστόλους επειδή τα εμπόδιζαν, ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἠγανάκτησε, αλλά τους μεταδίδει και Άγιο Πνεύμα. 
Και τώρα ο Ιησούς αγανακτεί με αυτούς που τα εμποδίζουν.
Είναι δε περιττό να πούμε κάτι παραπάνω από μια απλή αναφορά για την περιτομή η οποία γινόταν στον οκταήμερο Ισραηλίτη. Δηλαδή βλέπουμε περίτρανα ότι είναι στην ουσία, στο αίμα του Χριστιανισμού, το γεγονός ότι άτομα που δεν έχουν αντίληψη λαμβάνουν ευλογίες δωρεές Άγιο Πνεύμα.
Ακόμη και η ίδια η ύπαρξη μας είναι μια ευλογία που την λάβαμε χωρίς να έχουμε συνείδηση.
Είναι ένα δώρο Θεού το οποίο όταν μεγαλώσουμε, είτε σε ηλικία είτε σε σύνεση, το αξιοποιούμε προς ωφέλεια δική μας και του συνανθρώπου μας. Το ίδιο γίνεται με το βάπτισμα στο νήπιο, στο μυστήριο λαμβάνει ουράνια δωρεά όπως δωρεά ήταν η ύπαρξη του.  
Εφόσον βλέπουμε όλα αυτά στον Χριστιανισμό θα χρειαστεί ρητή απαγόρευση για να αποκλειστούν τα νήπια των Χριστιανών από το βάπτισμα η οποία δεν υπάρχει πουθενά στην Γραφή. Το βάρος της απόδειξης λοιπόν πέφτει στους αιρετικούς και θα πρέπει να υποδείξουν ρητή απαγόρευση ή εξαίρεση αφού χρειάζεται τέτοια για κάτι που γίνεται συνήθως. Επί παραδείγματι εκδίδεται απαγόρευση κυκλοφορίας αυτοκινήτων γιατί το σύνηθες είναι να κυκλοφορούμε το αυτοκίνητο μας κατά βούληση. 
Δηλαδή το επιχείρημα των αιρετικών εκτός από το γεγονός ότι στρέφεται κατά της ουσίας του Χριστιανισμού είναι και ανόητο αφού πως είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να ξέρει ότι έλαβε την δωρεά της υπάρξεως του από την αγάπη του Θεού και χωρίς να ρωτηθεί, να δοξάζει τον Δημιουργό για αυτό, αλλά μετά να απαιτεί να ρωτηθεί το νήπιο του Χριστιανού για να λάβει την δωρεά της νέας γεννήσεως από τον Θεό; Το βάπτισμα αναφέρεται ως νέα γέννηση, ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας, δηλαδή: μας έσωσε δια μέσω του βαπτίσματος το οποίο μας προσφέρει νέα γέννηση.
Καμία λοιπόν υποψία απαγορεύσεως βαπτίσεως νηπίων, ούτε από την Γραφή, ούτε από την επίμαχη πρόταση του Ιησού αφού τέτοια ερμηνεία θα αναιρεί όλη την διδασκαλία και τα γεγονότα. 
Ας δούμε όμως το επίμαχο χωρίο. 
Οι αιρετικοί διδάσκαλοι που μπλέκουν αθώους στα δίχτυα τους μεταφράζουν το "ο πιστεύσας" σε 
"ο έχων ηλικία", αλλά όταν ο Χριστός λέει την φράση ο πιστεύσας δεν έχει καμία πρόθεση να μας πει αυτόν που έχει ηλικία κατανόησης αλλά κάνει αναφορά σε αυτόν που θα πιστέψει, πραγματικά, αληθινά, ενώ ταυτόχρονα μας διδάσκει ότι δεν θέλει οπαδούς.
Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Το βάρος και η ουσία των λόγων είναι στο σωθήσεται ενώ τα προηγούμενα είναι η υπόδειξη του πως σωθήσεται. Μας λέει ο Χριστός ποιος θα σωθεί και πως, δεν θέτει όριο ηλικίας, όπως δεν έθεσε όριο ηλικίας όταν ευλόγησε τα παιδιά και τα νήπια ενώ οι Απόστολοι τα έδιωχναν. Δηλαδή το χωρίο κάνει αναφορά για το τέλος μιας πορείας η οποία θα οδηγήσει στην σωτηρία περιγράφοντας τα μέσα με τα οποία θα οδηγηθεί κάποιος σε αυτήν. 
Στην οποία πορεία προς την σωτηρία θα πρέπει κάποιος να έχει πιστέψει πραγματικά, ειλικρινά, και ταυτόχρονα να έχει βαπτιστεί.
Εδώ φαίνεται ξανά το απαραίτητο του βαπτίσματος το οποίο έχει υποδειχθεί στο κατά Ιωάννη 3,5 Απεκρίθη Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 
Δηλαδή έχουμε δύο συστατικά της σωτηρίας, αληθινή, ειλικρινή πίστη και βάπτισμα. 
Για να κατακτηθεί η σωτηρία απαιτείται συγχρόνως και βάπτισμα, και βαπτισθείς, άρα το χωρίο όχι μόνο δεν απαγορεύει αλλά επιβάλλει τον νηπιοβαπτισμό. 
Όπως το πρώτο συνθετικό της πρότασης ο πιστεύσας και βαπτισθείς έτσι και το δεύτερο ο δε απιστήσας κατακριθήσεται εξυπακούεται ότι δεν κάνει λόγο μόνο για το κήρυγμα των συγκεκριμένων 12 Αποστόλων καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει το οποίο κάποιος θα απορρίψει και θα κατακριθεί. Κάποιος μπορεί να πιστέψει να βαπτισθεί και να απιστήσει, εάν αρχίσει να πιστεύει πραγματικά τότε, ας πούμε ποιητική αδεία για καλύτερη κατανόηση, θα ενεργοποιηθεί και το βάπτισμα. Για αυτό τον λόγο στο δεύτερο σκέλος λέει μόνο ο απιστήσας κατακριθήσεται.
Για την ακρίβεια δεν ενεργοποιείται το βάπτισμα αλλά ενεργοποιείται η θέληση του ανθρώπου και έτσι διαμέσω των μυστηρίων πραγματώνεται η σωτηρία. 
Ο Θεός κανέναν δεν αρνείται να ευλογήσει ή να παράσχει τις Ουράνιες δωρεές, μόνο η συνειδητή άρνηση και απιστία απομακρύνει την Θεία Χάρη. 
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σίμωνας ο Μάγος ανὴρ δέ τις ὀνόματι Σίμων προϋπῆρχεν ἐν τῇ πόλει μαγεύων γίνεται δεκτός στο βάπτισμα αλλά δεν λαμβάνει κανένα χάρισμα. Έτσι αφού δεν είχε λάβει θέλησε να αγοράσει από τους Αποστόλους την θαυματουργική δύναμη.
Ο Σίμωνας γίνεται δεκτός στο μυστήριο του βαπτίσματος παρότι δεν είχε πιστέψει, ὁ δὲ Σίμων καὶ αὐτὸς ἐπίστευσε, καὶ βαπτισθεὶς ἦν προσκαρτερῶν τῷ Φιλίππῳ, θεωρῶν τε δυνάμεις καὶ σημεῖα γινόμενα ἐξίστατο. Το ἐπίστευσε που λέει η Γραφή δεν εννοεί ότι πίστεψε πραγματικά στο μήνυμα του Ευαγγελίου και άφησε τις απάτες αλλά σημαίνει ότι πίστεψε ότι από τον Χριστό ήταν οι δυνάμεις και τα θαύματα.
Βλέποντας μεγάλα θαύματα που δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτός με την μαγεία κάθεται συνεχώς προσκαρτερῶν δίπλα στον Φίλιππο που τα επιτελούσε ώστε να πάρει τις ίδιες δυνάμεις.
Ο Χρυσόστομος λέει για τον Σίμωνα: "ο δε Σίμων, φησί, βαπτισθείς, ήν προσκαρτερών τω Φιλίππω. Ου πίστεως ένεκεν, αλλ' ώστε γενέσθαι τοιούτος προσκαρτέρει." Και πιο κάτω λέει ο ιερός πατήρ: "ώστε από της κακίας πάντα έπραττε."
Στην πραγματικότητα όμως ενώ ο Σίμωνας βαπτίζεται δεν ήταν πιστεύσας αφού προσήλθε από υστεροβουλία και παρότι βαπτισμένος ήταν στο ο δε απιστήσας
Ήταν σε αυτήν την θέση όχι γιατί το βάπτισμα του ακυρώθηκε αλλά γιατί αυτός το κατέστησε ανενεργό με την συνειδητή του άρνηση. 
Το βάπτισμα του έγινε ουσιαστικά χωρίς συνείδηση, για την ακρίβεια έγινε από πονηρά κίνητρα, δηλαδή χειρότερα, και όμως θεωρείται έγκυρο.
Ο Απόστολος του ζητάει να μετανοήσει μετανόησον οὖν ἀπὸ τῆς κακίας σου ταύτης όχι να ξαναβαπτιστεί. Εξ Αγίου Πνεύματος ο διορατικός απόστολος βλέπει τα άσχημα εσώψυχα του και αμφιβάλλει εάν μετανοήσει, του λέει εἰς γὰρ χολὴν πικρίας καὶ σύνδεσμον ἀδικίας ὁρῶ σε ὄντα δηλαδή: μετανόησε από την κακία σου, αν και έχω αμφιβολίες εάν μετανοήσεις γιατί σε βλέπω γε­­μάτο κακία η οποία δηλητηρίασε πλήρως την καρδιά σου και σε κατέστησε επικίν­δυ­νο και στους άλλους.
Δεν του λέει ο Απόστολος ότι είναι άκυρο το βάπτισμα του ή δεν επιδεικνύει εναντίωση γιατί τον βάπτισε ο Φίλιππος όπως κάνουν οι αιρετικοί για την βάπτιση του νηπίου.
Το νήπιο αφενός εάν βαπτιστεί από άλλον αυτό είναι εντός του Χριστιανικού σκεπτικού που παρουσιάστηκε με τα παραπάνω παραδείγματα ενώ αφετέρου είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Σίμωνα αφού αυτός πήγε με ποταπά κίνητρα στο μυστήριο.
Το κατανόηση ως υποπροϊόν του πιστεύσας το οποίο δηλώνει αυτόν που θα πιστέψει πραγματικά, αληθινά, ειλικρινά, είναι διαστρέβλωση και έρχεται ενάντια στην όλη Χριστιανική διδασκαλία αλλά και τις πράξεις Χριστού και Αποστόλων. 
Είναι ένα σατανικό εφεύρημα το οποίο ταυτόχρονα καθιστά αλλοπρόσαλλη την διδαχή ενώ αποτρέπει να δεχτεί το νήπιο την Θεία Χάρη. Αποδεικνύονται λοιπόν λανθασμένες οι θεωρίες των αιρετικών και είναι φανερό ότι με την διαστρέβλωση του χωρίου αποσκοπούν αποκλειστικά στο να στερηθεί το νήπιο της χάρης του Θεού. Εξάλλου η βάπτιση δεν υποχρεώνει σε τίποτα απολύτως, άρα ούτε δημιουργεί οπαδούς, ούτε προσηλυτίζει με το ζόρι, μπορεί κάλλιστα ο οποιοσδήποτε να το απορρίψει οποτεδήποτε αυτοστιγμεί χωρίς καν να κουνηθεί από την θέση του.
Το βάπτισμα και βαπτισθείς είναι το ένα σκέλος προς την σωτηρία σωθήσεται άρα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά από τον Χριστιανό και ωφελεί το νήπιο του αφού το εισάγει σε έναν νέο κόσμο, είναι δε υποχρέωση του Χριστιανού να δίδει προς το νήπιο του το ένα εφόδιο προς το σωθήσεται και παράληψη εάν το αμελήσει. Όπως ακριβώς είναι παράληψη εάν αμελήσει και το πιστεύσας το άλλο συνθετικό της σωτηρίας, δηλαδή να αμελήσει να μεγαλώσει το νήπιο ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.





0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου