γέροντας Δανιήλ Γούβαλης
1949 - 11/7/2009 

11/7/2017
Αγίου Νεκταρίου εκ Βρυούλων 
Ανάμνηση Θαύματος της Αγίας Ευφημίας
 
Άγιε άγγελε ο εφεστως
σχόλια στην ευχή προς τον άγγελο


Οι αγγελικές δυνάμεις. Πόσοι είναι οι άγγελοι; Πότε δημιουργήθηκαν;

Αγαπητοί η ευχή προς τον φύλακα άγγελο μας βρίσκεται υπό τον Μακάριο Αιγύπτιο στην Πατρολογία Migne και λέγεται στο τέλος του Μικρού Απόδειπνου. 

Πρόκειται περί ευχής εξαιρετικής ομορφιάς. Σε αυτές τις 6 μόνο προτάσεις κρύβεται βάθος νοημάτων τα οποία αποδίδονται με απλά λόγια. Όπως διάφορες άλλες προσευχές έτσι και αυτή η προσευχή νιώθουμε ότι έχει κάτι το διαφορετικό, άγγελος ίσως την αποκάλυψε σε κάποιον προσφέροντάς σε όλους μας ένα πολύτιμο διαμάντι ώστε εμείς με την σειρά μας να το προσφέρουμε ξανά στον φύλακα μας.
Υπάρχει μια διήγηση στο τέλος της ανάρτησης στην οποία βλέπουμε ένα περιστατικό, η ευχή αυτή είναι "παραγγελία" από αυτόν τον άγγελο, είναι η θέληση αυτού του αγγέλου αλλά και όλων των αγγέλων.

Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς

Ξεκινώντας θα δούμε εν συντομία ελάχιστα για τους αγγέλους.
Αυτοί είναι πνευματικά όντα αθάνατα τα οποία δημιουργήθηκαν από τον Θεό, το πόσοι είναι δεν μας έχει αποκαλυφθεί, η Γραφή όμως όπως μιλάει για αυτούς αφήνει να εννοηθεί ότι ο αριθμός τους είναι πάρα πολύ μεγάλος. Στον Δανιήλ λέει χίλιες χιλιάδες αγγέλων υπηρετούσαν τον Κύριο και μύριες μυριάδες στέκονταν κοντά του, χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ, καὶ μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αὐτῷ·. Δαν. 7,10. αλλού γίνεται αναφορά για μυριάδες αγγέλους ἀλλὰ προσεληλύθατε Σιὼν ὄρει καὶ πόλει Θεοῦ ζῶντος, Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ, καὶ μυριάσιν ἀγγέλων. Εβρ. 12,22.
Ενώ γίνονται πολλές αναφορές στην Γραφή για τους αγγέλους και υπάρχουν πολλά περιστατικά κατά τα οποία οι άγγελοι έρχονται σε επαφή με τους ανθρώπους ονομαστικά μόνο 3 άγγελοι παρουσιάζονται, αυτοί είναι ο Ραφαήλ το οποίο σημαίνει "ο Κύριος θεραπεύει", ο Μιχαήλ "ποιος είναι όμοιος με τον Κύριο;" και ο Γαβριήλ, "ο Κύριος είναι η δύναμη μου". Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πριν έρθει σε ύπαρξη ο υλικός κόσμος, άρα πριν δημιουργηθεί και ο άνθρωπος, η Γραφή αναφέρει ὅτε ἐγενήθησαν ἄστρα, ᾔνεσάν με φωνῇ μεγάλῃ πάντες ἄγγελοί μου Ιωβ. 38,7, δηλαδή όταν δημιούργησα τα άστρα από θαυμασμό με δοξολόγησαν οι άγγελοι.
Όσο αφορά την σχέση αγγέλων και ανθρώπων οι άγγελοι είναι δίπλα μας και βοηθούν τους ανθρώπους, ο απόστολος Παύλος λέει, οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Εβραίους 1,14.
Είναι αοράτως γύρω μας και μας προστατεύουν όπως βλέπουμε ότι έκαναν στον προφήτη Δανιήλ τον οποίον προστάτεψαν από τα λιοντάρια, καὶ εἶπε Δανιὴλ τῷ βασιλεῖ· βασιλεῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας ζῆθι ὁ Θεός μου ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ, καὶ ἐνέφραξε τὰ στόματα τῶν λεόντων, καὶ οὐκ ἐλυμήναντό με, ὅτι κατέναντι αὐτοῦ εὐθύτης εὑρέθη ἐμοί· καὶ ἐνώπιον δέ σου, βασιλεῦ, παράπτωμα οὐκ ἐποίησα. Δανιήλ 6,21-22. 
Δηλαδή, είπε ο Δανιήλ, βασιλιά ο Θεός έστειλε τον άγγελό του και έκλεισε τα στόματα των λεόντων. Και έτσι κανείς από αυτούς δεν με έβλαψε, διότι εγώ το σωστό έπραξα απέναντι του Θεού. Αλλά και απέναντί σου δεν διέπραξα κανένα σφάλμα.
Σε άλλο περιστατικό βλέπουμε τον προφήτη Ελισαίο μαζί με τον υποτακτικό του τον Γιεζί να έχουν περικυκλωθεί από ολόκληρο στρατό. Ο Γιεζί βλέποντας τον στρατό που τους είχε περικυκλώσει φοβήθηκε, ο Ελισαίος όμως του είπε "μην φοβάσαι εμείς είμαστε πιο πολλοί".
Τότε ανοίχτηκαν τα μάτια της ψυχής του Γιεζί και είδε στρατιές αγγέλων να είναι δίπλα τους καὶ διήνοιξε Κύριος τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ εἶδε καὶ ἰδοὺ τὸ ὄρος πλῆρες ἵππων, καὶ ἅρμα πυρὸς περικύκλῳ Ἑλισαιέ.
Οι άγγελοι λοιπόν είναι φύλακες μας, στέκονται δίπλα μας και μας προστατεύουν, ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀναστήσεται Μιχαὴλ ὁ ἄρχων ὁ μέγας, ὁ ἑστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ λαοῦ σου·, εδώ γίνεται λόγος για τον Ταξιάρχη ο οποίος στέκεται "επί τους υιούς του λαού" του Θεού, τώρα τους Χριστιανούς.
Είναι προστάτες λοιπόν οι άγγελοι στις διάφορες καλές ή κακές περιστάσεις του βίου μας αλλά είναι και αυτοί που θα οδηγήσουν την ψυχή μας στον ουρανό, θα είναι η τιμητική συνοδεία μας όταν πηγαίνουμε στον ουρανό για αυτό και όσοι ζουν την εποχή του αντιχρίστου θα αρπαχτούν από τον άγγελο και θα πάνε να συναντήσουν τον Κύριο ο οποίος θα κατ-έρχεται για την Δευτέρα Παρουσία. Αυτή είναι η λεγόμενη αρπαγή, είναι τιμητική προς τους δίκαιους και όχι αρπαγή πριν τον Αντίχριστο για να ξεφύογυν οι Χριστιανοί όπως κακόδοξα διδάσκουν διάφοροι αιρετικοί.
Ο Χριστός μας λέει για τον Λάζαρο εγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ· δηλαδή τον πήγαν οι άγγελοι στον Παράδεισο.
Ενώ οι άγγελοι είναι η τιμητική συνοδεία των δικαίων προς τον ουρανό δυστυχώς όταν πεθαίνουμε αμετανόητοι αποχωρούν και έτσι έρχεται ο Διάβολος αρπάζει την ψυχή και την οδηγεί στην κόλαση, εἶπε δὲ αὐτῷ ὃ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ·.
Αλλά και για τον Χριστό μας λέγει η Γραφή ότι τον διακονούσαν οι άγγελοι.
Ο Διάβολος έρχεται πειράζει τον Χριστό και λέγει μεταξύ άλλων εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν ἐντεῦθεν κάτω· γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε, καὶ ὅτι ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου. Λουκ. 4,9-11. Δηλαδή, εάν είσαι υιός του Θεού, πέσε από εδώ ψηλά κάτω και δεν θα πάθεις τίποτε, διότι είναι γραμμένο στην Βίβλο ότι ο Θεός θα δώσει εντολή για σένα στους αγγέλους του να σε διαφυλάξουν. Και επιπλέον λέει η Βίβλος ότι θα σε σηκώσουν στα χέρια τους οι άγγελοι ώστε να μη κτυπήσει ούτε το πόδι σου σε πέτρα, ούτε καν δεν θα σκοντάψεις.
Ο διάβολος προτείνει στον Χριστό το κακό, του λέει πέσε κάτω και οι άνθρωποι που είναι συγκεντρωμένοι στον Ναό όταν δουν να πέφτεις από τόσο πολύ ψηλά και να μην παθαίνεις τίποτα θα σε πιστέψουν αμέσως. Αυτό που είπε ο Διάβολος είναι από τον Ψαλμό 91 στον οποίο διαβάζουμε ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου· ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου·.
Εδώ ο Ψαλμός μιλάει για αυτόν που είναι πιστός στον Θεό, δηλαδή καταλαβαίνουμε ότι όχι μόνο ο Χριστός αλλά και κάθε ένας πιστός έχει άγγελο που τον φυλάει. 

Αλλού η Γραφή μας λέει για τον Χριστό ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτόν Λουκάς 22,43. Εφόσον η Γραφή εμφανίζει αγγέλους να βοηθούν ή να ενισχύουν τον Χριστό τότε το ίδιο ακριβώς γίνεται και σε εμάς.
Βλέπουμε λοιπόν καθαρά μέσα στην Γραφή ότι οι άγγελοι μας βοηθούν και εναντίων του πονηρού αλλά και να αποφύγουμε άσχημες και οδυνηρές καταστάσεις, ακόμη και κίνδυνο θανάτου, το είδαμε στον Ελισαίο ή στον Δανιήλ.
Είναι λοιπόν εφεστώτες, δίπλα μας, ἐφεστὼς σημαίνει στέκομαι δίπλα.

της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής

Οι δυσκολίες της ζωής δεν είναι απαραίτητα κακές, λέγεται στην ακολουθία του μοναχικού σχήματος τὰ γὰρ καλὰ κόπῳ κτῶνται, καὶ πόνῳ κατορθοῦνται και είναι πασίγνωστο το ρητό, "τα αγαθά κόποις κτώνται".

Μα και ο Χριστός δεν υποσχέθηκε ζωή χωρίς πόνο στον Χριστιανό και επίγεια ευτυχία χωρίς βάσανα αρρώστιες ή άλλες άσχημες καταστάσεις, το αντίθετο μάλιστα.
Οι αμαρτίες και η κακή ψυχική κατάσταση μας οδηγούν στο να απομακρύνουμε από τους εαυτούς μας την Θεία χάρη και έτσι να περιπαίσουμε σε κάθε είδους αχρείαστες ταλαιπωρίες που επιφέραμε οι ίδιοι επάνω στον εαυτό μας. 
Η "ταλαίπωρη ζωή" είναι το αποτέλεσμα της "αθλίας ψυχής", εδώ ο στίχος μιλάει για τις αχρείαστες ταλαιπωρίες που μας επιφέρει η αμαρτία. 

Κάνουμε την αμαρτία και έτσι πέφτουμε σε κάθε είδους δυσκολίες, άσχημες καταστάσεις, ασθένειες, ταλαιπωρίες. Σε τέτοιες αχρείαστες ταλαιπωρίες βλέπουμε να πέφτει ο άσωτος υιός όταν απομακρύνεται από τον πατέρα, το ίδιο γίνεται και για τον κάθε ένα ο οποίος απομακρύνεται από το ουράνιο πατέρα. Και αυτός πέφτει σε ψυχικές και σωματικές ταλαιπωρίες εξ αιτίας της αμαρτίας. 
Ξεκινάμε να μιλάμε στον άγγελο "εις εαυτόν ελθόντες" δηλαδή έχοντας βρει τα λογικά μας. Του μιλάμε έχοντας βρει την νηφαλιότητά μας, αναγνωρίζουμε ότι χωρίς τον Θεό να μας κυβερνά η ζωή μας γίνεται δύσκολη. 
Σήμερα αγαπητοί εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου εκ Βρυούλων, είναι νεομάρτυρας 1820, από την Μικρά Ασία, ασκήτεψε για κάποιο διάστημα στην σκήτη της Αγίας Άννας στο Άγιο Όρος προτού μαρτυρήσει. Έτσι τα έφερε ο Θεός και μας δίδει ένα ωραίο παράδειγμα των παραπάνω η Ασματική Ακολουθία του Αγίου αφού στον Όρθρο υπάρχει ένας ύμνος ο οποίος λέει, ον δι' απάτης μαγικής, ηρνήσω Μάρτυς αφρόνως, ως εκ μέθης ανανήψας εν τάχει, ωμολογήσας αυτόν, Θεόν ομού και άνθρωπον, την πλάνην στηλιτεύσας, την των ανόμων Νεκτάριε.

μή εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, 

μηδέ αποστής απ’ εμού διά την ακρασίαν μου.

μὴ ἐγκαταλίπῃς με, Κύριε· ὁ Θεός μου, μὴ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ· πρόσχες εἰς τὴν βοήθειάν μου, Κύριε τῆς σωτηρίας μου. Ψαλμ. 37,22-23

Αυτή η πρόταση με την πρώτη ματιά φαίνεται να λέει περίπου το ίδιο πράγμα, ο υμνογράφος λέει "εγκαταλείπεις με" και "αποστής απ' εμού" και τα δύο σημαίνουν φεύγω κοντά από κάπου ή από κάποιον.
Όμως εάν εξετάσουμε τον στίχο έχει εντελώς διαφορετικό νόημα το κάθε σκέλος της πρότασης. Το μη με εγκαταλείψεις τον αμαρτωλό δεν σημαίνει μην φύγεις από εμένα αλλά είναι μεταφορικό και σε συνέχεια του προηγούμενου στίχου αυτού με τον οποίον έχουμε πει στον άγγελο για την κακή μας κατάσταση. Τώρα συνεχίζοντας του λέμε, βλέπεις την κακή μου κατάσταση βοήθησε με. Δηλαδή το μη εγκαταλείπεις με σημαίνει βοήθησε με, είναι εκζήτηση βοήθειας από τον άνθρωπο που βλέπει την κατάσταση του. 
Εδώ ο υμνωδός έχει κατά νου τον Ψαλμό 37 στίχοι 22 έως 23 ο οποίος λέγει, μη με εγκαταλείπεις Κύριε και Θεέ μου μη απομακρύνεσαι από εμένα. Σπεύσε Κύριε να με βοηθήσεις εσύ που είσαι η μοναδική μου σωτηρία.
Έπειτα διαβάζουμε μηδέ αποστής απ' εμού δια την ακρασίαν μου.
Το αποστής είναι από το αφ-ίστημι, αφίσταμαι, το οποίο σημαίνει στέκομαι μακριά από κάτι ή κάποιον. Την λέξη αυτή δεν την διάλεξε τυχαία ο συντάκτης της προσευχής.
Οι άγγελοι μας αγαπούν με γνήσια και πραγματική αγάπη όχι με υστερόβουλη, δεν θα κερδίσουν κάτι από εμάς, δεν είναι υπάλληλοι του Θεού, ούτε με το ζόρι κάνουν οτιδήποτε, για αυτό ο άγιος άγγελος δεν αναχωρεί ποτέ από εμάς αλλά παραμένει πάντοτε δίπλα μας. 
Όπως ένας πατέρας και μια μητέρα που αγαπάνε το παιδί τους θέλουν να βρίσκονται πάντα κοντά του έτσι και οι άγγελοι. Ασχέτως εάν το παιδί ίσως δεν θέλει τον πατέρα ή την μητέρα αυτοί επιθυμούν να βρίσκονται κοντά του γιατί ενδιαφέρονται αλλά και έχουν την ελπίδα ότι κάποτε θα ζητήσει την βοήθειά τους.
Αυτός είναι ο λόγος ο οποίος ο υμνογράφος χρησιμοποιεί την φράση μηδέ αποστής απ' εμού και όχι την φράση "αναχωρήσεις απ' εμού".
Όταν όμως ο άνθρωπος είναι ακρατής, ακρασίαν, χαλαρώνει τον σύνδεσμο με τον Θεό αρχίζει και υποδουλώνεται στα πάθη και εντέλει αιχμαλωτίζεται από αυτά.
Δηλαδή ενώ δεν είναι κακό να γίνει κατάλυσις οίνου είναι άσχημο να μεθάει κάποιος και εάν η κατάσταση αφεθεί το πάθος θα κυριαρχήσει εντελώς και θα γίνει μέθυσος. 

Ο Θεός μένει μακριά από εμάς όταν είμαστε στην αμαρτία, φωτίζει την οικουμένη και κάθε έναν που έρχεται στον κόσμο ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον Ιωάννης 1,9, αλλά εμείς όταν αμαρτάνουμε φτιάχνουμε ένα τσιμεντένιο υπόγειο και αποκλείουμε αυτό το φως. Για αυτό και ο στίχος λέει ότι φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο ενώ δεν είναι όλοι φωτισμένοι ή δέχονται τον Θεό, το λέει έτσι γιατί το φως είναι εκεί, φωτίζει όπως ο Ήλιος, αλλά ο άνθρωπος το αποκλείει.
Κατά τον ίδιο τρόπο αποκλείουμε τον άγιο άγγελο μας όταν αμαρτάνουμε, αυτός ναι μεν παραμένει δίπλα μας αλλά ενώ θέλει δεν μπορεί να μας βοηθήσει, οι ίδιοι του έχουμε αφαιρέσει αυτήν την δυνατότητα.  Με αυτήν την φράση ζητούμε από τον άγγελο να μας βοηθήσει ασχέτως εάν με τις πράξεις μας του λέμε φύγε. Του ζητάμε να μας βοηθήσει θέλουμε δεν θέλουμε, λ
έμε στον άγγελο να μην απομακρυνθεί από εμάς ακόμη και εάν φαινομενικά δεν τον θέλουμε και αυτό διότι ο αμαρτωλός είναι όπως ο μεθυσμένος ο οποίος δεν καταλαβαίνει τι κακό κάνει. Κάνει παράλογα πράγματα, βρίζει ή σπάει και μόνον όταν γίνει νηφάλιος βλέπει την αλογία αυτών που έπραξε εν μέθη.  
Η προσευχή λέει κάτι παρόμοιο με αυτό που είπε αργότερα ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, "καὶ δι’ εὐχῶν πάντων οἰκτείρησόν μου τὴν ἀθλιότητα, καὶ ποίησόν με οἷον θέλεις, καὶ ὡς θέλεις, κἂν θέλω κἂν μὴ θέλω".
Παραδίδουμε το αυτεξούσιο μας στον άγγελο και εν τέλει στον Θεό. Με αυτό δεν γινόμαστε άβουλα όντα αλλά ταυτίζουμε το θέλημα μας με εκείνο του Θεού ο οποίος αναγνωρίζουμε ότι είναι αγάπη και εξ αυτού πάντοτε αγαθοποιός και ευεργέτης.
Δενόμαστε σαν άλλος Οδυσσέας στο κατάρτι του πλοίου, στο κατάρτι της κιβωτού Εκκλησίας, την οποία παραδεχόμαστε ως την άγουσα προς την σωτηρία και αν κάποιες στιγμές με τις πράξεις μας φωνάζουμε ότι θέλουμε να αποβιβαστούμε μαγεμένοι από τις Σειρήνες αναγνωρίζουμε ότι αυτό θα είναι ολέθριο για εμάς.

Μή δώης χώραν τω πονηρώ δαιμόνι κατακυριεύσαι μου
τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος.


Μὴ οὖν βασιλευέτω ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ θνητῷ ὑμῶν σώματι εἰς τὸ ὑπακούειν αὐτῇ ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις αὐτοῦ, μηδὲ παριστάνετε τὰ μέλη ὑμῶν ὅπλα ἀδικίας τῇ ἁμαρτίᾳ, ἀλλὰ παραστήσατε ἑαυτοὺς τῷ Θεῷ ὡς ἐκ νεκρῶν ζῶντας καὶ τὰ μέλη ὑμῶν ὅπλα δικαιοσύνης τῷ Θεῷ ἁμαρτία γὰρ ὑμῶν οὐ κυριεύσει· οὐ γάρ ἐστε ὑπὸ νόμον, ἀλλ’ ὑπὸ χάριν. Ρωμαίους 6,11-12.
τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς Ιωάν. 13,27
(ἐκεῖνον =τον Ιούδα)
 

Με την παρακοή των πρωτοπλάστων η διάνοια του ανθρώπου σκοτίστηκε, επήλθε η ροπή προς τα πάθη, ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ·
Ο δαίμονας προσπαθεί να μας επηρεάσει ενώ οι άγγελοι μας βοηθούν και μας προστατεύουν από την επήρεια του δαίμονα ο οποίος μεταξύ άλλων μας υποβάλει ιδέες και προσπαθεί να μεταχειριστεί τα πάθη μας, προσπαθεί ώστε αυτά και οι ιδέες που προτείνει να κυριαρχήσουν επάνω στον άνθρωπο. 
Όταν τα πάθη κυριαρχήσουν γίνονται ο κακός βασιλιάς του ανθρώπου, ένας δυνάστης, από εκεί το καταδυναστεία, κάνουν αυτά ότι θέλουν επάνω στον άνθρωπο.
Εάν γίνει αυτό ο άνθρωπος κυριεύεται από τον δαίμονα. Σιγά σιγά γίνεται έρμαιο του δαίμονα και δαιμονίζεται, δαιμονίζεται υπό την έννοια ότι γίνεται όμοιος με τον δαίμονα και ο ίδιος, η Γραφή λέει για τον Ιούδα τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς.
Τα μέλη του αντί να κάνει το καλό πράττουν το κακό, η σκέψη του και ο νους του αντί να εργάζεται το καλό εργάζεται το κακό έτσι ο διάβολος κυριαρχεί και κατακυριεύει τον άνθρωπο. 


Κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου,
και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας.


Kαὶ ἐταράχθησαν· καὶ ἐκράτησαν οἱ ἄγγελοι τῆς χειρὸς αὐτοῦ καὶ τῆς χειρὸς τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τῶν χειρῶν τῶν δύο θυγατέρων αὐτοῦ, ἐν τῷ φείσασθαι Κύριον αὐτοῦ. Γεν. 19,16
Eκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου, ἐμοῦ δὲ ἀντελάβετο ἡ δεξιά σου. Ψαλμ. 62,9
Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον. Εβρ. 12,12-13

Εδώ λέμε στον άγγελο να μας κρατήσει από την αθλία χείρα, το άθλιο χέρι.
Όμως το χέρι δεν είναι άθλιο αφού είναι του Θεού δημιούργημα και ότι δημιούργησε ο Θεός είναι καλό λίαν, δηλαδή πολύ καλό, καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν

Είναι φανερό λοιπόν ότι εδώ γίνεται αναφορά μεταφορική, το χέρι συμβολίζει κάτι άλλο.
Το χέρι του αμαρτωλού δεν έχει να παρουσιάσει τίποτα από αυτά που είναι αιώνια, έχει να παρουσιάσει μόνο έργα της σαρκός, τὰ ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία (=μαγεία), ἔχθραι, ἔρεις (=έριδες), ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι (=ομάδες που διχάζουν - φατρίες), αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι (=οργιαστικά φαγοπότια) καὶ τὰ ὅμοια τούτοις.
Το άθλιο χέρι σημαίνει την απουσία καλών έργων και την παρουσία κακών και επειδή οι άγιοι άγγελοι αποστρέφονται το κακό, απορρίπτουν το κακό και διαλέγουν πάντοτε το καλό, το "χέρι" μας, οι κακές πράξεις, είναι άθλιο σε αυτούς, τους δημιουργεί αποστροφή. Για αυτό και ο Ψαλμωδός προσεύχεται λέγοντας, ὁ Θεός μου, ρῦσαί με ἐκ χειρὸς ἁμαρτωλοῦ, ἐκ χειρὸς παρανομοῦντος καὶ ἀδικοῦντος·, το λέγει γιατί οι άγιοι και οι άγγελοι αποστρέφονται το κακό, οι άγιοι δεν θέλουν να έρθουν στην κατάσταση του αμαρτωλού αυτό κυρίως εννοεί ο στίχος δεν είναι πρώτα για τον φόβο απέναντι στον άνομο γιατί λέγει ο Κύριος καὶ μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι· φοβήθητε δὲ μᾶλλον τὸν δυνάμενον καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα ἀπολέσαι ἐν γεέννῃ.
Παρακαλούμε λοιπόν θερμά τον άγιο άγγελο να μας κρατήσει από την άθλια χείρα η οποία είναι παρειμένη. Παρειμένη είναι από το παρίημι, παρειμένη σημαίνει πεσμένη στα πλάγια.
Το χέρι του Αγίου είναι ζωντανό, με τις καλές πράξεις, με την μελέτη των ιερών κειμένων της Βίβλου και των Πατέρων, με την προσευχή, με τα ζωοποιά Μυστήρια. 
Λέγει ο Ψαλμωδός, καὶ ἦρα τὰς χεῖράς μου (σήκωσα τα χέρια  μου) πρὸς τὰς ἐντολάς σου ἃς ἠγάπησα, καὶ ἠδολέσχουν ἐν τοῖς δικαιώμασί σου Ψαλμός 118,47-148.
Στην αντίθετη πλευρά το αμαρτωλό χέρι το οποίο είναι κενό από καλές πράξεις είναι πεσμένο κάτω χωρίς ζωή, είναι νεκρό γιατί νεκρός και χωρίς ζωή είναι ολόκληρος ο άνθρωπος ο οποίος ζει στην αμαρτία. Έτσι εφόσον είναι νεκρός το χέρι του είναι πεσμένο κάτω στα πλάγια, παρειμένο, όπως του νεκρού. Αυτό το χέρι ζητούμε να κρατήσει ο άγγελος και κρατώντας το να μας οδηγήσει, εις, σε, οδό σωτηρίας.  

Αφού πρώτα έχουμε ταυτίσει την θέληση μας με αυτήν του Θεού τώρα όταν ζητάμε να μας οδηγήσει ο άγγελος σε οδό σωτηρίας δίδουμε το δικαίωμα στον άγγελο να ενεργήσει και ταυτόχρονα λέμε στον αντίδικο να απομακρυνθεί, στον διαβολέα να σωπάσει.
Υπάρχει μια ωραία προσευχή, είναι είτε του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού είτε του Αγίου Αναστασίου του Σιναΐτου και σε ένα σημείο μιλάει με γλαφυρότητα για τον αμαρτωλό ο οποίος είναι σαν πτώμα. Λέει: ίασαί με Κύριε ότι ασθενή και σεσηπότα ο εχθρός με πεποίηκεν· ο δε ασθενής και σεσηπώς όλος κείται χαμαί· όλος έρριπται πτώμα ελεεινόν· μόνον ότι επικαλείται τον ιατρόν, μόνον ότι φωνεί τον ευόμενον· μόνον τοις οφθαλμοίς περισκοπεί, πότε ήξει και επισκέψηται αυτόν, ο ιώμενος τους συντετριμμένους τη καρδία, και ανορθών τους κατερραγμένους και σώζων τους απεγνωσμένους.

Ναι, Άγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής
της αθλίας μου ψυχής και του σώματος,


ἐπὶ σὲ ἐπεστηρίχθην ἀπὸ γαστρός, ἐκ κοιλίας μητρός μου σύ μου εἶ σκεπαστής· ἐν σοὶ ἡ ὕμνησίς μου διαπαντός. Ψαλμ. 70,6

Σκεπαστής είναι ο υπερασπιστής, μας υπερασπίζεται ο άγιος άγγελος, είναι φύλαξ όπως είδαμε παραπάνω, είναι φύλακας της ψυχής αλλά και του σώματος, μας προφυλάσσει από κίνδυνος σωματικούς και πνευματικούς. Ο άνθρωπος είναι σώμα και ψυχή για αυτό η Εκκλησία, όλοι εμείς, ευχόμαστε και για την ψυχή αλλά και για το σώμα, το σώμα μας δεν είναι ένα απορριπτόμενο υλικό, η καύση των νεκρών είναι εντελώς εκτός Χριστιανικής διδασκαλίας. Λέμε στην Θεία λειτουργία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου
Ἄγγελον εἰρήνης, πιστὸν ὁδηγόν, φύλακα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, παρὰ τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα. Το Ναι αναφέρεται στο επόμενο σκέλος της πρότασης το οποίο θα δούμε ευθύς αμέσως.

πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τα ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν.

Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ ἀναγγελῶ καὶ μεριμνήσω ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας μου Ψαλμ. 37,19
Χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι. Λουκ. 15,10

Βλέπουμε την Αγία Γραφή να μας λέει ότι ο άγγελος χαίρεται για την πρόοδο μας και την ειλικρινή μετάνοιά μας, έτσι στην αντίθετη πλευρά λυπάται όταν εμείς φεύγουμε από τον ορθό δρόμο και πέφτουμε σε αμαρτήματα. Η γνήσια και αγνή αγάπη όταν βλέπει τον αγαπητό να είναι σε κακή κατάσταση προξενεί και βαθειά θλίψη.
Με τις αμαρτίες μας λυπήσαμε τον άγγελο μας ο οποίος μας βοηθάει χωρίς κανένα αντάλλαγμα ή όφελος, το κάνει μόνο και μόνο από αγάπη, για αυτό τον λόγο επειδή αναγνωρίζουμε ότι τον έχουμε λυπήσει και η λύπη του είναι βαθειά του ζητούμε συγγνώμη.
Την άφεση αμαρτιών ο Θεός την εμπιστεύθηκε σε ανθρώπους, στους ιερείς, οι οποίοι είναι άνθρωποι σαν εμάς και το όρισε έτσι για πολλούς λόγους, για αυτό προσοχή αγαπητοί, η εξομολόγηση γίνεται μόνο ενώπιον του ιερέως, όχι στον αέρα, στον ουρανό, στην εικόνα ή στον άγγελο.
Με αυτό που λέμε δεν ζητούμε στον άγγελο να μας συγχωρήσει τα αμαρτήματα όπως γίνεται ενώπιον του ιερέως στην εξομολόγηση αλλά του ζητούμε συγγνώμη διότι με τις αμαρτίες μας τον στενοχωρήσαμε πολύ, αυτό σημαίνει το πάντα μοι συγχώρησον και είναι σε συνάφεια με το έθλιψα.
Κάθε φορά που λέμε την προσευχή του αναφέρουμε ξανά το ίδιο, για όλα όσα σε στενοχώρησα όλες τις ημέρες της ζωής μου αλλά και σήμερα, η στενοχώρια του αγγέλου είναι οι αμαρτίες μας εί τι ήμαρτον.
Σήμερα του λέμε για το χτες όσα σοι έθλιψα πάσας τα ημέρας της ζωής μου όμως για την προηγούμενη ημέρα του είχαμε πει στο και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν.
Και προχτές και πριν μερικές ημέρες και παλαιότερα του είπαμε το ίδιο για τα περασμένα της ζωής μας να μας συγχωρήσει και συνεχώς του λέμε το ίδιο ξανά και ξανά για τα παλαιά. Αυτός ο στίχος είναι παράδοξος με την πρώτη ματιά, θα αρκούσε το "συγχώρησον μοι, έθλιψα σοι" δηλαδή "συγνώμη, σε έχω στενοχωρήσει".
Γιατί έχει βάλει τέτοιου είδους έκφραση ο υμνογράφος, μήπως είναι πλεονασμός; ο άγγελος είναι εγωιστής και θέλει δεκάδες παρακάλια;
Σε αυτόν τον στίχο ζητούμε συγγνώμη επειδή λυπήσαμε τον άγγελο αλλά δεν παραμένουμε μόνο σε αυτό το απλό "συγγνώμη που σε στενοχώρησα", του προσφέρουμε και κάτι άλλο πιο απτό. Του δείχνουμε επιπλέον της συγγνώμης ότι αναγνωρίζουμε και θυμόμαστε τα αμαρτήματα μας το οποίο είναι σημάδι μετάνοιας.
Ενώ ο Θεός ξεχνάει τις αμαρτίες μας εμείς τις θυμόμαστε. Λέγει η Γραφή ἐγώ εἰμι, ἐγώ εἰμι ὁ ἐξαλείφων τὰς ἀνομίας σου ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τὰς ἁμαρτίας σου καὶ οὐ μὴ μνησθήσομαι σὺ δὲ μνήσθητι καὶ κριθῶμεν· λέγε σὺ τὰς ἀνομίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς. Ησ. 43,25-26.
Δηλαδή, εγώ είμαι, εγώ είμαι ο μόνος, ο οποίος σβήνω και εξαλείφω τις ανομίες σου ένεκεν της αγαθότητός μου και προς δόξαν μου, και δεν θα θυμηθώ πλέον τις αμαρτίες σου.
Εσύ όμως να έχεις πάντοτε υπ' όψη σου τις ανομίες σου, να θυμάσαι ποίος είσαι και έλα να δικαστούμε. Λέγε εσύ πρώτος τις ανομίας σου, αναγνωρίζοντας με μετάνοια αυτές για να λάβεις δικαίωση και συγχώρηση. 
Τις θυμόμαστε για ψυχωφελή σκοπό και όχι για να απελπιστούμε γιατί οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις και ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ, ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡς ἔριον λευκανῶ.
Τις θυμόμαστε ώστε να τις εξομολογηθούμε και αφετέρου δημοσιεύουμε τα αμαρτήματά μας, γινόμαστε κατήγοροι του εαυτού μας, ταπεινωνόμαστε, θυμόμαστε ποιοι είμαστε, ταυτόχρονα αφού τις θυμόμαστε δεν τις επαναλαμβάνουμε. 

Αναφέρουμε εδώ στον άγγελο ότι έχουμε κατά νου όλες τις αμαρτίες μας, με τις οποίες τον λυπήσαμε και έτσι χαροποιούμε τον άγγελο διότι δείχνουμε ταπείνωση αλλά και σημάδι μετανοίας. 
Λέμε και εμείς το ίδιο με τον Ψαλμωδό, ότι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ ἀναγγελῶ καὶ μεριμνήσω ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας μου αλλά και ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντὸς η αμαρτία μου είναι μπροστά μου συνέχεια, την βλέπω και δεν την επαναλαμβάνω. 
Το να λέγαμε στον άγγελο οδήγησε με στον σωστό δρόμο, εν λευκώ σε εξουσιοδοτώ, όπως είπαμε στον στίχο μηδέ αποστής απ’ εμού διά την ακρασίαν μου χωρίς κάτι άλλο θα ήταν δείγμα ραθυμίας και κενά λόγια. Εδώ δηλώνουμε ότι δεν παραμένουμε σε λόγια αλλά προχωράμε σε πράξεις δίδοντας ξανά το δικαίωμα στον άγιο άγγελο να παρέμβει και να βοηθήσει. Τι παράδοξο, κατηγορούμε εαυτούς και φιμώνουμε τον κατήγορο μας.

Σε αυτόν τον στίχο αναφέρεται και το Ναι το οποίο φαίνεται κάπως παράδοξο αφού δεν απαντάμε σε κάποιον που μας ρώτησε, ούτε είναι κάποιο είδος ευγενικής πίεσης προς τον άγγελο. Το Ναι σημαίνει, αληθώς, πραγματικώς. 
Θα δείτε αγαπητοί μεταφράσεις της προσευχής να λένε για τον στίχο ότι λέει συγχώρησε με για όλα εκείνα με τα οποία σε λύπησα όλες τις ημέρες της ζωής μου και για όσα αμάρτησα την σημερινή ημέρα. Καλά και σωστά λένε εάν κάποιος αναζητεί να μάθει λέξεις, όμως εάν θέλουμε να εννοήσουμε την προσευχή, να γιγνώσκουμε όσα αναγιγνώσκουμε, δεν είναι αναληθές να πούμε ότι η μετάφραση δεν μας έκανε να καταλάβουμε σχεδόν τίποτα. Για αυτό δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο αγαπητοί η κατά λέξη μετάφραση των Αγιογραφικών ή λειτουργικών κειμένων.

Σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επηρείας του αντικειμένου, ίνα μή εν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν.
 

Η νύχτα είναι καλό πεδίο για τον Σατανά ώστε να εκδηλώσει τις επιθέσεις του προς τον άνθρωπο και επειδή είναι νυχτερινή προσευχή λέμε στον φύλακα άγγελο μας να μας προφυλάξει από την κακή επήρεια που φέρνει ο πονηρός στον άνθρωπο ώστε είτε να τον κουράσει σωματικά είτε να τον κάνει να αμαρτήσει.

Και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω Αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της Αυτού αγαθότητος.

Εδώ ζητούμε από τον άγγελο να πρεσβεύσει στον Θεό, αυτό μας βεβαιώνει ότι ο παραπάνω στίχος ο οποίος έλεγε πάντα μοι συγχώρησον έχει την έννοια ότι ζητούμε συγγνώμη στον άγγελο επειδή τον λυπήσαμε. Ζητούμε την πρεσβεία του αγγέλου ώστε ο Κύριος να μας στηρίξει στον φόβο του, τι σημαίνει αυτό;
Ο φόβος προς τον Θεό δεν είναι όπως ο φόβος προς έναν άνθρωπο αλλά είναι τελείως διαφορετικό. Φόβος Θεού είναι η ευλάβεια και η αγάπη προς τον Θεό.
Το να με στηρίξει στον φόβο του σημαίνει να με βοηθήσει στο να τον αγαπήσω σαν πατέρα.
Εδώ δηλώνουμε την αγάπη μας προς τον Χριστό και ζητούμε να μας δυναμώσει αυτήν την αγάπη ο Χριστός κάνουν αυτό που ζήτησε και ο πατέρας του διαμονιζόμενου νέου στον Χριστό, καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.
Με την αγάπη προς τον Θεό αξιωνόμαστε του ελέους του Θεού, βοηθιόμαστε από αυτόν στον δρόμο προς την σωτηρία, λαμβάνουμε πλήθος δωρεών.
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από αγάπη ώστε να τον κάνει μέτοχο της, τον έκανε μια εικόνα των δικών του ιδιοτήτων αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος εξέπεσε και αμαυρώθηκε το κατ' εικόνα. Καρπός του φόβου Θεού, είναι ο άνθρωπος να γίνει δεκτικός του ελέους του Θεού και εν τέλει να αποκτήσει ξανά Θεοκοινωνία. 
Δούλος της αυτού αγαθότητος σημαίνει ότι ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον Θεό ως οδηγό προς την σωτηρία, αφήνεται στο θέλημά του, στην αγαθότητα του, ώστε εν τέλει να γίνει κοινωνός Θείας φύσεως. Εναρμονίζει την προαίρεση του με τη Θεία βούληση η οποία ήθελε τον άνθρωπο αθάνατο και σε Θεοκοινωνία και έτσι λαμβάνει μέθεξη Θεού. Γίνεται μέτοχος της αυτού αγαθότητος η οποία αγαθότητα του Θεού έπλασε εκ του μηδενός τον άνθρωπο και τον έκανε κατ' εικόνα και ομοίωσιν.


 Αμήν.
Γένοιτο, Ας γίνει έτσι.


Διήγημα φρικτόν και ξενίζον τον νούν 

Είπεν ο αββάς Μακάριος, ότι ελθόντος μου εν Κωνσταντίνου πόλει, επιθυμούν γάρ μοι ήν του θεάσασθαι αυτήν, και περιπατών έν τινι εμβόλω, της αληθείας μαρτυρούσης μοι εις ταύτα τα λαλούμενα παρ' εμου, βλέπω τοις νοεροίς οφθαλμοίς τοις δεδωρημένοις προς το νοείν με τα θαυμάσια αυτού, ανθρωπον τινά ώσπερ ευνουχον έξωθεν του καταγωγίου του πορνικού έστώτα, πάνυ κατηφή κρύπτοντα και το πρόσωπον αυτού ταίς δυσί παλάμαις αυτού, και έθρήνει τώ σχήματι, ώστε νομίζειν, ότι και ο ουρανός συνεθρήνησεν αυτώ· 
προσεγγίσας δε λέγω προς αυτόν· 

- Τι εστιν ο τρόπος του θρήνου σου και η κατηφία, και ουκ αναχωρείς των ενθάδε, ότι πορνών και ασελγών καταγώγιον γυναικών υπάρχει; ειπέ μοι, παρακαλώ· έχει γαρ πολλήν συμπάθειαν ο θρήνος σου. 

- Και αποκριθείς λέγει μοι· φύσει, ένδοξε δούλε του Θεού, άγγελος ειμί, ώσπερ πάντες οι Χριστιανοί εν τη ώρα του βαπτίσματος έκαστος λαμβάνει άγγελον παρά του Θεού, προς φυλακήν και σκέπην του όντος ώδε ανθρώπου, και πολλά θλίβομαι ορών αυτόν ωδ' εργαζόμενον ταις ανομίαις και ασωτείαις, ως και νυν εν τω καταγωγίω τούτω κείμενον εις ανομίαν, ως οράς, μετά τήσδε της πόρνης· και πως μη θρηνήσω την εικόνα του Θεού εις τοιούτον σκότος κατασταθείσαν; 

- Λέγω προς αυτόν εγώ· και δια τι ου νουθετείς αυτόν του φυγείν τον ζόφον της αμαρτίας ταύτης; και λέγοι μοι ο άγγελος· επειδή ουκ έχω χώραν εγγίσαι προς αυτόν. Αφ' ου γαρ ήρξατο ποιείν την αμαρτίαν, δούλος εστί δαιμόνων, και ουδεμίαν εξουσίαν έχω εις αυτόν.  

- Και λέγω προς αυτόν· πόθεν δήλον, ότι ουδεμία εξουσίαν έχεις εν αυτώ, του Θεού σοι αυτόν εμπιστεύσαντος; (Από που εξάγεται ότι δεν έχεις εξουσία σε αυτόν εφόσον ο Θεός στον εμπιστεύθηκε;)

- Και λέγοι μοι πάλιν ο άγγελος· ο Θεός ημών αγαθός ως και φιλάνθρωπος αυτεξοιύσιον εποίησε τον άνθρωπον, και έασεν αυτόν τη αρεσκεία πορεύεσθαι οδόν, δείξας αυτώ τας δύο οδούς, την στενήν και την πλατείαν, ειρηκώς αυτώ αμφοτέρων την λύσιν, της μεν στενής και τεθλιμμενης οδού τα διαβήματα μικρόν μεν πόνον έχοντα προς το παρόν, και εις ατελευτήτους αιώνων αιώνας την ανάπαυσιν, της δε πλατείας κόλασιν αιώνιον και το πυρ της γεέννης και τας λοιπάς πάσας κολάσεις. Ποιαν νουθεσίαν έχω ποιήσαι λοιπόν προς εμόν άνθρωπον, όν μοι ενεχείρησεν ο Θεός του σκέπειν αυτόν; αυτός γαρ ο Κύριος και Θεός ημών Ιησούς Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος νουθετεί και παρακαλεί και διδάσκει πάντας απέχεσθαι των σαπρών πράξεων, και μόλις ποτέ τινες σκέπτονται ακριβώς τους θείους λόγους αυτού. (αλλά ελάχιστοι σκέπτονται τα Θεϊκά λόγια του)

- Λέγω ουν προς αυτόν· τι εξέτεινας τας χείρας σου στενάζων προς τον ουρανόν; 

- Και λέγει μοι ο άγγελος· ορώ τους δάιμονας κύκλω αυτού κροτούντας, και ετέρους τραγωδούντας, ετέρους γελώντας αυτού ασέμνως, (άλλους να το περιγελούν κοροϊδευτικά) και τούτου ένεκεν διεπριόμην (κοβόμουν στα δυο από την λύπη) επί τα ελελίσματα εκείνα και ηυχόμην των Θεώ, ίνα ρυσθή από των δαιμόνων το πλάσμα αυτού, και δωρήσηται μοι μιαν ημέραν χαρήναι εν αυτώ επί τη μετανοία αυτού και τη επιστροφή των έργων αυτού και τη εξομολογήσει, και αξιωθήναι με του παραδοθήναι την ψυχήν αυτού εν εξομολογήσει και μετανοία άσπιλον και καθαράν δια του Κυρίου άμεμπτον τη αγαθότητι του Θεού. 

- Και ταύτα ειπών ο άγγελος άφαντος εγένετο από των οφθαλμών μου. 

Λέγω δε υμίν αδελφοί μου, ότι ακριβώς οίδα, ότι ουκ εστίν άλλη δυσωδεστέρα αμαρτία, ει μη η μοιχεία και η πορνεία και η των Σοδόμων επικατάρατος (και των Σοδομιτών η αμαρτία)· εάν δε θέλει εν τούτοις τοις αμαρτήμασιν ων μετανοήσαι, θερμότερον δέχεται αυτόν ο  Θεός υπέρ πάντας τους αμαρτωλούς διότι εκ προαιρέσεως εστί το πάθος, πληθύνει δε αυτώ ο διάβολος δια τον γαργαλισμόν· εάν δε θέλη τις αποκτείναι τα πάθη ταύτα εν αγρυπνία και εγκρατεία ξηραίνει. 

Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαίπωρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ' εμού δια την ακρασίαν μου, μη δώης χώραν τω πονηρώ δαίμονι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος, κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησαν με εις οδόν σωτηρίας.
Ναι, Άγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επήρειας του αντικειμένου, ίνα μη έν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν, και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της αυτού αγαθότητος.



Σχόλια στα μεγαλυνάρια της παρακλήσεως της Θεοτόκου
Σχόλια στα Στιχηρά του Πάσχα
Σχόλια στην ευχή προς τον φύλακα άγγελο




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου