Άγιος Νεκτάριος Επίσκοπος Πενταπόλεως
Γέρων Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης





















"Από τότε που οι Ιουδαίοι απέρριψαν τον αληθινό Μεσσία δεν ανέδειξαν κανένα προφήτη
στην Ορθοδοξία σε κάθε εποχή αναδεικνύονται άτομα με προορατικό χάρισμα" π. Δανιήλ



 Άλαλα τα χείλη των ασεβών
η σημασία του
6/5/16 της Ζωοδόχου πηγής προστίθενται 
και μερικά σχόλια-απαντήσεις επάνω στα μεγαλυνάρια

Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένη ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον.
Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλησεις αναξίων σων ικετών ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα ω Δέσποινα του κόσμου γενού μεσίτρια.
Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νύν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου και πάντων των Αγίων, δυσώπει Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς.
Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων, την Εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαὶ, Πρόδρομε Κυρίου, ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.


Αγαπητοί σήμερα θα δούμε αυτόν τον στίχο διότι δημιουργείται μια απορία σε εμάς με τις φράσεις που χρησιμοποιεί ο υμνογράφος. Σε αυτόν τον στίχο φυσικά δεν ζητούμε να μείνουν άλαλα τα χείλη όσων δεν προσκυνούν την Παναγία, ο Κύριος είπε όποιος θέλει να τον ακολουθήσει. Οστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι. Όπως και τόσοι άλλοι ύμνοι της Εκκλησίας μας έχουν την βάση τους στην Γραφή το ίδιο έχει και αυτός. 
Είναι από τον Ψαλμό 30 στίχος 19 ἄλαλα γενηθήτω τὰ χείλη τὰ δόλια τὰ λαλοῦντα κατὰ τοῦ δικαίου ἀνομίαν ἐν ὑπερηφανίᾳ καὶ ἐξουδενώσει. Δηλαδή, βουβά και αμίλητα ας γίνουν τα χείλη από τα οποία βγαίνει δόλος και πονηριά εναντίον του δικαίου, χείλη που συκοφαντούν και μιλούν με αλαζονεία και θράσος που εξουθενώνει τα πάντα. 
Από τον όλο Ψαλμό βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο Δαυίδ που έγραψε τον ψαλμό αναφέρεται στο περιστατικό στο οποίο ο Αχιτόφελ συκοφαντεί υβρίζει και με τις συμβουλές που δίνει θέλει να τον σκοτώσει. Έτσι ο Δαυίδ παρακαλεί τον Θεό να σταματήσει το ασεβές στόμα που τον συκοφαντεί και σχεδιάζει μέσω των συμβουλών του τον θάνατο του. 
Ο Αχιτόφελ ήταν πολύ έξυπνος και έτσι έγινε σύμβουλος του βασιλιά Δαβίδ, αλλά όμως μετά τον πρόδωσε παίρνοντας μέρος στο πραξικόπημα του Αβεσσαλώμ, γιου του Δαυίδ, εναντίον του πατέρα του. Υπέδειξε άμεση επίθεση κατά των στρατευμάτων του Δαυίδ η οποία θα επέφερε την ήττα και τον θάνατο του καταβεβλημένου Δαυίδ, αλλά η συμβουλή του αγνοήθηκε.
Τον Δαυίδ δεν τον ενδιέφερε να τον προσκυνήσει ως βασιλιά ο Αχιτόφελ με το ζόρι ειδάλλως να μείνει άλαλος, αλλά να μην τον συκοφαντεί. Βλέπουμε ότι ο Δαυίδ λέγει για χείλη που με δολιότητα μιλούν εναντίον του δικαίου. 
Είναι το ίδιο εάν κάποιος έλεγε σήμερα σε έναν συκοφάντη, σώπασε ! σταμάτησε αυτές τις θρασείς και ανυπόστατες κατηγορίες που λες.
Ο υμνωδός όπως και ο Δαυίδ, ομιλεί ειδικά για τους υβριστές. Ας μείνουν άφωνα τα ψευδόμενα χείλη του ασεβούς Αχιτόφελ που με συκοφαντούν λέει ο Δαυίδ. Ας μείνουν χωρίς φωνή τα βλάσφημα χείλη των ασεβών που δεν προσκυνούν την σεβαστή σου εικόνα την Οδηγήτρια που εικονογράφησε ο ιερότατος Απόστολος Λουκάς, λέει ο συγγραφεύς του ύμνου και προχωρώντας θα δούμε ακριβώς τι εννοεί.
Έχουμε εδώ το νόημα του αιτήματος που είναι κάπως παρόμοιο με του Δαυίδ, αλλά υπάρχει όμως και διαφορά. Τώρα το αίτημα είναι ευσπλαχνικό.
Ο Δαυίδ ήταν σε δύσκολη θέση από τον Αχιτόφελ. Εάν άκουγαν την συμβουλή του ο σκοπός των διωκτών θα είχε επιτευχθεί, ο Δαυίδ θα ήταν νεκρός! Ενώ λοιπόν ο Δαυίδ ήταν σε δύσκολη θέση, ξέφυγε από βέβαιο θάνατο, η Θεοτόκος αντιθέτως δεν είναι σε δύσκολη θέση από τους ασεβείς, δεν μπορούν ούτε εις το ελάχιστο να την πειράξουν.
Οι ασεβείς θα ανοίξουν το στόμα ώστε να πουν βλασφημίες και υποτιμητικές εκφράσεις εναντίον της, έτσι θα ήταν καλύτερα να μην μιλήσουν εναντίον αυτής που είναι ευεργέτιδα και αυτών. Μην νομίζουμε ότι ο Χριστός και οι Άγιοι αγαπούν και βοηθούν μόνο μια κατηγορία ανθρώπων, όλους ανεξαιρέτως τους βοηθούν. Μήπως άραγε υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια από το ότι η Θεοτόκος ανύψωσε το γένος και την εξέλεξε ο Κύριος ώστε με την ενανθρώπιση του να καταργήσει τον θάνατο;  
Όσοι υβρίζουν την Θεοτόκο τα χείλη τους ας μείνουν κλειστά, ας μην μιλήσουν ώστε να μην πουν τις βλασφημίες τους, τα λόγια τους ας είναι σαν να μην υπάρχουν διότι και αυτών είναι ευεργέτιδα και όταν η αλήθεια θα τους γίνει φανερή θα ντραπούν γι' αυτά που είπαν.
Έτσι αυτό είναι ευσπλαχνικό που λέει ο στίχος, είναι από αγάπη προς τον αδελφό, διότι θα μετανιώσει ο βλάσφημος και το λέμε για το καλό του, δεν ξέρει τι κάνει, αν δεν δέχεται την Θεοτόκο ας μην την βλασφημεί ή αν λέγει αιρετικές θεωρίες καλύτερα θα ήταν να μην ανοίξει το στόμα του να τις αναφέρει. Η αμαρτία είναι μια τρέλα, όλοι όσοι κάνουν το κακό δεν ξέρουν τι κάνουν, εκούσια τυφλωμένοι νομίζουν ότι πράττουν υπέρ του συμφέροντος τους αλλά στην πραγματικότητα πράττουν κατά. Εάν σταματήσει δε τις βλασφημίες και τις αιρετικές θεωρίες έχει ελπίδες φωτίσεως από τον Θεό και σωτηρίας.
Δεν απευθύνεται λοιπόν γενικώς σε αλλόθρησκους ή άπιστους αλλά ειδικά σε αυτούς που θα βλασφημήσουν. Βλασφημία είναι και οι αιρετικές θεωρίες περί του προσώπου της Παναγίας και μάλιστα η αίρεση δεν κάνει ένα, αλλά επειδή διαδίδεται δημιουργεί πολλούς βλάσφημους. Ο κάθε αιρεσιάρχης με τις βλασφημίες του, αιρετικές θεωρίες, παρασύρει ανθρώπους που αναζητούν τον Χριστό έχει μεγάλη ευθύνη και καλύτερα θα ήταν να μην ανοίξει το στόμα του να τις αναφέρει.
Έχει δηλαδή διπλή έννοια ο στίχος.
Απευθύνεται δευτερευόντως προς τους ίδιους τους ασεβείς έχοντας τα θαύματα της εικόνας ως επιβεβαίωση της Χριστιανικής διδασκαλίας και έτσι προτροπή για το σταμάτημα της βλασφημίας, αλλά κυρίως είναι παρόμοιος με το Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι που είπε ο Χριστός στον σταυρό, είναι ικεσία από αγάπη αυτό το μεγαλυνάριο.  
Ο Χριστιανός δέεται στην Θεοτόκο την Εικόνα σου την σεπτήν ώστε εάν δεν ακούσει ο ασεβής τουλάχιστον να μην υπάρξει επιβάρυνση της θέσεως του αφού ενώ ευεργετήθηκε όχι μόνο δεν ευχαριστεί αλλά βλασφημεί, λοιδορεί τους πιστούς, διαδίδει αιρετικές θεωρίες, τα θαυμάσια Κυρίου όχι μόνο δεν τα λαμβάνει υπόψιν αλλά αυτά περισσότερο αντιστρατεύεται άρα έχει ενσυνείδητη εναντίωση. Ο ασεβής έχει γίνει ένας νέος σταυρωτής που ενώ τόσο ευεργετήθηκε τώρα βλασφημεί και από επάνω, ικεσία για να μην ακούσει δικαίως το φοβερότατο ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος.
Και βλέπουμε ότι ο συγγραφέας του ύμνου ομιλεί για χείλια και λαλιά ευσεβών και ασεβών. 
Λέγει "ψάλλομεν προθύμως" και "άλαλα τα χείλη".
Δεν λέγει γενικώς για χείλη προσκυνούντα και μη, έχει κέντρο την λαλιά και στα δύο μεγαλυνάρια.  
Ούτε λέγει ο στίχος απλώς άπιστος αλλά λέγει συγκεκριμένα ασεβής. Δηλαδή δεν εννοεί αυτόν που δεν πιστεύει ή αυτόν που δεν έχει γνωρίσει τον Χριστό και την μητέρα του, αλλά αυτόν που δεν έχει σεβασμό. Έτσι έχουμε την λαλιά των ευσεβών, δηλαδή τον ύμνο, ενώ στην αντίπερα όχθη έχουμε την λαλιά των ασεβών, δηλαδή την βλασφημία, την αιρετική διδασκαλία, την κοροϊδία και λοιπά. 
Άρα πρώτον εκ της λογικής βλέπουμε ότι δεν εννοεί να μουγκαθούν όλοι αυτοί που δεν δέχονται την Παναγία και δεύτερον η σκέψη ότι ομιλεί περί φίμωσης είναι αντίθετη με την διδασκαλία του Χριστιανισμού και δεν πρέπει να έρθει στο μυαλό μας ασχέτως εάν δεν καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο υμνογράφος.
Γιατί τι λέει στον προηγούμενο στίχο; δυσώπει Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς δηλαδή Θεοτόκε μαζί με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και όλους τους Αγίους ικέτεψε τον Χριστό να μας ευσπλαχνιστεί.  
Και ποιους εννοεί με το ημάς ; Όχι βέβαια μόνο αυτούς που ψάλλουν την ωδή αλλά όλους, δηλαδή όλους τους ανθρώπους, γιατί ο Χριστός όταν δίδαξε πως να προσευχόμαστε δεν όρισε να λέμε Πάτερ μου αλλά Πάτερ ἡμῶν.
Βλέπεις λοιπόν ότι αφού πρώτα ικετεύει η Εκκλησία για όλο τον κόσμο, τώρα από Χριστιανική αγάπη παρακαλεί ξανά και διπλά ενδιαφέρεται για αυτούς που βλασφημούν κάνοντας πράξη τα λόγια του Χριστού που όρισε προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους μα και του Αποστόλου που έλεγε βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν ;
Ο προηγούμενος στίχος το "ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν" έχει σχέση με τον επόμενο δηλαδή με το "άλαλα τα χείλη". Σχέση όχι μόνο στην ικεσία, αλλά και στην αιτία, έχει και αυτός από την Γραφή εμπνευστεί.  
Ο υμνωδός στον στίχο αυτό έχει κατά νουν το: Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί.
Προφητικά ομιλεί η Παναγία και λέγει ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί δηλαδή ότι από εδώ και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές. Οι πιστοί θα την μακαρίζουν ως μητέρα του Θεού και θα της ψάλλουν εγκώμια προθύμως, ωδή, ψάλλομεν προθύμως σοι τὴν ὠδήν, ενώ οι ασεβείς και οι αιρετικοί βλασφήμως θα την κακολογούν, θα κοροϊδεύουν ή θα διαδίδουν τις αιρετικές θεωρίες τους περί αυτής.
Ο Άγιος Νεκτάριος, ο μέγας αυτός χαρισματούχος και θαυματουργός Άγιος, λέγει: "Αύτη η Θεοτόκος εν πνεύματι προφητικώ ήδη αναγγέλει την περιωπήν αυτής μεταξύ πασών των γενεών, λέγουσα: Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί
Και αληθώς από του χρόνου εκείνου ήρξατο ο μακαρισμός της Θεοτόκου. Την Θεοτόκον εμακάρισε πρώτη η Ελισάβετ, ήτις, πλησθείσα Πνεύματος Αγίου, ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου."
Αυτά λέγει ο Άγιος, να λοιπόν η αρχή και η έννοια του ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν.
Μέγας Άγιος ο Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο Άγιος της εν Χριστώ υπομονής, που έγραψε Θεοτοκάριο με εξαίσιους ύμνους, "αγνή Παρθένε δέσποινα άχραντε Θεοτόκε", που καταξιώθηκε να λάβει το διορατικό, το προορατικό, το θαυματουργικό χάρισμα, όπως και ο γέρων Άγιος Παΐσιος που γνωρίσαμε στις ημέρες μας έλαβε και αυτός Θεία χαρίσματα, ο Θεός ποτέ δεν μένει αμαρτύρητος, ευλαβούνταν και οι δυο Άγιοι πολύ την Παναγία και την είδαν και θαύματα από αυτήν έλαβαν. 
Έλεγε ο γέρων Άγιος Παΐσιος, ταν ψάλλω το τροπάριο μη καταπιστεύσης με ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα, καμιά φορά σταματώ στο αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου.
Αφού δεν έχω θλίψη, πως να πω θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι; Ψέμματα να πω; 
Στην πνευματική αντιμετώπιση δεν υπάρχει θλίψη, γιατί, όταν ο άνθρωπος τοποθετηθεί σωστά, πνευματικά, όλα αλλάζουν. Αν ο άνθρωπος ακουμπήσει την πίκρα του πόνου του στον γλυκύ Ιησού, οι πίκρες και τα φαρμάκια του μεταβάλλονται σε μέλι."
Μήπως ο γέροντας πιο μετά στην παράκληση θα ζητούσε το κακό του συνανθρώπου του; 
Όπως μας λέγει δεν έχω θλίψη και δεν ψάλλω το θλίψη γαρ έχει με έτσι μας λέγει δεν έχω μίσος αλλά αγάπη και ψάλλω το άλαλα τα χείλη.
Έχοντας δει ο Άγιος Νεκτάριος και ο Άγιος Παΐσιος εμπρός στα μάτια τους την Παναγία αλλά και απτά τα θαύματά της, δεν θα μας έλεγαν ότι ποτέ δεν θα άφηνε η Παναγία να υπάρχει και να ψάλλεται ένας ύμνος προς αυτήν εάν δεν ήταν εντός του ορθόδοξου, της ορθής δόξας προς τον Θεό, σκεπτικού;
Σε κάποιον από όλους τους Αγίους θα αποκάλυπτε η Παναγία ότι ο ύμνος αυτός δεν είναι ορθός.
Εξ αρχής βέβαια δεν θα άφηνε ο Κύριος να συνταχθεί και να ψάλλεται τέτοιος ύμνος για την μητέρα του διότι το χάρισμα, το πραγματικό χάρισμα της υμνογραφίας είναι μέγα και εκ Θεού αλλά λέμε το παραπάνω για επιβεβαίωση ότι το άλαλα δεν εννοεί κάτι κακό ώστε να σκανδαλιστώ εγώ ο χειρότερος όλων ενώ άλλοι έβλεπαν ζωντανά την Θεοτόκο.
Οι στίχοι είναι ουρανοκατέβατοι χωρίς εισαγωγικά, με την κυριολεκτική έννοια, όχι κάτι τυχαίο που κατέβηκε στο κεφάλι ενός. Αυτός που τους έγραψε φωτίστηκε από το Άγιο Πνεύμα
Λέμε στους Χαιρετισμούς Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι' ης κατέβη ο Θεός·  δηλαδή: χαίρε σκάλα επουράνια με την οποία κατέβηκε ο Θεός, και αφού κατέβηκε ο Θεός και με την θυσία του συμφιλίωσε Θεό και άνθρωπο, εδώ
έχουμε μια κλίμακα η οποία οδηγεί στην σωτηρία: 
Από την μετάνοια  Από των πολλών μου αμαρτιών,   
ο Κύριος να μας φωτίσει  Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού,
να μας οδηγήσει στην κατάργηση των παθών  Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν,
στην καλλιέργεια των αρετών (εδώ η μέγιστη αυτών η αγάπη)   Άλαλα τα χείλη των ασεβών,
και τελικά στην σωτηρία  εἰς τὸ σωθῆναι ἡμάς.
Τα χείλη των ευσεβών είναι ήδη εύλαλα λοιπόν και αυτό διότι υμνούν την Θεοτόκο, όπως και η Γραφή την υμνεί όταν την λέγει Κεχαριτωμένη, ήταν στολισμένη με όλες τις αρετές και για αυτό έλαβε την χάρη Θεού. 
Η Γραφή την αποκαλεί Ευλογημένη εν γυναιξί, Μακαριστή σε όλες τις γενεές, Δοξασμένη από τον Θεό.
Την υμνούν οι πιστοί και αυτό προφητεύτηκε στο "ιδού από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί".
Ποιοι δεν την υμνούν; Αυτοί που δεν έχουν γνωρίσει τον Χριστό και οι ασεβείς.
Για τους πρώτους, αλλά και τους δεύτερους, από Χριστιανική αγάπη παρακαλέσαμε να τους ευσπλαχνιστεί ο Θεός στο δυσώπει Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς ώστε να τον γνωρίσουν ή εάν έχουν γνωρίσει να ενεργήσει στην ζωή τους ώστε να βρουν έλεος και σωτηρία.
Να μην παρακαλέσουμε ξανά ειδικά και για αυτούς που βλασφημούν, είτε από κακία είτε διαδίδοντας τις αιρετικές θεωρίες τους ; Αυτοί έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη προσευχής και παρακαλούμε με ξεχωριστή δέηση την Θεοτόκο. 


Σύντομα σχόλια - απαντήσεις στα μεγαλυνάρια

Τα μεγαλυνάρια της παρακλήσεως έχουν και βαθύτερο νόημα εκτός αυτό που με την πρώτη ανάγνωση καταλαβαίνουμε, τόσα έχουν ειπωθεί, είναι μια μικρογραφία του μυστηρίου της ενσαρκώσεως το οποίο είναι γνωστό αλλά και άγνωστο, προσιτό αλλά και μυστηριώδες.
Έχουμε 2 ευχαριστήρια εγκώμια: σε μεγαλύνομεν, ύμνοις τιμήσωμεν και 5 ικεσίες: σῦ μοι βοήθησον, γενοῦ μεσίτρια, τοῦ οἰκτειρήσαι ἡμᾶς, άλαλα τὰ χείλη, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμάς.
Πρώτα υμνούμε και εμείς την Θεοτόκο όπως της πλέκει το εγκώμιο η Ελισάβετ ή ο άγγελος.


Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή· πρὸς σὲ καταφεύγω τὴν Κεχαριτωμένην, ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, σύ μοι βοήθησον.
 
Για τι ομιλεί αυτό το μεγαλυνάριο ; 
Τα πάθη είναι ασθένεια σώματος αλλά και ψυχής, απομακρύνουν και διώχνουν την χάρη του Αγίου Πνεύματος, υποδουλώνουν τον άνθρωπο, εγείρουν μέγα τείχος, το οποίο όχι μόνο δεν μας αφήνει να δούμε τον Θεό αλλά ούτε καν να προχωρήσουμε στην αρετή δεν μας επιτρέπει. Από τα πάθη προέρχονται σωματικές ασθένειες αλλά και ψυχικές, για να μπορέσει να φθάσει τελικά ο άνθρωπος στην θέωση το πρώτο βήμα είναι να καθαρισθεί από τα πάθη.  
Η Παναγία είχε όλες τις αρετές, έτσι έφτασε να λάβει την Χάρη του Θεού, έφτασε στην θέωση, Κεχαριτωμένη σημαίνει στολισμένη με την χάρη του Θεού. Είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, ἀσθενῶν συμμαχία, θλιβομένων χαρὰ καὶ ἀντίληψις όπως λέγει και ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανών.  
Ελπὶς ἀπηλπισμένων, μια παράδοξη φράση αφού προϋπόθεση για να είσαι απελπισμένος είναι να μην μπορεί πια να γίνει κάτι για την κατάσταση, να μην υπάρχει ελπίδα. 
Είναι και βοηθός στις αρρώστιες και στους αδύνατους και στους θλιβόμενους, βεβαίως, όμως εδώ πρώτιστα εννοεί ότι είναι η ελπίδα των απελπισμένων από τα γήινα πράγματα αλλά και από τα υλιστικά προστάγματα που εν τέλει καταλαμβάνουν στην καρδιά μας την θέση που ανήκει στον Θεό. 
Θεός γίνεται το χρήμα, υλικά, η σάρκα, και ενώ νομίζουμε ότι αυτά μας οδηγούν στο καλύτερο, στην πραγματικότητα μας οδηγούν στο χειρότερο.  
Ο άσωτος νομίζει ότι πράττει καλά και υπέρ του συμφέροντός του, αλλά εν τέλει καταντά από πλούσιος ένας χοιροβοσκός ο οποίος μάλιστα πεθαίνει από την πείνα, ασθενεί το σώμα αλλά και η ψυχή του ή επί παραδείγματι ένας μέθυσος, από το πάθος ασθενεί το σώμα αλλά και η ψυχή του. Όταν όμως έρχεται εις εαυτόν, όταν έρχεται στον εαυτό του, τότε μόνο καταλαβαίνει την πραγματική κατάσταση του. Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία, λέγει ο ψαλμός 145, έχουμε περί πολλού ή στηρίζουμε τις ελπίδες μας, σε άτομα, στο χρήμα, σε διάφορα προστάγματα, αλλά όλα, είτε μας προδίδουν, είτε δεν είναι όπως τα νομίζουμε, είτε είναι στην πραγματικότητα κενά, έτσι μας απελπίζουν, μας κάνουν ασθενείς, μας θλίβουν. Εν τέλει αν αφεθεί η κατάσταση τα πάθη μας αιχμαλωτίζουν, καταλαμβάνουν την θέληση μας η οποία αδρανοποιείται. Με την φώτιση όμως του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την κυριαρχία των παθών, καλλιεργεί τις αρετές και προχωράει προς τον Θεό. Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον τῶν ἀρετῶν, μάτην κοπιῶμεν, τὴν δὲ ψυχὴν σκέποντος, οὐδεὶς ἡμῶν πορθεῖται τὴν πόλιν. Αρχικώς λοιπόν φαίνεται παράδοξη η φράση ἐλπὶς ἀπηλπισμένων αλλά η αλήθεια είναι ότι με την αντίθεση της μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει ποτέ να χάνει την ελπίδα του και να απελπίζεται, η απελπισία είναι το μεγαλύτερο όπλο του Σατάν, αλλά να μεταφέρει την ελπίδα του από τα υλικά προς τα ουράνια, θυμηθείτε την φράση του Αγίου γέροντος Παϊσίου, "αν ο άνθρωπος ακουμπήσει την πίκρα του πόνου του στον γλυκύ Ιησού, οι πίκρες και τα φαρμάκια του μεταβάλλονται σε μέλι". Αλλά θα πεις άνθρωπος είναι και η Παναγία, αλλά εδώ την βλέπουμε ως μητέρα του Χριστού, απευθυνόμαστε στην μητέρα του Θεανθρώπου, την επικαλούμαστε ως βοηθό και μεσίτρια προς τον Χριστό γιατί πολύ ισχύει η δέηση της.
Κρύβει μέγα και βαθύτατο νόημα αυτό το μεγαλυνάριο.

Γιατί ενώ παρακάτω έχουμε πληθυντικό, ημάς, εδώ έχουμε ενικό, συ μοι ;   
Πληθυντικό έχουμε σε όλα τα υπόλοιπα μεγαλυνάρια παρακλήσεις αναξίων σών ικετών, ψάλλομεν προθύμως, οικτειρήσαι ημάς, των ασεβών, σωθήναι ημάς, αλλά σε αυτό έχουμε ενικό:
Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένη ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον.
Ενικός, μου, γιατί ο κάθε ένας μας έχει συγκεκριμένα πάθη από τα οποία πρέπει να απαλλαγεί ενώ ταυτόχρονα ομολογεί ότι έχει εννοήσει ότι είναι ασθενής. 
Βασικότατη προϋπόθεση για να αναζητήσει κάποιος ιατρό είναι να καταλάβει ότι ασθενεί. Από εκεί και μετά ακολουθεί η μετάνοια η οποία είναι η αρχή της υγείας και άρα η έναρξη της πορείας προς τον Θεό.
Έχουμε εδώ την "αρχή μετανοίας", που λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας.
Ενικός, σοι μοι, γιατί αφού καταλάβαμε την ασθένεια εκφράζουμε την προσωπική θέληση μας ώστε να μας ελεήσει ο Θεός και να λυτρωθούμε από τα πάθη το οποίο είναι η απαρχή της σωτηρίας. Άναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου λέει οι άσωτος, δεν απελπίζεται ώστε να χαθεί, παρότι έφυγε από τον Πατέρα μεταφέρει την ελπίδα του πάλι σε Αυτόν και σώζεται. Αυτό το ναι ζητά και θέλει ο Θεός από τον κάθε ένα μας προσωπικά, γιατί πάντοτε μας αγαπά και μας περιμένει αλλά ποτέ δεν αφαιρεί την ελευθερία ούτε εκβιάζει την θέληση. Ο άγγελος στάλθηκε στην Παναγία και αυτή του απήντησε ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου και μετά από αυτά τα λόγια απήλθε ο άγγελος και ήλθε η δύναμις Υψίστου και την επεσκίασε. 

Αυτό το ναι θέλει ο Θεός και εμείς του το προσφέρουμε προσωπικά και εκ καρδίας.

Πώς θα μας βοηθήσει η Παναγία ;
Το λέει ο επόμενος στίχος, θα μας βοηθήσει με το να γίνει μεσίτρια.
Δέσποινα καὶ Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἵνα μεσιτεύσῃς πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα. Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια.
Μας βοηθάει η Παναγία σε διάφορες περιστάσεις του βίου μας αλλά εδώ εννοεί να μας βοηθήσει με το να γίνει μεσίτρια γενοῦ μεσίτρια προς τον Χριστό διότι έχει μέγιστη παρρησία ενώπιον του Υιού της για αυτό και λέμε Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ
Εάν οι δίκαιοι έχουν ισχύ, πολὺ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη, πολλώ δε μάλλον η Παναγία την οποία εξέλεξε ο Κύριος για μητέρα του και ως γνωστόν ο Κύριος εκλέγει πάντοτε τον άξιο και δίκαιο. Ζητούμε λοιπόν να γίνει μεσίτρια η Παναγία γενοῦ μεσίτρια ώστε να μας ευσπλαχνιστεί ο Θεός και να μας φωτίσει οδηγώντας μας στην κάθαρση. 
Αφού λοιπόν έχουμε αναγνωρίσει την ασθένεια και αμαρτωλότητα μας και ζήτησε προσωπικά ο κάθε ένας μας την βοήθεια του Θεού, ύστερα αιτούμαστε από την Παναγία να βοηθήσει μέσω της μεσιτείας της ώστε να υπάρξει επέμβαση του μέγα ιατρού των σωμάτων και ψυχών ημών, σὺ γὰρ εἶ ὁ φωτισμός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν, Χριστὲ ὁ Θεός λέμε στην Θεία Λειτουργία.

Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νύν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου και πάντων των Αγίων, δυσώπει Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς. 

Ο Θεός είναι Πατὴρ οἰκτιρμῶν, είναι ὁ πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως Β' Κορινθ. 1,3, ως οικτίρμων, δηλαδή φιλάνθρωπος εύσπλαχνος, απέστειλε τον Υιό ώστε να σωθεί ο άνθρωπος. Ψάλλουμε τα Χριστούγεννα, Θεὸς ὢν εἰρήνης, Πατὴρ οἰκτιρμῶν, τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον, εἰρήνην παρεχόμενον, ἀπέστειλας ἡμῖν·, έτσι εδώ του ζητούμε να μας ευσπλαχνιστεί, οικτειρήσαι. Ο Θεός δεν αφήνει κανένα ο οποίος τον αναζητά, μας περιμένει όπως τον άσωτο έτοιμος να μας αγκαλιάσει, είναι αυτός που χορηγεί το έλεος. Ο άνθρωπος λαμβάνει την αληθινή απόφαση να ακολουθήσει τον Θεό και έχουμε αμέσως να έρχεται η φώτιση και έπειτα ο Κύριος να μας θεραπεύει, να μας καθαρίζει από τον ρύπο της αμαρτίας ὅτι κατὰ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τῆς γῆς ἐκραταίωσε Κύριος τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν· καθόσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν, ἐμάκρυνεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὰς ἀνομίας ἡμῶν καθὼς οἰκτείρει πατὴρ υἱούς, ᾠκτείρησε Κύριος τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Ψαλ. 102,11-14. Δηλαδή: διότι όσο αμέτρητο είναι το ύψος του ουρανού από την γη, τόσο μέγα και κραταιό είναι το έλεος του Θεού προς εκείνους που τον ευλαβούνται. Όσο απροσμέτρητη είναι η απόσταση της ανατολής από την δύση, τόσο απομάκρυνε από εμάς ο Θεός τις αμαρτίες μας ώστε να είμαστε απαλλαγμένοι από αυτές. Όπως ευσπλαγχνίζεται ο στοργικός πατέρας τα παιδιά του έτσι και ο Κύριος ευσπλαγχνίζεται εκείνους που τον φοβούνται.
Ο αλλοτριωμένος από την αμαρτία άνθρωπος αναζητεί τον Θεό ο οποίος είναι πηγή κάθε παρηγοριάς πηγή κάθε ελπίδας για τους απελπισμένους και καθώς με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος προχωρούμε και καλλιεργούμε τις αρετές τότε τα πάθη νικιούνται ολοκληρωτικά, έτσι ο άνθρωπος τότε φτάνει να λέγει και αυτός εκ καρδίας το ἄφες αὐτοῖς - άλαλα τα χείλη διότι έγινε και αυτός οικτίρμων όπως ο Κύριος, γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί Λουκ. 6,36. Δηλαδή: γίνεστε λοιπόν εύσπλαχνοι στους συνανθρώπους όπως και ο Πατήρ σας είναι πολυεύσπλαγχνος προς όλους. 
Βλέπουμε την κλίμακα για την οποία έγινε αναφορά πρωτύτερα.

Γιατί δεν είναι διαπίστωση το άλαλα τα χείλη ;
Για δύο λόγους, πρώτον γιατί οι Παρακλήσεις είναι ικετευτικές αιτήσεις όπως το λέει και ο τίτλος, παράκληση, ο Χριστιανός δεν έχει καιρό για διαπιστώσεις σε τέτοια θέματα. Κάποιος βλέπει έναν που βλασφημεί αλλά ο Χριστιανός βλέπει έναν που είναι μέσα στην φωτιά και κινδυνεύει να αφανιστεί και δεν παρατηρεί εάν ο καιγόμενος δεν φωνάζει βοήθεια αλλά βρίζει, ούτε λέει αδιάφορα, αυτός καίγεται, αλλά τον ενδιαφέρει να μπορέσει ο αδελφός να σωθεί τάχιστα από τις φλόγες.
Δεύτερον και κύριον γιατί μπορεί τα χείλη ρητόρων Ῥήτορας πολυφθόγγους ὡς ἰχθύας ἀφώνους ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε· ή απίστων ή άλλων να μείνουν άφωνα από θαύματα και αυτό διότι σε κάποιους από αυτούς υπάρχει η καλή διάθεση, αλλά τα χείλη των ασεβών δεν μένουν άφωνα από τα θαύματα.
Όχι εμπρός στην θαυματουργή εικόνα αλλά ακόμη και στον ίδιο τον Χριστό και τα θαύματα του που ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη-σαν δεν μένουν άφωνα, δηλαδή δεν μένουν χωρίς βλασφημία. Τα ασεβή χείλη εκφέρουν κατ' επέκταση ασέβεια, είτε αυτό λέγεται διαστρέβλωση των λόγων του Χριστού δηλαδή αίρεση, είτε των θαυμάτων, είτε κοροϊδία, είτε άλλο.
Ο Κύριος πέθανε επάνω στο σταυρό υπό την περιπαικτική διαστρέβλωση των λόγων του και μέσα στα οὐά της χλεύης και της ειρωνείας, ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ λέγοντες· οὐά ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν! ..... ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες πρὸς ἀλλήλους μετὰ τῶν γραμματέων ἔλεγον· Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι.
Το οὐά είναι επιφώνημα κοροϊδίας και σημαίνει: χά!. 
"χα! εσύ που έλεγες ότι θα γκρέμιζες τον Ναό....", "άλλους έκανες καλά και εσύ πεθαίνεις". Καμιά φορά ακούμε από τους ασεβείς λόγια του στυλ "γέροντας Παΐσιος θεράπευε τον καρκίνο, πέθανε από καρκίνο", κοινός ο πατέρας για αυτό παρατηρούμε κοινά σημεία και στα τέκνα του.
 
Τι σημαίνει η φράση των μη προσκυνούντων ;
Δεν σημαίνει αποκλειστικά τα χείλη των εικονομαχών ούτε φυσικά σημαίνει προσκύνησε ειδάλλως.
Ο Θεός ή η Παναγία δεν θέλουν προσκύνηση ή εγκώμια με τα χείλη ώστε εάν απλά προσκυνήσει κάποιος να είναι δεκτός, ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων. Δηλαδή, ο λαός αυτός με πλησιάζει μόνο με το στόμα και με τιμά μόνο με τα χείλη, η ευσέβειά του περιορίζεται σε υποκριτικά λόγια, η καρδιά τους όμως απέχει πολύ από εμένα, ανώφελα με σέβονται διότι αφήνουν την δική μου αλήθεια και διδάσκουν εντολές και διδασκαλίες ανθρώπων.

Δεν θέλει οπαδούς ο Χριστός να του κάνουν υποκλίσεις και να φωνάζουν με τα χείλια ζήτω! αλλά θέλει υιούς και θυγατέρες που τηρούν τον λόγο του γιατί τον αγαπούν.
Εάν προσκυνήσουμε την εικόνα δεν είναι όλα εντάξει εάν η υπόλοιπη διδασκαλία και ζωή δεν είναι και αυτή ορθή. Έτσι η φράση των μη προσκυνούντων δεν σημαίνει προσκύνησε ειδάλλως, ούτε ο ύμνος είναι ειδικά για την διδασκαλία των εικόνων και περί εικονομαχίας αλλά σημαίνει: των μη παραδεχόμενων την Χριστιανική διδαχή (που μέσα είναι και αυτή των εικόνων) και τα θαύματα της εικόνας που επιβεβαιώνουν τον λόγο.
 
Γιατί έχει βάλει ο υμνογράφος λόγια περί εικόνας, αλλά και συγκεκριμένης εικόνας, της Οδηγήτριας, και δεν συνεχίζει ως: άλαλα τα χείλη που βλασφημούν την Θεοτόκο ;
Ενώ πριν λέει ψάλλομεν προθύμως δεν συνεχίζει λέγοντας άλαλα τα χείλη που βλασφημούν την Θεοτόκο αλλά ομιλεί για εικόνα διότι αυτή της Οδηγήτριας είναι αρχαιότατη και θεωρείται από την παράδοση ότι είναι η πρώτη εικόνα της Παναγίας, έχει δε επιτελέσει πολλά μεγάλα και απτά θαύματα. 

Για τους ασεβείς όπως και για τον Διάβολο κάθε τι που είναι προς δόξα Θεού και έχει αφορμή να οδηγηθούν άνθρωποι στον Χριστό γίνεται επίτηδες κύριος στόχος επιθέσεως.  
Έτσι η θαυματουργή εικόνα αλλά και όλα τα θαυμάσια Κυρίου είναι αιτία ώστε οι ασεβείς να στραφούν εναντίον και να προσβάλουν, όπως οι Φαρισαίοι δίωξαν πρόσβαλαν και στράφηκαν εναντίων του Χριστού που επιτέλεσε τόσα καλά έργα, όπως διάφοροι σήμερα κοροϊδεύουν ή καπηλεύονται τον γέροντα Παΐσιο που βοήθησε τόσο κόσμο. 
Ο υμνογράφος θέλει να καταδείξει το θαύμα το φανερόν και μεμαρτυρημένον, αποδεδειγμένο με μάρτυρες, και εξέλεξε την Οδηγήτρια λόγω θαυματουργίας αλλά και παραδόσεως ως πρώτης εικόνος της Θεοτόκου. 
Τα σημεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την διδασκαλία του Χριστιανισμού, είναι η δια του ορατού επιβεβαίωσις του αοράτου, με αυτά οι ευσεβείς ενισχύονται, αυτοί που δεν ήταν αρκετός ο λόγος βεβαιώνονται, αλλά οι ασεβείς τα πολεμούν. Γιατί τα πολεμούν θα δούμε παρακάτω.
Η φράσις τὴν εἰκόνα σου τὴν σεπτὴν, τὴν ἱστορηθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου, Λουκᾶ ἱερωτάτου, τὴν ὁδηγήτριαν δεν ομιλεί αποκλειστικά για την συγκεκριμένη εικόνα της Οδηγήτριας και έτσι την Γοργοεπήκοο ή την Φοβερά Προστασία που κρατάει ο γέροντας Παΐσιος στην φωτό είναι ελεύθερος κάποιος να την βλασφημεί ή να την αρνηθεί ως είδωλο, ούτε μόνο αυτήν την εικόνα θα στοχεύσουν οι ασεβείς, η φράση αυτή συμβολίζει όλα τα φανερά και αποδεδειγμένα θαυμάσια που επιτελεί ο Κύριος τα οποία οι ασεβείς δεν τα λαμβάνουν υπόψη αλλά τα πολεμούν. 
Παρότι η εικόνα επιτελεί θαύματα οι ασεβείς τα αγνοούν και λένε ότι οι εικόνες είναι είδωλο, διαδίδουν αιρετικές θεωρίες, βλασφημούν την Παναγία, κοροϊδεύουν τους πιστούς ότι πιστεύουν σε κάτι ανύπαρκτο, ότι είναι αφελείς και λοιπά.
Όπως είπαμε και παραπάνω ο στίχος έχει διπλή έννοια, είναι και προς τους ασεβείς και έχει το θαύμα ως βεβαίωση και έτσι προτροπή σε αυτούς για το σταμάτημα της βλασφημίας αλλά είναι και παρόμοιος με το Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι, οι ασεβείς βλέπουν την εικόνα και τα θαύματα αλλά κρατούν πεισματικά κλειστά τα μάτια τους, για αυτούς η εικόνα είναι αιτία επιθέσεως. Οι Φαρισαίοι βλέπουν τα θαύματα του Κυρίου αλλά τα διαστρέφουν και τον διώκουν και ενώ χιλιάδες διαπίστωσαν το χάρισμα των γερόντων Αγίων Παϊσίου και Πορφυρίου κάποιοι ασεβούν. Αυτά τα θαυμάσια δεν αρέσουν στον διάβολο και τους ασεβείς και έτσι αυτοί τους επιτίθενται, εάν κάποιος είναι στην αμαρτία, εάν κάποιος ασπάζεται παραστάσεις δαιμονικές ή διδασκαλίες αιρετικές είναι όλα "ωραία".
Με το να βλασφημούν κατά της εικόνος οι ασεβείς έρχονται σε δύσκολη θέση από το γεγονός ότι ο Χριστός η Παναγία και οι Άγιοι όλους τους βοηθούν. 

Αλλά ποια βοήθεια είναι άραγε παραπάνω από το ότι έφτασε σε τέτοια ύψη αγιότητας και ανύψωσε το γένος ώστε να την εκλέξει ο Κύριος και με την ενανθρώπιση του να καταργήσει τον αιώνιο θάνατο ;
Από αυτό που βλέπουμε έχουμε την βεβαίωση για το αόρατο δηλαδή ότι ζει ο Κύριος, ότι υπάρχει, και όπως βοήθησε φανερά η Παναγία αυτούς που προσέτρεξαν έτσι βοηθά και όλους τους ανθρώπους όπως και ο Χριστός μπορεί μεν να βοήθησε συγκεκριμένους ανθρώπους κατά την επίγεια πορεία του αλλά αυτό είναι βεβαίωση της φιλανθρωπίας του και ότι όλους τους βοηθά μυστικά.


Γιατί επιτίθενται οι ασεβείς στον γέροντα Παΐσιο, στις θαυματουργές εικόνες, σε όλα τα θαυμάσια Κυρίου; 
Οι ασεβείς λοιδορούν τον γέροντα Παΐσιο και γενικώς ασεβούν στα θαυμάσια Κυρίου γιατί έτσι το μυαλό θα εκτραπεί και αντί να πάει επί παραδείγματι στον γέροντα και αυτό που πρεσβεύει θα πάει σε κοροϊδίες που βαφτίζονται αστεία και σάτιρα.  
Έτσι αφενός θα εκτροχιαστεί ο νους και αφετέρου θα κοιμηθεί η συνείδηση ώστε να μην λάβει υπόψη το ότι ο γέροντας Παΐσιος, ο γέροντας Πορφύριος, ο γέροντας Ιάκωβος (Τσαλίκης) μας προσφέρουν ισχυρότατες ενδείξεις-αποδείξεις για την ύπαρξη Θεού. 
Στις εικόνες διότι θα διοχετευθεί η αμφιβολία και όλα αυτά ώστε να έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα, να καταστεί ανύπαρκτος ο Θεός.
Αυτά μπορεί αρχικώς να παρουσιάζονται με κάποιο μανδύα αλλά στην πραγματικότητα είναι Σατανικής προελεύσεως και εν τέλει σκοπό έχουν να καταφέρονται εναντίων των Θείων ενεργειών.
Τα θαυμάσια του Θεού είναι αυτά που μας τον αποκαλύπτουν, είναι οι Θείες ενέργειες. Χωρίς αυτές ο Θεός μένει για πάντα κρυμμένος αφού δεν μπορεί να ανακαλυφθεί από τον άνθρωπο. Όμως ένας κρυμμένος Θεός είναι ένας ανύπαρκτος Θεός, οι ασεβείς επιτίθενται με λοιδορίες, συκοφαντίες και με ότι άλλο, στις ενέργειες του Θεού ώστε να τον μετατρέψουν σε ανύπαρκτο, έτσι χτυπιέται ταυτόχρονα και η θέωση του ανθρώπου. 
Λέγει ο γέροντας Δανιήλ: οι διάφορες ενέργειες του Θεού μας πιστοποιούν ότι υπάρχει Θεός και ανάλογα με τις ενέργειες του άλλοτε φαίνεται φοβερός, άλλοτε ευσπλαχνικός, άλλοτε δίκαιος, άλλοτε μεγαλειώδης.  
Ο Θεός βοηθεί και ένας άνθρωπος γίνεται άγιος, αγιοποιός ενέργεια, ένας αγράμματος ψαράς της Γαλιλαίας γίνεται σοφός συγγραφεύς και θεολόγος, σοφοποιός ενέργεια, ένας που ασκείται στην έρημο ανεβαίνει στις πιο ψηλές πνευματικές κορυφές, θεοτική ενέργεια, ο Θεός βλέπει τα πάντα, θεατική ενέργεια. Μια άκτιστος ενέργεια είναι η προγνωστική, ορισμένοι άνθρωποι γίνονται κάτοχοι της ακτίστου αυτής ενεργείας, πρόκειται για τους προφήτες, αλλά εμείς δεν μπορούμε να δούμε τα μακρινά σαν κοντινά ούτε τα μελλοντικά σαν τωρινά, ούτε το θέλημα του Θεού για εμάς πριν εκπληρωθεί, οι προφήτες όμως γνώρισαν την βουλή που υπάρχει προαιώνια στον Θεό πριν ακόμη αυτή πραγματοποιηθεί. Παρατηρεί ο Μέγας Βασίλειος, οι μαθητές του πότε τον προσκύνησαν; Όχι όταν είδαν την κτίση να υποτάσσεται σε αυτόν; Επειδή η θάλασσα και οι άνεμοι τον υπάκουσαν οι μαθητές γνώρισαν την Θεότητά του, λοιπόν, από τις ενέργειές που είδαν απέκτησαν γνώση και η γνώσις τους έκανε να τον προσκυνήσουν.
 
Γιατί ενώ πολλοί είναι μεγάλοι και συνεχείς πολέμιοι εμείς παρακαλούμε και επιμένουμε να παρακαλούμε ;
Δυστυχώς υπάρχουν οι ανά τους αιώνες Φαρισαίοι και κάποιοι από αυτούς θα μείνουν αμετανόητοι και όχι μόνο αυτό αλλά αντιθέτως θα συνεχίζουν να προχωρούν περισσότερο προς την κακία. Ο ασεβής άνθρωπος προχωρεί στην ασέβεια, απομακρύνεται συνεχώς από τον Θεό και διαβολοποιείται. Έτσι μπορεί να βλέπει την θαυματουργή εικόνα και όχι μόνο να μην δίδει καμία σημασία αλλά να ασεβεί κιόλας. Προσευχόμαστε για αυτούς γιατί ο Χριστιανός πονά για τον πλανημένο αδελφό, αλλά και η αγάπη πάντοτε ελπίζει.  Αυτή είναι η αιτία που ο Κύριος προσευχήθηκε για τους σταυρωτές, αυτή είναι η αιτία που ο Άγιος γέρων Παΐσιος προσευχήθηκε και για τον Διάβολο ακόμη. Ο Διάβολος όμως εμφανίστηκε και κορόιδευε τον γέροντα Παΐσιο. Ο Χριστιανός ενδιαφέρεται όπως ο καλός Ποιμήν και για τα ενενήντα εννέα αλλά ιδιαιτέρως δέεται για το ένα που έχει πλανηθεί.
 
Γιατί επικαλούμαστε την Παναγία τον Πρόδρομο τους Αγίους τους Αποστόλους και τους αγγέλους όλους ;
Γιατί τώρα στρέφουμε το βλέμμα μας με λαχτάρα στην Εκκλησία την εν τω ουρανώ.
Με λαχτάρα βλέπουμε όλους εις την δόξαν του Κυρίου τους και θέλουμε να συναριθμηθούμε και εμείς στην θριαμβεύουσα Εκκλησία, έτσι ζητούμε την πρεσβεία τους και την βοήθεια τους στον αγώνα μας. Η ουράνια Εκκλησία και η επίγεια δεν είναι αποκομμένες η μια από την άλλη αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και ο σύνδεσμος τους στηρίζεται στην αγάπη. Η αγάπη είναι η αιτία των προσευχών των εν τη Γη για τους κεκοιμημένους και για τους ασεβείς, η αγάπη είναι αιτία που οι εν τω ουρανώ χαίρονται όταν κάποιος αμαρτωλός μετανοεί και αυτή η αγάπη και το ενδιαφέρον των εν τω ουρανώ για εμάς και την σωτηρία μας είναι η αιτία που εμείς αιτούμαστε σε αυτούς να παρακαλέσουν τον Κύριο ώστε να σωθούμε.
 
Γιατί τα αιτήματα στην Εκκλησία λένε, να μας λυπηθεί, να μας ευσπλαχνιστεί, να μας ελεήσει, να μεσιτεύσουν όλοι όσοι υπάρχουν ;
Με αυτά στην Εκκλησία δεν παρακαλούμε να μας σώσει ο Κύριος λες και αυτός θέλει να μας κολάσει και εμείς βάζουμε λυτούς και δεμένους να μεσιτεύσουν για να του ξεφύγουμε, ούτε φυσικά παρακαλούμε να μας σώσει ενώ εμείς θα παραμένουμε αμετανόητοι, αλλά συγκλονιζόμαστε και εμείς σαν τον Ησαΐα με τα θαυμάσια αὐτοῦ και λέμε, ω ταλαίπωρος εγώ. Βλέπουμε τα θαύματα των αγίων μας τις φοβερές εμφανίσεις τους, όπως οι Άγιοι Ραφαήλ Νικόλαος Ειρήνη, βλέπουμε τους φωτισμένους γέροντες μας και κυρίως βλέπουμε και λαμβάνουμε τον Κύριο των Δυνάμεων στο μέγα μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και συγκλονιζόμαστε και ταυτόχρονα ζητούμε ως αμαρτωλοί που είμαστε να μην μας αφήσει ο Κύριος στην αμαρτία αλλά ούτε όταν βαδίζουμε τον δρόμο της μετανοίας να μας αφήσει όταν πέσουμε, αλλά πατρικά να μας βοηθά και να μας οδηγεί στην σωτηρία.

Και μιλάμε έτσι στην Εκκλησία γιατί όπως είπαμε βλέπουμε και λέμε το ίδιο που είδε και είπε ο Ησαΐας. Δηλαδή πρώτα μας ευεργετεί ο Κύριος, μας προσέχει, μας οδηγεί, μας βοηθάει, και μετά εμείς βλέποντας τις ευεργεσίες ομιλούμε έτσι. Βλέπουμε και εμείς τον Κύριο και τον οίκο που είδε ο Ησαΐας, εἶδον τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπῃρμένου, καὶ πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ βλέπουμε τώρα εμείς τον οίκο Θεού, την Εκκλησία, βλέπουμε την δόξα Κυρίου με τα τόσα θαύματα, βλέπουμε τον ίδιο τον Κύριο στην Θεία Ευχαριστία και λέμε, ὦ τάλας ἐγώ, ὅτι κατανένυγμαι, ὅτι ἄνθρωπος ὢν καὶ ἀκάθαρτα χείλη ἔχων, ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ οἰκῶ καὶ τὸν βασιλέα Κύριον σαβαὼθ εἶδον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου.  Δηλαδή, Ω ταλαίπωρος εγώ! Έχω συγκλονιστεί ολόκληρος, διότι ενώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και έχω ακάθαρτα χείλη και κατοικώ ανάμεσα σε λαό που έχει επίσης ακάθαρτα χείλη, εγώ ο ανάξιος είδα με τα μάτια μου τον βασιλέα και Κύριο των Δυνάμεων. Εμείς αγαπητοί βλέπουμε τον Κύριο συνέχεια στην Θεία Ευχαριστία βλέπουμε την δόξα Θεού τα θαύματα της Παναγίας και των Αγίων μας, βλέπουμε τους σύγχρονους προφήτες, για αυτό πολύ μεγάλη προσοχή χρειάζεται, ο Χριστιανός δεν έχει δικαιώματα αλλά μεγάλες υποχρεώσεις, να ενεργούμε λοιπόν ανάλογα. 

Ο περίφημος ύμνος Αγνή Παρθένε Δέσποινα είναι ένας ύμνος από το Θεοτοκάριο του Άγιου Νεκτάριου.  
Η παράδοση θέλει την Παναγία να εμφανίζεται ενώπιον του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι της Αίγινας και να του ζητάει να καταγράψει έναν ιδιαίτερο ύμνο όπου οι αγγελικές χορωδίες ήταν έτοιμες να τον ψάλλουν.

Αγνή Παρθένε δέσποινα αχραντε Θεοτόκε
Παρθένε μήτηρ άνασσα πανένδροσε τε πόκε.

Υψηλοτέρα ουρανών ακτίνων λαμπροτέρα
χαρά παρθενικών χορών αγγέλων υπερτέρα.

Εκλαμπροτέρα ουρανών φωτός καθαρωτέρα
των ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα.

Μαρία Αειπάρθενε κόσμου παντός κυρία
Άχραντε νύμφη πάναγνε δέσποινα Παναγία.

Μαρία νύμφη άνασσα χαράς ημών αιτία
κορή σεμνή βασίλισσα μήτηρ υπεραγία.
Τιμιώτερα Χερουβείμ υπερενδοξοτέρα
των ασωμάτων Σεραφείμ των θρόνων υπερτέρα.
Χαίρε το άσμα Χερουβείμ χαίρε ύμνος Αγγέλων 
χαίρε ωδή των Σεραφείμ χαρά των Αρχαγγέλων.
Χαίρε ειρήνη και χαρά λιμήν της σωτηρίας
παστάς του Λόγου ιερά άνθος της αφθαρσίας.

Χαίρε Παράδεισε τρυφής ζωής τε αιωνίας
χαίρε το ξύλον της ζωής πηγή αθανασίας.
Σε ικετεύω Δέσποινα σε νυν επικαλούμαι
σε δυσωπώ παντάνασσα σην χάριν εξαιτούμε.

Κορή σεμνή και άσπιλε δέσποινα Παναγία
θερμώς επικαλούμε σε ναέ ηγιασμένε.

Αντιλαβού μου ρύσαι με από τού πολεμίου
και κλήρονομον δείξον με ζωής της αιωνίου.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου